ja, als we met die insteek dit soort spelletjes gaan spelen...

Niet heel vaak zet ik Camel op, zet ik het wel op dan denk ik eigenlijk altijd dit moet ik vaker draaien. Tja luxe problemen...

1. Drafted
2. Lunar Sea
3. Rose of Sharon
4. Rhayader Goes to Town
5. Echoes
6. Ice
7. Nimrodel / The Procession / The White Rider
8. Song Within a Song
9. City Life
10. West Berlin *

1. Drafted
Nude is sinds jaar en dag voor mij het allermooiste dat Camel ooit gemaakt heeft, sámen zijn die tracks op z'n sterkst en als ik mijn nummer 1 in gedachten beluister hoor ik het hele album. Ik zit er meteen middenin.

2. City Life
Hierbij wat minder het Nude-albumgevoel maar des te meer het "greatest hits" gevoel. Krijg er nog steeds kippenvel van.

3. Rhayader
The Snow Goose, zo lekker, zo licht en relaxed.

4. Song Within a Song
5. Stationary Traveller
6. Lunar Sea
7. Echoes
8. Never Let Go
9. West Berlin *
10. Unevensong *

Midden jaren ´70 maakte ik kennis met Camel als een typische jaren ´70 symfonische rockband die meestal net een stapje lager werden ingeschaald dan toppers zoals Yes en Genesis.
Bij de albums Breathless en I can see your house...verloor ik mijn interesse in de band wel een beetje, dit werd vooral veroorzaakt door mijn interesse in nieuwere stromingen in de muziek (punk – new wave).
Een positieve recensie destijds van het (sterke) album Nude in Oor bracht mij weer terug op de kamelen weg, de jaren 90 albums zijn mij ook weer prima bevallen.
Camel was wel altijd een band waar het vocale deel ondergeschikt was aan het veel sterkere instrumentale deel.
Het lijkt mij ook dat veel muziek van Camel is “doorgecomponeerd” , Colin Bass vertelde in IO Pages nummer 21 (1999) dat Andy Latimer zo'n perfectionist is die nooit over een nacht ijs ging.
Ik heb dit jaar al veel MuMe “greatest hits” gespeeld, maar deze was toch wel een van de leukste, zelden zoveel muziek geluisterd van de artiest(en) die in de week in de schijnwerpers stond.
Rajaz is mijn favoriete album (5 sterren) kort gevolgd door die mooie Snowgoose (4,5 sterren).

1.Sahara *
Oh, die gitaar is er direct en wat heeft Latimer toch een geweldige toon.
Na 2,35 gaat het los, hemels mooi, dit nummer heeft helemaal geen zang nodig, je ziet de zandvlaktes en kamelen zo voor je.

2.Lawrence
Naast oude blues jongens en The Shadows (Hank .B. Marvin) heeft Latimer iets met filmmuziek.
In de openingssectie van Lawrence hoor ik dat mooi terug.
Het gezongen deel is mooi, maar zoals zo vaak is de gitaarsolo gewoon nog een stapje hoger.
Rond 9 minuten huilt de gitaar echt.
Wat een geweldig mooi nummer.

3.Drafted
Mooi intro en ook mooi gezongen, de melodie is mooi en het gitaarthema zelfs prachtig.
Jaren lang is dit mijn Camel favoriet geweest, tot 1999

4. Lunar Sea
Natuurlijk mag er geen nummer van Moonmadness ontbreken.
Na een kort dromerig begin, komt de gitaar en het ritme tandem binnen.
Tempowisselingen bepalen het vervolg, keyboards hebben ook hier een rol, Peter Bardnes die toch al een prima cv had voor hij bij Camel kwam is in die eerste periode ook regelmatig als solist te horen, op de latere albums speelde Latimer meestal alleen de hoofdrol (tot mijn plezier).
De gitaarsolo is ook hier weer de baas.

5.Rhayader Goes to Town
Snowgoose is echt een prachtig album, eens met zaaf dat je het niet uit elkaar moet trekken, maar ja voor deze game maken wij graag een uitzondering.
Rhayader goes to town is een van de paradepaardjes van dat album.

6.Rose of Sharon
Dit is zo'n mooi kleiner liedje, het komt van het mooie Dust and Dreams.
David Paton en Mae Mckenna verzorgen de mooie vocalen, de gitaar doet Andy gelukkig zelf.

7.Echoes
Oh boy die beginmelodie doet het al meteen, na de zang gaat het instrumentaal los.

