20. On the Beach



10 punten (4)
Nr 1 van: niemand

Kan persoonlijk niet stil blijven zitten bij het prachtig gedreven drumwerk in het laatste instrumentale gedeelte van dit nummer, welke lang niet door iedereen als een der hoogtepunten van het 2e album wordt gezien.
Handelend over de visioenen, die Burgess in het verleden op een bepaalde plek meende te zien en waarvan hij later op diezelfde plek tijdens zijn huwelijksdag dacht, dat het z’n bruid moest zijn geweest. Vaag…

19. Paper Tigers



14 punten (5)
Nr 1 van: niemand

Voor mij gold en geldt voor As High As You Can Go en in iets mindere mate deze Paper Tigers, dat ze een klein beetje ondersneeuwen, vergeleken bij al het andere geweld(igs) op Script of the Bridge. Dat ik daarin niet de enige ben, bewijst onder andere ook de relatieve lage positie in deze finale.

18. Less Than Human



22 punten (5)
Nr 1 van: niemand

Een versnellinkje lager dan de meeste tracks op Script. Tekstueel verdrinkt zanger Burgess hier in zelfmedelijden en voelt hij wroeging. Dit alles wordt extra kracht bijgezet door het drumritme en striemende synths.

17. Here Today



24 punten (4)
Nr 1 van: niemand

Tweede track op Script of the Bridge. Na de power van het openingsnummer Don’t Fall laat de band hier voor het eerst de voor hun zo bekende karakteristieke atmosferische klanken op de luisteraar los.
De tekst gaat over de moordaanslag op John Lennon voor het Dakota-gebouw in New York.
In zijn doodsangst had John Lennon deze woorden kunnen zingen.

16. Pleasure and Pain





26 punten (10)
Nr 1 van: niemand

Een mooi sfeervol intro, dan het samenspel tussen de beide gitaren en vervolgens bas en drums, wat uiteindelijk leidt tot een behoorlijk meeslepend nummer.
No loss no gain, pleasure and pain, again and again. Vind het nogal raadselachtig en het schijnt dat ze naderhand zelf ook niet zo goed meer wisten, waar dit over ging.

Zo, eerst een biertje. Bloody hot hier op de zolderkamer.

Sterkte op die warme zolder, weet er alles van.

Mmm, ben te laat zie ik voor mijn 10 nummers. Als Second Skin op 1 komt, zeur ik niet.....

15. A Person Isn't Safe Anywhere These Days



30 punten (7)
Nr 1 van: niemand

Dit was mijn overdonderende kennismaking met de band via het VPRO zondagmiddag radioprogramma Spleen, een uurtje voordat Langs de Lijn begon. Vergeet nooit meer die mega opwinding, die ik voelde, toen ik enkele dagen later het album Script daadwerkelijk uit de schappen viste van platenzaak Sound and Vision op de Wirdumerdijk.

14. Looking Inwardly



31 punten (8)
Nr 1 van: niemand

Nummer, wat al in 1981 was geschreven en opgenomen voor de eerste John Peel sessie. Het leek niet op ‘Script’ te passen, maar omdat het toch wel fris klonk, werd het zodoende wel op het volgende album gezet. Werd live sporadisch gespeeld, in de ogen van Burgess was de tekst over verwarde introspectie toch wel erg saai.
Nou Mark, ik heb nieuws voor je. Het is maar mooi in de finale geraakt van de GH op Musicmeter, onderschat dat niet.

13. In Shreds



32 punten (6)
Nr1 van: niemand

Het enige nummer in de finale, welke niet als zodanig op een regulier album voorkomt (later wel als bonus). Uitgekomen in het zgn. pre-Chameleons tijdperk. Pure postpunk geproduceerd door Steve Lillywhite, nou dan weet je het dus wel. Later op early recordings verzamelaar The Fan and The Bellows verschenen.
In Shreds staat hier in de kast te pronken als 12” met daarop ook Nostalgia en Less Than Human.

