EvilDrSmith schreef:
Pfff, ik had hier echt geen zin in. Vijf keer dezelfde artiest in een lijst van twaalf liedjes?

Charli en Lorde doen het nog niet helemaal voor mij, maar ik heb wel een andere Charli die de laatste week helemaal onder mijn huid gekropen is. De prachtige ode aan SOPHIE.

Charli, wat doe je nou? De brat summer is nog lang niet voorbij, zo blijkt. Waar het de vorige maand een 1-2'tje was, doet Charli er een schepje bovenop met een clean sweep. Jemig, wat een weelde. Ik herinner me nog maar al te goed hoe ik jullie allemaal moest overtuigen dat Charli XCX echt wel de moeite waard is. En de vreugde-explosie na de titel Song van het Jaar 2020. Sinds die titel gaat het toch best wel lekker met Charli. Goed, we vergeten even het vorige album. Dat had ze zelf al eengekondigd als een sell-out. Brat was het grote album waar alles op zijn plek moest vallen. En dat deed het.

Deze tribute aan SOPHIE deed het in eerste instantie helemaal niet zo overtuigend. Zoals al eerder gezegd verloor het in de eerste ronde van de uiteindelijke #12, RAYE. En dan in de halve finale juist omgekeerd: Charli versloeg zichzelf (The girl, so confusing version with lorde) en So I sorteerde voor op een maandwinst. Helaas mocht het niet zo zijn, maar de derde plek is alsnog mooi.

Mooi refrein, maar breekt te weinig los om het echt memorabel te maken.

3. Prachtig eerbetoon aan Sophie (RIP).

So I is misschien één van mijn minder favoriete nummers van brat, puur omdat de zanglijn soms toch wat te plat aanvoelt in verhouding tot de hartverscheurende tekst. Maar dat zegt vooral wat over de kwaliteit van het album, want in deze finale was het bijna in de punten gevallen. De productie geeft het nummer alsnog de emotionele lading mee die het op basis van de melodieën misschien niet zou krijgen: de holle klank in het refrein rond 1:20, dat zich vervolgens uitbouwt naar een groots klinkend synthtapijt in de laatste minuut laat zien waarom AG Cook zo’n meester in zijn ambacht is. Het blijft een indrukwekkende ode aan het eindeloze icoon dat SOPHIE was.

Brat is best een aardig popalbum, maar nergens echt bijzonder of baanbrekend. Het album kreeg wel een meer dan uitstekende marketingcampagne natuurlijk, waardoor Charli in 2024 alomtegenwoordig was. Deze nogal saaie ballad heeft ontzettend weinig om het lijf.

Deze ode aan SOPHIE is een emotionele uppercut van jewelste. Het meest intense en hartverscheurende nummer op brat.

Arno schreef:
9. Charli xcx - So I

Nepokoj is een absolute uitschieter (op het album, red.)

Jana Kirschner ga ik denk ik nog veel plezier aan beleven!

Ik heb haar in de eerste ronde even gemist, maar die Jana Kirschner is me een topontdekking zeg! En ik dacht even Sloveens te herkennen, maar het is dus Slowaaks (ondanks de geografische afstand zijn die twee talen behoorlijk verwant aan elkaar).

Jana nog boven bijna-nomi en nomi, maarja... ik heb dan ook een smalle smaak en stem altijd op de usual (snob)muziekschool suspects.

Die van Jana Kirschner doet me niet zo veel eigenlijk. Het rammelgehalte is wel charmant, maar echt pakken doet ie me niet.

Een fantastische Slowaakse ontdekking op 1

Het begin duurt me wat te lang. Het aanzwellende middengedeelte is het mooiste en weet de aandacht erbij te houden. Daarna zakt het helaas terug wat in. Al bij al net te weinig.

Zowel de vertegenwoordiger van de kunstschool als van de niet-Germaanse talen in deze finale, dus ik had graag meer punten kwijt gewild aan deze inzending. Helaas is het deelnemersveld net iets te sterk en blijft de climax hier net iets te lang hangen in verhouding tot het inleidende gedeelte. Maar dat neemt niet weg dat we hier te maken hebben met een artpopworp die niet veel onderdoet voor de grote namen in deze lijst, met zijn eigenwijze ritmes en Kirschners mysterieuze voordracht.