8. Nimrodel / The Procession / The White Rider
Ja ik heb deze nog genoemd in de wegstreepronde in de wetenschap dat hij het toch wel ging redden, hierdoor heb ik wel een ander fraai nummer aan boord kunnen houden.
Dit fraai opgebouwde nummer is ouderwetse jaren '70 prog.
Het gitaarwerk uit die tijd doet mij soms denken aan het prachtige slot van The Musical box van Genesis.

9.A Nod and a Wink *
De opening op fluit is mooi, na het zangdeel is er veel variatie te horen.
Erg melancholische muziek.
Hoewel niet het mooiste nummer van het album toch ook een verdiende notering.

10.Stationary Traveller
Mooi Camel intro, Latimer kan het niet laten de fluit (panfluit) te voorschijn te halen, maar het werkt wel, mooi stemmig deel.
Halverwege een fraaie gitaarsolo, prachtige compositie, top 10 waardig

1. Lady Fantasy: Encounter / Smiles for You / Lady Fantasy
2. Never Let Go
3. Lunar Sea
4. Unevensong
5. Lawrence
6. Rhyader
7. Stationary Traveler.
8. Nimrodel / The Procession / The White Rider
9. Echoes
10. Song within a song.

Met die vermeende dominantie van Lady Fantasy valt het overigens vooralsnog wel mee...

Ik ben ook voor Drafted.

1. Lady Fantasy: Encounter / Smiles for You / Lady Fantasy
Het was erg close met de nummer 2, maar uiteindelijk is dit toch het meesterwerk van Camel. De tempowisselingen, het gevoelige middenstuk en dan de terugkeer naar het beginthema, in één woord fantastisch.
2. Sahara *
Goede nummer 2. Weer dat rustige begin, als de rit in de woestijn op de rug van een kameel. Dan gaat het los, met een passend oriëntaals aandoend thema.
3. Echoes
Voor mezelf een verrassing dat deze zo hoog staat. Van een album dat ik matig zou willen noemen, maar dit is wel erg lekker. Typisch Camel-nummer uit die tijd, met de nadrukkelijke rol van de toetsen, en de afwisseling in tempo.
4. Ice
Heeft me altijd aangesproken, dit nummer. Eigenlijk één lange solo, die naar verluid in één keer is opgenomen: een bewijs van de genialiteit van Latimer. Zelfs het toetsenwerk is in dienst van Andy's solo.
5. Rhayader
Ik had hier graag andere nummers van The Snow Goose gezien, maar dit is natuurlijk wel hét thema van dit album.
6. Three Wishes *
Weer die geslaagde cross over naar oriëntale muziek met dit instrumentale nummer.
7. Drafted
Ligt in het verlengde van The Snow Goose, maar nu mét tekst. Met deze fijne zin: "In reply to your request, Please find, I hereby protest To the ways and means you use. You know, I cannot refuse"
8. Lawrence
9. Rhayader Goes to Town
10. Rose of Sharon

Camel... Voor het eerst hoorde ik deze muziek toen ik een jaar of 15 was, mid jaren 80. M'n 1 jaar oudere neef lag een jaar voor met z'n muziek ontdekking en via hem kreeg ik platen van The Beatles, Pink Floyd en dus ook Camel te leen. Van Camel had hij er 4: Camel, Mirage, Moonmadness en Rain Dances. Nog geen jaar later waren Mirage en Moonmadness (die ik samen op een That's cassettebandje had gezet) zo ongeveer m'n favoriete muziek geworden. Die cassette zat bijna nonstop in m'n walkman als ik naar school fietste en ik ben vergeten hoe vaak ik te laat op school kwam omdat ik een bepaald nummer niet voortijdig wilde stoppen, maar eerst helemaal af wilde draaien. Ik begon in die tijd ook in een bandje te spelen als toetsenist en dat is wat mij in eerste instantie ook zo aantrok in Camel: Die ronkende Hammond en die geweldige Moog solo's. Peter Bardens werd mijn hero.