12. Intrigue in Tangiers



34 punten (6)
Nr 1 van: Man of Sorrows

But when you sleep
Where do you go?
(I don’t know)

Krijg het er elke keer weer koud van, in combinatie met het semi akoestische laatste deel van dit nummer. Vooral als daar halverwege ook nog waaierende gitaarslierten overheen vallen. En het was daarvoor al zo bijzonder met het akoestische door synths opgefleurde intro, gevolgd door een uitbarsting van gitaar delays.
Me laten vertellen, dat de tekst gebaseerd is op de verhalen van een voormalige zeeman van de koopvaardij in een tehuis voor gepensioneerde militairen, welke regelmatig door Mark werd bezocht en waar ook zijn grootvader verbleef.

Ah, nostalgie. Geweldige platenzaak in Ljouwert!

11. Singing Rule Britannia (While the Walls Close In)



35 punten (7)
Nr 1 van: niemand

Melodieus nummer met qua opbouw gevarieerde bruggetjes, waardoor het niet saai wordt en bovendien fraai opgesierd met synthesizer.
Knap gedaan zijn ook sommige maatschappijkritische teksten, waarbij in dit nummer Mark Burgess vooral uit frustratie tegen de schenen schopt van het Thatcher regime in het oude Engeland, zonder te zwelgen in zelfmedelijden.

10. Perfume Garden



40 punten (11)
Nr 1 van: niemand

Op Musicmeter de favoriet van het bijbehorende album What Does Anything Mean? Basically. Een nummer dat blijft boeien en het kenmerkende dromerige Chameleons gitaar geluid komt ook op deze openingstrack (reken voor het gemak het instrumentale intro Silence, Sea and Sky even niet mee) zeer duidelijk naar voren. Erg fraai ingetogen einde ook. Een truc, die de band meermalen toepast op deze plaat.
Tekstueel wordt hier een behoorlijke sneer uitgedeeld aan het Britse onderwijssysteem.

9. Home Is Where the Heart Is



49 punten (10)
Nr 1 van: EttaJamesBrown

Na “Script of the Bridge” de moeilijke tweede?
Op basis van wat ik ten tijde van de release dacht en vond, volmondig ja! Maar jaren later durf ik zelfs met droge ogen te beweren dat ‘What Does Anything Mean? Basically’ een fantastisch album is, dat zeker niet onder doet voor hun debuut en er voor mij zelfs naast mag staan.
In vergelijking met Script is deze tweede wat dromeriger en melancholischer, minder rauw en hoekig en niet onbelangrijk, de nadrukkelijk aanwezige synths hebben een voornamere rol gekregen. Natuurlijk is dat karakteristieke gitaargeluid nog volop aanwezig. Een mooi voorbeeld daarvan is dit voor mij bijna tegen het geniale aanzittende ‘Home Is Where the Heart Is’ met z’n ‘According to Hoyle’ passages.

8. Monkeyland



66 punten (12)
Nr 1 van: Johnny Marr

De overgang op het album van Here Today naar dit nummer is al mooi, en dan komt dat prachtig repeterend gitaarwerk van de heren Smithies en Fielding er nog overheen in de coupletten, gevolgd door een enorm krachtig refrein.
Thuisbasis Middleton werd later gekscherend door bewoners van omliggende gebieden omgedoopt tot Monkeytown.

7. Tears





69 punten (11)
Nr 1 van: niemand

Haalde de 85e stek in de UK charts. Zoals de luisteraars van de spotify lijst waarschijnlijk al was opgevallen zijn dit eigenlijk 2 nummers. Had deze ‘hitnotering’ als 12-inch eerder in huis, dan het bijbehorende album Strange Times. De single was een zgn. full arrangement uitvoering. Bleek dus later, dat op het album een semi-akoestische uitvoering stond. Viel dat vies tegen, wat een vreemde eend in de bijt!
Nu ruim 35 jaar later luister ik liever de albumversie, vooral die laatste minuten zijn echt te wow.

6. Thursday's Child



77 punten (13)
Nr 1 van: BrotherJohn

Een soort gedicht van het moment, dat het besef komt dat je jouw jeugd achter je aan het laten bent.
En je je afvraagt wat er van je gaat worden in deze jachtige haastmaatschappij. Toen al.
De bijbehorende gedrevenheid straalt er van af bij beide gitaristen in dit nummer.