Jana Kirschner is zeker één van mijn tofste ontdekkingen van 2024. Ik stuitte op haar op een heel ouderwetse manier, namelijk in een platenzaak. Haar meest recente CD Obyčajnosti stond nota bene in de uitverkooprekken, binnen de sectie wereldmuziek. De albumhoes intrigeerde me voldoende om de CD gelijk aan te schaffen. Wereldmuziek, zo zou ik de muziek van deze 46-jarige Slowaakse zangeres zeker niet omschrijven: het is muziek die het midden houdt tussen pop, folk en indie, waarbij ze het experiment bepaald niet schuwt. Anderstalig is het ook, want Jana zingt in het Slowaaks. Ze heeft alle liedjes en teksten op het album geschreven en nam de plaat op in Londen met de band Mad Mad Mad, die ook heeft gespeeld met Róisín Murphy. Het album is, net zoals eerdere albums, geproduceerd door Jana's levenspartner Eddie Stevens, met wie ze twee dochters heeft. Binnen Slowakije heeft ze al de nodige bekendheid en populariteit opgebouwd, daarbuiten nog niet of nauwelijks. Ook op MusicMeter is ze nog geen gevestigde naam (op het moment van schrijven slechts vier stemmen op haar in totaal 12 albums), maar met Nepokoj boekte ze, ook voor mij, onverwacht succes met de maandwinst. Intrigerend nummer nog altijd, met een mooi contrast tussen de rustige zang en de onrustige instrumenten.

Schiet een beetje heen en weer in mijn waardering. Ik moet ervoor in de stemming zijn. Afgelopen week zat ik in Krekel (Annet Schaap) te lezen en bij de sfeerzetting in dat boek paste dit nummer uitstekend. Gelijk de hele plaat maar een keer aangezet. Conclusie, Nepokoj is daarop wel de topper.

Daar valt pardoes Jana Kirschner in mijn oorschelpen. En ik stijg op tot ongekende hoogtes. Wat een fan-tas-tisch mooi nummer! Dank Choconas voor het nomineren.

Ik wilde eigenlijk principieel niet op 360 stemmen, maar de rest van de ladder is zo onthutsend slecht, dat ze toch weer op 1 staat.

Stiekem is 360 misschien wel fijner dan 365

Het universum hapert. Keizer Peggy De Eerste glitcht het bestaan uit. Menigten schokken als defillibrators. Mensen kijken links en rechts om zich heen, en overal is Keizerin Charlotte. Alle muziek die ooit bestaan heeft en ooit bestaan zal hebben is Brat. Brat is love, Brat is life. Fysieke massa is niet meer van elkaar te onderscheiden, aangezien alles razendsnel limoengroen wordt. Vlak voordat het universum zichzelf in elkaar vouwt, fluistert Keizerin Charlotte De Eerste, De Tweede, De XCXste, De Eeuwige, deze dimensie haar laatste woorden toe.

"bumpin' that"

Degelijk, maar springt er te weinig bovenuit voor mij. Heeft geen extatisch momentje zoals ik verwacht bij Charli.

1. Mijn meest gedraaide nummer van afgelopen jaar, daar kan ik niet omheen.

Het is vrij passend dat dit het eerste nummer is van de finaleplaylist, want als ik aan één liedje denk bij 2024, is het 360. Minder opzwepend dan 365, minder emotioneel dan So I, minder bijtend dan Sympathy Is A Knife, en toch is het één van de meest verslavende nummers van de plaat. Ik geloof niet objectieve maatstaven voor muziek, maar we kunnen het er allemaal wel subjectief over eens worden dat dit punten verdient voor hoe iconisch het is, toch?

Charli xcx 2/5. Vijf nummers van Charli xcx in de jaarfinale, dat is echt buitenproportioneel en tamelijk bizar. Brat is best een aardig popalbum, maar nergens echt bijzonder of baanbrekend. Het album kreeg wel een meer dan uitstekende marketingcampagne natuurlijk, waardoor Charli in 2024 alomtegenwoordig was. 360 is de aanstekelijke opener van Brat, ik zet hem niet snel op, maar ook niet af.

