Joe Jackson was (als ik me goed herinner) de eerste mannelijke soloartiest waar ik echt fan van werd. Dat kwam puur door het gelukkige feit dat Night and Day in de ouderlijke platenkast stond. Voor hetzelfde geld had Jumpin’ Jive of zo in de kast gestaan, ieuw! Nouja, helemaal toevallig zal het niet geweest staan, want naast dat er een hit op het album stond (Real Men) werd het album (in ieder geval in Nederland) ook nogal geprezen en was hij bij Oor album van het jaar. Wat maakt het album zo bijzonder?

Ten eerste: geen gitaren. Dat hoeft geen aanbeveling te zijn, maar bij Keane is hun veruit beste album ook al zonder gitaren, dat kan geen toeval zijn!
Ten tweede: op de a-kant lopen de liedjes in elkaar over. Nouja, dat maakt een album ook al niet per se goed, maar het is wel mijn favoriete kant.
Ten derde: de Latin ritmes en percussie. Ik hou eigenlijk helemaal niet van Latin, maar hier werkt het. Met alleen piano en zang wordt een liedje al snel een beetje saai. Zelfs bij Real Men (de publieksfavoriet, maar niet die van mij) is het nog een beetje te horen.
Ten vierde: Cole Porter. Daar had ik destijds ongetwijfeld nooit van gehoord, maar het album is een eerbetoon aan hem en wat dat betreft is Real Men toch wel passend op de plaat.
Ten vijfde, de belangrijkste reden: alle liedjes zijn goed. De A-kant (nacht) net iets beter dan de B-kant (dag) en de uptemponummers iets beter dan de ballads. Enfin, dan is Steppin’ Out wel een logische keuze, met eventueel als argument dat het nummer e circel rondmaakt van de A-kant die begint met ‘I stepped into another world’ en eindigt met ‘Steppin’ out into the night’. Maar dat is niet wat het nummer goed maakt. Nee, die synthloop! Als ik hiphopper was, dan wist ik het wel: die synthloop jatten en dan moet je wel heel erg je best doen om er een slecht nummer van te maken. Al zal zo goed als Steppin’ out niet lukken.