5 September 1992. Ik kom met wat vrienden uit Rotterdam getreind (jawel, OV-studentenkaart) waar we op de Music and Harmony beurs zijn geweest en ik me heerlijk heb kunnen uitleven op de nieuwe digitale Hammond. In Utrecht moeten we overstappen voor de trein naar Veenendaal. We weten allemaal dat Camel vanavond in Tivoli speelt en we weten ook dat het uitverkocht is. Ik had er nauwelijks over nagedacht om daar naartoe te gaan, want Camel was voor mij Bardens-Latimer-Ward-Ferguson en ok, ook Sinclair, maar na het vertrek van Bardens hield Camel bij mij op. Camel zonder mijn held Bardens??? Heiligschennis! Ik had ondertussen de lp van Stationary Traveller gekregen, maar toen ik op de hoes las dat ook Ward daar was verdwenen was ik echt verontwaardigd. Nooit gedraaid.

De trein stopt op Utrecht centraal en ondertussen is er een beladen gevoel bij me opgekomen. Op een kwartier lopen van hier speelt straks de Andy Latimer-project. Een soort van Camel coverband... maar wel de eerste (en misschien wel enige) keer dat ik deze muziek live kan horen... Voor ik het weet lopen we richting Tivoli.

5 September 1992. Een gure, vroege herfstavond aan de oudegracht in Utrecht. Het is half 9 en de zaal gaat open. Ik sta vol adrenaline wanhopig te zenuwen of er iemand een kaartje over heeft. In een uur tijd is mijn aversie magischerwijs veranderd in heftig verlangen. Ik heb er alles voor over om een paar oude Camel songs te horen.

21:15, mijn smeekbede is verhoord. Ik sta in een soort roes vooraan in Tivoli en zie het enige originele Camel bandlid het podium opkomen. Andy Latimer heeft in z'n linkerhand een dwarsfluit en in z'n rechterhand een altfluit. Ik straal als een klein kind dat z'n sinterklaaskadootjes uitpakt. De jarenlange aversie heeft plaatsgemaakt voor heftig verlangen. Ik kan bijna niet geloven dat ik Camel live ga zien en horen. Dan ineens een klap. Andy duikt voorover, face down, naar de vloer van het podium. Mijn hart stokt en dat van 800 anderen ook. Een ongelukkige struikel over een kabel. Een paar seconden staat de wereld stil. Het lijkt eindeloos te duren, maar wonderwel mankeert Andy en beide fluiten niets. Ik ben vergeten wat Andy's eerste woorden na die val waren. Ik weet alleen nog dat ik totaal overdonderd was van begin tot eind. De eerste 7 songs was waar ik voor kwam. Chronologisch de eerste 6 albums langs. En toen kwam "Ice". Ik hoor het voor het eerst. Ik luister en kijk. Ik hoor de slepende noten die uit Latimers vingers, nee uit z'n tenen komen. Ik zie die emotionele gezichtsexpressies. Ik ervaar de meest oprecht en puur spelende muzikant die ik ooit gezien heb. Andy wordt 1 met z'n gitaar. Z'n hele lichaam speelt. Ik ben betoverd.

mooi stukje, Ronald

Ik sluit me aan bij de vorige spreker!

Alors, Camel. Voor mensen die vorige maand mijn Top 100 gevolgd hebben, zal Lady Fantasy op 1 niet als verrassing komen en het wegpinken van een traantje over het wegvallen van Mother Road evenmin.

01 Lady Fantasy: Encounter / Smiles for You / Lady Fantasy
02 Drafted


But I won't forget
The memory...
Taking a life,
For a life...
To be free.

03 Stationary Traveller

Iets meer dan tien jaar geleden... ik weet niet meer waar hij vandaan kwam, maar ineens stond Pressure Points op mijn computer. Misschien ligt David Gilmour er iets te duidelijk bovenop, maar indertijd was mijn interesse in Camel hiermee onvoorwaardelijk gewekt. Ondanks een paar mindere bijdragen, heb ik voor het Stationary Traveller album altijd een zwak gehouden. Het titelnummer was en is fantastisch.

04 Echoes

Symfonisch hoogtepunt op een verder matig album. Sindsdien ook een concertklassieker.

05 Sahara *

Ook Sahara kende ik al lang voor ik het onderliggende album kende. 26 jaar na je debuut als naar een kameel vernoemde band een conceptalbum over de kamelengang (als metafoor voor...), hoe reflectief kan het worden? Het album houdt de kracht van het begin niet de hele tijd vast, maar de sterke momenten zijn genoeg voor 4 sterren... en met Three Wishes voor een tweede plek in deze toptien.

06 Lunar Sea

Een Camel-toptien zonder instrumentale nummers is natuurlijk vrij ondenkbaar, dus naast de al gememoreerde Stationary Traveller, Sahara en Three Wishes deze klassieker van Moonmadness er ook maar bij.