Even wat drinken halen, voordat de top 5 onthuld wordt.

Intussen een makkelijke hint voor nr. 5

What on earth, are you talking about?

5. Don't Fall



83 punten (17)
Nr 1 van: dynamo d, SBube

Het stukje gesproken tekst als intro, voorafgaand aan de fantastische schreeuwkreet Don’t Fall van het openingsnummer op dit debuutalbum, is een mysterie wat vele fans jarenlang heeft bezig gehouden. Schijnt dus uit de film Two Sisters from Boston [1946] te komen.
Maar wat een powertrack met een verleidelijke hook om je eerste volwaardige plaat mee te starten is dit zeg, de punky attitude druipt er vanaf.

Zeker, die ene gitarist (Dave Fielding) heeft trouwens dit jaar een soloalbum uitgebracht. Dave Fielding - Northern Star (2022) - MusicMeter.nl, ik wil het nog beter gaan luisteren. Doot deze Greatest Hits kom ik niet bij The Chameleons weg

Ik zit klaar voor de laatste vier, Wordt het Second Skin of Up The Down Escalator?

Of View From a Hill

4. View from a Hill



102 punten (15)
Nr 1 van: ArthurDZ, Chameleon Day

Aan het eind van Script of the Bridge is het tenslotte heerlijk uitblazen met View from a Hill. Het nummer valt in 2 helften uiteen. Het tekstuele gedeelte zit in de eerste helft en weerspiegelt herinneringen aan het nemen van acid door de band en het beklimmen van Tandle Hill om uit te kijken over de uitgestrekte buitenwijken van Manchester, een ervaring die de essentie is van 'Script Of The Bridge', volgens Mark Burgess. De tweede helft was er tijdens het schrijfproces al eerder en is voorzien van nostalgische en wonderschone gitaarsluiers en subtiele synth lijnen.

3. Up the Down Escalator



109 punten (14)
Nr 1 van: DjFrankie, Finn, koosknook, Simon77

Leek lang mee te doen om de 1e plaats, maar moest op het eind toch de 2 kemphanen laten gaan.

Heerlijk uptempo postpunk nummer en een anti-nucleair lied, waarbij de titel suggereert aan hoe de mensheid afdaalt op de figuurlijke roltrap en deelneemt aan een dodelijke wapenwedloop in de jaren 80, waarbij geen weg terug lijkt. De geschiedenis lijkt zich te herhalen.

Dus Swamp Thing en Second Skin.....

2. Swamp Thing



122 punten (16)
Nr 1 van: Alicia, Arno, 50tracks, johan de witt

Het was de gehele tijd stuivertje wisselen, pas met het laatste aangeleverde lijstje viel de beslissing.

Die andere van de twee Chameleons singles, die de UK charts hebben gehaald, deze was de hoogst genoteerde: plaats 82
Afkomstig van het derde album Strange Times, welke een iets andere (meer rauwe) sound kende dan de vorige beide albums (hoewel die ook verschilden). Een deprimerende tekst over als de dagelijkse sleur je echt teveel aan het worden is. Verpakt in een magistrale song en misschien wel behorend tot hun beste werk. Die gitaar riff dames en heren! Ik heb nog steeds het idee dat met een beetje meer geluk en wijsheid, Swamp Thing ook commercieel een absolute 80’s klassieker had kunnen zijn.

1. Second Skin



125 punten (19)
Nr 1 van: likeahurricane, Outlaw104, dix, Choconas

De “dedicate this melody” brug halverwege dit nummer, is een van die momenten, die ervoor zorgt, dat ik stop met alles wat ik doe en mijn volledige aandacht op deze song vestig met zijn zeldzaam mooie muzikale omlijsting en die grandioze opbouw naar het einde toe. Someone or something’s banging on my door, maar ik hoor het niet eens.

Fraaie nummer 1, overdondert nog steeds, maar klein tikkeltje minder fraai dan View from a Hill.