Geweldige albumopener. En dan te bedenken dat Charli er aan het eind van de plaat nog even flink overheen klapt.

Irène doet me niet veel zoals gewoonlijk

Irène Drésel werd in één klap onze nieuwe koningin der techno toen ze als volledig onbekende naam de titel Song van het Jaar 2021 greep. Twee jaar later nog even een Song van de Maand-titeltje erbij. Dit jaar is niet alles wat ze aanraakt goud. Fluo werd in januari derde en nu dus voor het eerst buiten het podium. Persoonlijk vind ik dit nummer het beste sinds Stupre.
Thérèse versloeg Billie Eilish en MJ Lenderman vrij ruim in de eerste ronde. En - als je Charli XCX even wegdenkt - was ook de halve finale zeer overtuigend. Nu zou ik een zesde plaats in een maandfinale niet meteen slecht willen noemen, maar Irène Drésel is beter gewend.

Prikkelend elektronummer met aangename Franse vocalen die wat doen denken aan de nummer van Serge Gainsbourg. Dit straatje van elektronische nummers doen het goed bij mij, want ook Fluo en de eindwinnaar van 2 jaar geleden doen het goed bij mij.

Ik was net zo’n fan van Stupre als jullie hoor jongens, maar ik heb dit jaar toch een beetje Irenemoeheid gekregen. Het is lastig onder woorden te brengen, maar het voelt een beetje alsof haar muziek in een lab gekweekt is en langs testpanels gerund is om techno te maken die aan alle standaarden voldoet. Kwalitatief en productioneel geweldig, maar uiteindelijk toch ook vrij klinisch. Ik zou niet klagen als ik dit zou horen bij het uitgaan, maar voor m’n eigen plezier zet ik het niet meer op.

Typisch nummer van Irène Drésel weer, onze favoriete Franse huis-DJ hier bij de Song van het Jaar. Het geluid sluit eigenlijk naadloos aan bij dat van Stupre en Glam, ook Thérèse is weer een heerlijk stampende technoknaller. Doet het ongetwijfeld goed op de dansvloer!

Rose Fluo heb ik afgelopen jaar (zeker in de zomer) grijs gedraaid. Persoonlijk had ik Fluo graag in deze finale gezien, maar Thérèse is ook een hele fijne track.

ArthurDZ schreef:
Mag er hierna eens eentje van buiten mijn top 8 aub

Grappig, Geordie Greep die een Steely Dan doet!

Ik ben een haat-fascinatie aan het opbouwen met Geordie Greep.
Ik snapte al weinig van Black Midi, en dit ventje gaat vrolijk door met muziek maken die respectabel ongewoon is, maar me grotendeels irriteert (?).

Daarom zit ik nu in interviews met hem te spitten naar... ik weet niet... een verklaring? Waarom ben jij zo, GG?

edit: Sorry, ik zit teveel threads te kapen vandaag. Zal ik een GG/Black Midi haatdraadje aanmaken of kan ik ergens anders dit kwijt?

Valt er eens wat Charli af, is het net Apple en krijgen we er Geordie Greep voor terug :S

Dit nummer is doorheen het jaar wel wat gegroeid bij mij van totaal niet, naar vrij genietbaar. Heeft wat musicalvibes en je hoort heel veel tegelijkertijd. Prikkelend refrein ook. Leuk als het voorbij komt, maar uit mezelf ga ik het nu ook niet opzetten.

Ik was zo pessimistisch over dat dit liedje de finale zou bereiken dat ik zelf ben vergeten het op te nemen in mijn ideale finalelijstje in februari, zie ik nu. Maar goed, deze worp van Geordie’s very first solo album verdient het absoluut wel om zich te scharen tussen de beste nummers van het jaar. De erfenis van black midi is nog aanwezig in de staccato gitaartonen, maar Holy Holy blinkt ook uit in hoe uniek het tot dan toe was voor Greep. Hij combineert invloeden uit ieder genre dat als dansbaar beschouwd kan worden, en als gevolg loopt dit liedje echt over van de swingende details. Het piano-intermezzo met latin percussie halverwege het nummer? De “pom-pom-pom”s?? Geordie’s overslaande grauw in “all the revolutionaries”??? Het werkt allemaal als een tiet, en de tekst met plot-twist incluis is ook nog eens oprecht grappig en onderhoudend. Jammer dat hij dit trucje op bijbehorend album tot vermoeiens toe probeert te herhalen.