07 Never Let Go

Meest erkende klassieker van het debuut. Als Slow Yourself Down, Mystic Queen of Separation het tot hier gehaald had, had die wel wat hoger gestaan.

08 Unevensong *
09 Song Within a Song
10 Three Wishes *

Die had ik er eigenlijk ook wel bij kunnen/moeten doen, maar strepen was toch al pijnlijk
En zoals gezegd Camel is voor mij helemaal top als het instrumentaal wordt, maar inderdaad die tekst opening van Drafted is echt geweldig.

Goed dat je nog even aandacht vestigt op je top 100, een topic dat ik niet volg. Ik ga je lijstje nog even rustig bekijken, maar het zal vast goed zijn.

En dan pak ik die van collega proggers zoals vigil ook nog even mee.

01 Lady Fantasy: Encounter / Smiles for You / Lady Fantasy
Jester heeft het al mooi verwoord. Dit is de opsomming van alle ingredienten van Camel. Swingend, ruig, vertederend, melodisch.. Niet kapot te krijgen (alhoewel, ik wilde mijn hierboven staande relaas niet negatief eindigen, maar wat Mickey Simmonds uithaalde met dit weergaloze nummer tijdens de tour in 1992 was nog erger dan het getoeter van Mel Collins door Lunar Sea en Never Let Go heen tijdens de tour in 1977).
Favoriete versie: album "Mirage"

02 Nimrodel / The Procession / The White Rider
Het enige wat in de nummer 1 ontbreekt (maar niet mist) is een geweldige Moog solo. En dat heeft de andere lange track op mijn favoriete album Mirage dan weer wel. Geweldige drum fills ook.
Favoriete versie: album "Mirage"

03 Lunar Sea
Het Andy Ward nummer van Moonmadness. Wat een weergaloze drummer. Wat een energie en wat een swing! Ook de rest van de band excelleert hier met een speciale vermelding voor de prachtige Minimoog solo van Bardens met dat knisperende geluid erin. Ik heb na wat knutselen de juiste settings voor dit geluid op m'n eigen Minimoog gevonden. De live versie op "A Live Record" wordt vreselijk ontsierd door de sax van Mel Collins. Sax is prima, maar niet door Lunar Sea!!
Favoriete versie: album "Moonmadness" (met als goede tweede de live versie van "Coming of Age", als die 2e stem met die synth in het begin nou een 2e stem met gitaar was geweest, dan was het nummer nog mooier)

04 Ice
Ik heb het hierboven al beschreven.
Favoriete versie: Absoluut de live uitvoering op "Never let Go"

05 Echoes
Deze song spat echt uit je speakers. Waar velen Breathless geen topalbum vinden, vind ik het dat wel, maar over deze song zijn we het veelal wel eens.
Favoriete versie: album "Breathless" of toch live versie "Never Let Go"?

06 Never Let Go
Ik prefereer Slow Yourself Down. Die heb ik niet genomineerd gekregen, maar dit is na Lady Fantasy toch ook wel een Camel anthem. De titel-tekst die regelmatig erg toepasselijk is geweest tijdens de cariere van deze band. Vertrek van 3 originele bandleden, vele bezettingswisselingen, emigratie naar Amerika, last minute tour problemen, ziektes. Het kreeg Anday Latimer niet klein!
Favoriete versie: hmm, moeilijk, ga ik over nadenken.

07 Song Within A Song
Tja, de oudere Camel heeft duidelijk een streepje voor. Let hier op de souplesse in de hi-hat van Ward. De swing die hij erin legt en dan aan het eind van de song wat ik noem het Camel-ritme. Weergaloze Andy Ward (en dan moet ie op Chord Change nog pas echt loos gaan!)
Favoriete versie: album "Moonmadness"

08 Drafted
Voor het eerst gehoord tijdens dat concert in Utrecht in 1992. Perfecte kop-en-staart song en momenteel leading in deze poll. Mooie tekst, prachtige melodie en geweldige slide gitaar.
Favoriete versie: live "Never Let Go"

09 Rose of Sharon
Ook zo'n kop-en-staart liedje met 1 van de mooiste gitaarsolo's van Andrew.
Favoriete versie: live "Never Let Go"

10 Three Wishes
Rajaz benaderd toch wel het meest het Camel van de eerste platen, dus mag een nummer hiervan niet ontbreken. Keuze uit 4. Lastig. Toch maar voor de openingstrack gekozen, want ik herinner me nog heel goed de eerste keer dat ik zeer verwachtingsvol dit nieuwe album had gekocht en opzette en zeer aangenaam verrast werd door de volle sound met eindelijk weer echte drums op een studioplaat!
Favoriete versie: album "Rajaz"

Geen Snow Goose van de eerste line-up, want zoals anderen ook al zeiden, dat is moeilijk uit elkaar te trekken.

1. Stationary Traveller
2. Lady Fantasy: Encounter / Smiles for You / Lady Fantasy
3. Ice
4. Drafted
5. Echoes
6. Never Let Go
7. Rajaz
8. City Life
9. A Nod and a Wink *
10. West Berlin

Geen straf om deze lijst met nummers door te luisteren, moet me maar eens meer gaan verdiepen in deze band.

GREATEST HITS OF CAMEL!

Je leest van links naar rechts: positie, aantal punten, aantal lijstjes en hoogste positie...

20 (12) (4) (7) Rajaz *
19 (12) (5) (6) Three Wishes *
18 (18) (6) (5) West Berlin *
17 (19) (6) (4) Song Within a Song
16 (19) (3) (3) Rhayader
14 (23) (5) (4) A Nod and a Wink *
14 (23) (5) (4) Rhayader Goes to Town
13 (26) (6) (3) Unevensong *
12 (26) (5) (2) Never Let Go
11 (27) (4) (3) Ice

De precieze traditionele volgorde bij gelijke puntenaantallen is me even ontschoten, maar Rhayader Goes to Town en A Nod and a Wink scoorden beide twee 2e plaatsen, twee 6e plaatsen en een 9e plaats, dus veel ex aequo'er dan dat wordt het niet.

10 (27) (6) (2) Rose of Sharon



Maar wat nou als twee nummers gelijk scoren met verschillende scoreverlopen? Ik heb de hoogste positie het zwaarst laten wegen en daardoor valt Rose of Sharon net in de toptien en Ice verrassend erbuiten. Wellicht nog verrassender: had ik het aantal lijstjes als criterium genomen, dan was de uitkomst hetzelfde geweest. Much ado about nothing al met al...

Dust and Dreams ging met drie nummers de startlijst in, maar enkel Rose of Sharon overleefde de eliminatieronde.

9 (28) (5) (2) City Life



Ook Nude ging met drie nummers de startlijst in en kwam er met minder uit: Lies sneuvelde.

The Single Factor en Harbour of Tears ontbraken geheel in de finale.

8 (30) (6) (1) Stationary Traveller

Nummer 1 van crosskip



Stationary Traveller stond met het titelnummer in de startlijst. West Berlin kwam er nog bij, maar bleef daarna steken op de 18e plaats.

Publieksfavoriet The Snow Goose had duidelijk last van het geheel-en-de-som-der-delenverhaal. Enkel Rhayader en Rhayader Goes to Town overleefden de eliminatieronde en strandden vervolgens op de 16e en 14e plaats.

7 (33) (6) (2) Nimrodel / The Procession / The White Rider



Mirage begon met drie nummers en na de nominatieronde deed zelfs het complete album mee. De eliminatieronde was er minder mals voor en uiteindelijk bleven deze Nimrodel en dat andere nummer over.

Rain Dances kreeg via de nominatieronde Unevensong nog in het spel. Deze eindigde 13e.

6 (35) (6) (1) Sahara *

Nummer 1 van Rudi S



Met zes nominaties gingen we de finale in. Vijf eindigden bij de onderste tien, Sahara kwam het verst.

Het titelloze debuut behield zijn ene startlijstnotering Never Let Go, welke goed was voor een 12e plaats.

5 (43) (6) (1) Lawrence

Nummer 1 van dynamo d



Als iemand voorspeld zou hebben dat Rajaz toch wel hét succesverhaal van de finale zou zijn, was hij vermoedelijk beleefd toegelachen. Niet minder dan vier nummers, waarvan drie uit de nominatieronde, halen de eindlijst. Weliswaar vormen er daarvan twee de hekkensluiters van de lijst, maar de zesde plek voor Sahara en deze vijfde plek voor Lawrence zijn zeer netjes te noemen.

I Can See Your House from Here hield met Ice een van zijn twee ijzers in het vuur. Dat dit, door symfoliefhebbers niet zelden als favoriet bestempelde nummer, slechts 11e werd, mag toch wel enigszins verbazend genoemd worden. Of had ik dat al gezegd...