Black Midi schijnt verleden tijd te zijn, Geordie Greep is nu solo gegaan, met als eerste wapenfeit een album dat The New Sound heet. Niet helemaal nieuw wat mij betreft, het geluid ligt nog behoorlijk in het verlengde van Black Midi. Op prijsnummer Holy, Holy horen we vleugjes Steely Dan en latin voorbij komen en die geven een fascinerende draai aan het geheel.

De geniale gekte van Geordie Greep is in deze finale een fijne afwisseling.

En we blijven bij gitaren, deze keer gruizige. Nilüfer Yanya is een artiest waar ik nooit echt de vinger op kan leggen en dat vind ik fijn. Like I Say is een fijn, pakkend liedje van 3 minuten, maar de kracht zit hem in hoe ze het verpakt heeft. De gitaren in het refrein geven een shoegaze-gevoel. Slimme, inventieve popmuziek en daarmee terecht alweer een hoge notering voor Nilüfer.

Nilüfer voerde wederom een vlammende campagne (met Mutations), haar derde dit jaar die de finale bereikt. In mei werd ze vijfde met als slogan 'Like I Say (I runaway)', in juli tiende met de boodschap 'Call It Love'. In augustus viel ze nipt buiten de coalitie met een dertiende plek voor Method Actor, maar anno nu is ze helemaal terug en scoorde ze met Mutations een politieke comeback van jewelste, meteen tien plekken winst in de peilingen.

Zo'n artiest waarvan ik niet begrijp waarom het in dit topic steeds hoge ogen gooit. Degelijke indie en solide, maar echte topnummers heeft de vrouw in kwestie voor mij nog nooit gemaakt. Leukste stuk is hier de versnelling en de luider wordende gitaar die het refrein inleidt.

2. Catchy rock leadsingle van prachtig album.

Ik heb welgeteld twee liedjes van Yanya gehoord (Method Actor en In Your Head) gehoord die me niet hebben laten twijfelen aan of ik nou gek ben als ik de massa-adoratie voor haar zie. Het probleem zit ‘m echt in de songwriting: ondanks de fijne gruizige gitaar klinkt Like I Say gewoon terminaal oncatchy, met zijn ongemakkelijke zanglijnen en geforceerde overgang tussen couplet en refrein. Zoals veel van haar andere liedjes blijft het nummer verder constant in midtempo hangen, wat het gevoel van broodje niks versterkt. Bij vlagen doet het me bijna denken aan een iets harmonieuzere versie van Red Dress, een liedje dat een paar jaar geleden geüpload werd om muzieknerds wereldwijd boos te maken met hoe niet-kloppend het klinkt. Ik probeer niet edgy te zijn wanneer ik zeg dat ik gewoon oprecht niet snap hoe nou juist haar muziek zo'n beetje de wederopstanding van de Britse indierockscene heeft ingeluid. Maar goed, het probleem ligt natuurlijk bij mij en ik gun het haar prima, het lijkt me een sympathieke vrouw. In deze finale heb ik in ieder geval niet lang hoeven te twijfelen voor de laatste plek.

My Method Actor is mijn favoriete album van Nilüfer Yanya tot nog toe en sowieso één van mijn favoriete albums van 2024. Ik had al langer een zwak voor de muziek van de Britse popster met Turkse wortels, maar met dit album heeft ze me definitief voor zich weten te winnen. De plaat staat vol met sterke, pakkende liedjes, met heerlijk gitaarwerk en bovenal Nilüfers verleidelijke stem. Like I Say (I Runaway) is een mooi opgebouwd nummer over hoe waardevol tijd is, eenmaal besteed krijg je het nooit meer terug. De krachtige gituurmuren lijken zo weggelopen uit de jaren ’90 indie rock. Ik kan haast niet wachten om Nilüfer Yanya weer live aan het werk te zien op Best Kept Secret!

Enige nummer in deze finale waar ik niet echt warm voor loop. Prima liedje, maar te magertjes voor een finaleplek.