4 (54) (8) (2) Lunar Sea



Het hoogste instrumentale nummer in de lijst. Met Sahara en Stationary Traveller ook nog in de toptien en Ice, Rhayader Goes to Town, Rhayader en Three Wishes er nog buiten, wordt het beeld van een band waar de zang regelmatig tweede viool speelt wel bevestigd.

De andere bijdrage van Moonmadness, Song Within a Song, die vanaf het begin meedeed, eindigde tamelijk roemloos 17e.

3 (60) (10) (1) Echoes

Nummer 1 van zaaf



Tja, dat vond ik zelf toch een vrij verrassende. Maar Echoes is een behoorlijke allemansvriend: hij duikt in 10 van de 12 lijstjes op en dat was slechts één ander nummer gegeven. Dat het enige bijdrage van Breathless in de lijst is, zal weinigen echt verbazen.

Het laatste album A Nod and a Wink deed met het titelnummer mee. Wellicht kreeg dit nummer nog wat goedmaakpuntjes van het betreurde For Today mee; het was uiteindelijk goed voor een 15e plaats.

2 (69) (8) (1) Lady Fantasy: Encounter / Smiles for You / Lady Fantasy

Nummer 1 van Brunniepoo, Casartelli, echoes, Jester en Misterfool



Kampioen qua aantal kopposities, maar ook in vier lijstjes ontbrekend. Voor degenen met een meer uitgesproken voorkeur voor het latere werk natuurlijk ook niet zo'n voor de hand liggende keuze.

Veertig jaar jong, maar we hadden geloof ik ook enkele deelnemers die het uitkomen dezes nog meegemaakt hebben.

1 (76) (10) (1) Drafted

Nummer 1 van Ozric Spacefolk, Stekelnootje en vigil



Als Lady Fantasy toch ergens concurrentie van moest hebben, moest het wel van Drafted zijn. En met een vertegenwoordiging in tien lijstjes, waarvan driemaal bovenaan, is de concurrentie geslaagd.

Ik dank twaalf deelnemers voor het indienen van een finalelijstje. Zo te lezen is zowel de trip to memory lane als de ontdekking bediend.

O ja, over enkele weken begint het nomineren voor de MuMeLadder 2015. Lady Fantasy staat sinds jaar en dag in de bovenste helft van de lijst, maar is ook al sinds jaar en dag het enige Camelnummer (hint hint...).

En na een klein uurtje presenteren (en veel kippenvel bij het beluisteren van de vers opgezochte en gecontroleerde youtubelinkjes), zet ik mezelf weer achteraan de lijst en geef ik het estafettestokje weer door!

5/dec - arcade monkeys (Arctic Monkeys)
12/dec - panjoe (J Dilla)
19/dec - Johnny Marr (The Smiths)
26/dec - Scientist (Guided by Voices) ?
2/jan - laxus11 (Fleetwood Mac)
9/jan - Telamon (Paul McCartney)
16/jan - Zephyr (Michael Gira/Swans)
23/jan - Johnny Marr (Marvin Gaye)
30/jan - ArthurDZ (The Clash)
6/feb - Johnny Marr (Roxy Music)
13/feb - Rudi S (Vic Chesnutt)
20/feb - herman (Primal Scream)
27/feb - Laxus11 (Led Zeppelin)
6/mar - 7744leon (Blur)
13/mar - ArthurDZ (R.E.M.)
20/mar - Pepino (Elbow)
27/mar - Edgar18 (Otis Redding)
3/apr - Johnny Marr (Black Sabbath)
10/apr - zaaf (Fink)
17/april - herman (Dusty Springfield)
24/april - Scientist (Nine Inch Nails)
01/mei - dazzler (New Order)
08/mei - jassn ( Run The Jewels / el-p of Killer Mike)
15/mei - Chevy (Crowded House)
22/mei - Edgar18 (Simon & Garfunkel)
29/mei - zaaf (Massive Attack)
5/juni - Telamon (George Harrison)
12/juni - ArthurDZ (The Kinks)
19/juni - johan de witt (Suede)
26/juni - Laxus11 (Neil Young)
3/juli - Johnny Marr (Nas)
10/juli - Casartelli (Eloy)

dank Casper voor de mooie Greatest Hits of Camel

Ik sla Arctic Monkeys even over want dat is niet een band die me kan bekoren.

Ook names mij bedankt voor deze greatest hits, Casper.