Misterfool Sparks ja, die zou jij volgens mij best graag goed willen vinden

Potver, niet getagd dat moet wel een matig lijstje zijn dan! Nu moet ik eerlijk zijn, ik heb eerder deze week sterkere formaties voorbij zien komen maar The Sparks maken alles weer goed

Maar de vraag is wat vind je van Anekdoten?

Beetje karig inderdaad, wellicht kan ik daar vanavond iets aan doen.

15. Eloy - End of an Odyssey (9:20) [Time to turn - Dui, 1982]
Misschien had ik wel een complete Top 100 met Eloy kunnen vullen, maar hier is dan toch de hoogste notering. Het Time to Turn-album heeft nog een blauwe maandag in mijn toptien gestaan. Het was kennelijk ooit de bedoeling om hem samen met voorganger Planets als dubbel-elpee uit te brengen, maar begin jaren '80 was het tijdsgewricht daar niet zo naar. Achteraf moeten we er misschien maar blij mee zijn. End of an Odyssey is een en al synthesizer-extase. Toen ik anno 2005 het hele Eloy-repertoire tot mij nam (op een paar albums na die ik al had) en er daarna veel naar ging luisteren, vermoedde ik dat de verzadiging vrij snel op zou treden, omdat een en ander domweg te catchy was. Enfin, dat is dus (nog) niet gebeurd.

14. Marillion - Fugazi (8:13) [Fugazi - VK, 1984]
Het Marillion-gebeuren begon voor mij in 1996, met deze verzamelaar die direct na verschijning al low-budget bij de Apeldoornse Plato lag. Er verstreken nog wat jaren en toen stortte ik me op de echte albums, met Fugazi als een van de eerste. Dankzij Kayleigh kende ik al twee (niet al te representatieve) nummers van dit album, maar het titelnummer is met zijn fantastische opbouw vanaf het begin favoriet geweest. Dat gezegd zijnd, (ook de rest van) dit album staat natuurlijk niet voor niets al sinds mijn inschrijving hier hoog in mijn toptien.

13. The Gathering - Eleanor (6:53) [Mandylion - NL, 1995] - Ook in de lijst van vigil
En nog maar een toptienalbum. Strange Machines was de hit, maar Eleanor was het echte klapstuk van Mandylion, met de toen nog nieuwe zangeres Anneke van Giersbergen overdonderender dan ooit. De overige ingrediënten zijn niet minder overdonderend trouwens: van het onheilspellende intro tot de bassdrum showcases in de tweede helft. Typisch hoe de muziek van de band meer op riffs dan op gitaarsolo's leunt, al hebben ze dat later nog wel met minder bombast aangetoond. Een langjarige favoriet.

12. Camel - Lady fantasy (12:45) [Mirage - VK, 1974]
Mirage komt wat mij betreft als album wat tekort bij de rest van het legendarische eerste kwartet van Camel, maar dat maakt afsluiter Lady Fantasy alleen maar een sterker klapstuk. Vanaf het kijk-mij-eens keyboard-intro is het een lange muzikale trip om jezelf telkens weer in te verliezen, met een schitterende finale. Dat Camel (in welke samenstelling dan ook) nog eens live zou optreden had ik tot eind vorig jaar overigens niet durven dromen, maar toen gebeurde het toch, met een integrale Snow Goose en een gemengde tweede helft. Die tweede helft bleef verder overigens wat achter, maar dat maakte afsluiter Lady Fantasy alleen maar een sterker klapstuk.

11. Archive - Lights (18:29) [Lights - VK, 2006] - Ook in de lijst van vigil
Een moderne klassieker van heb-ik-jou-daar, dit onheilszwangere titelstuk van Archives vijfde album. Laagje-voor-laagje tot er iets fantastisch ruimtelijks ontstaat. En dan doen we het daarna nog eens met zang over.

Vanaf morgen verder met de top-10. Willen mensen nog een gokje wagen?

Mede dankzij deze lijst heb ik Ocean van Eloy beluisterd welke me prima beviel. Misschien ook maar eens aan dat Camel en Archive.

Benieuwd naar het de top-10, maar wat daar zeker in staat en ik als nummer 1 voorspel is Rainbow - Stargazer.

Zes keer Eloy, hoe gaaf is dat!

voor de gok: Eva, The Weapon, Xanadu, Even the spirits are afraid, en ook vast nog wel iets van Marillion (The invisible man?)

Gokje: xanadu en epitaph

Iets van justin bieber/One direction/ MC hammer etc?

Wat voor band is dát met zo'n pretentieuze naam?

Tsja als jij er van gehoord hebt is het al weer te mainstream voor ons proggers

Casartellis snellijst staat nu extra sjiek in de beginpost

Zitten weer een paar parels tussen.

Ik zou een eind komen denk ik

Laat me raden: 10 platen die me maar matig interesseren?

In ieder geval Captain Beefheart, The Sex pistols en The Gang of four.

En Slipknot.

hond racisme, ben jij al bezig met het samenstellen van je top 100? Zo nee, dan wil ik best even voorschieten, aangezien ik de mijne al min of meer klaar heb. Wat een rotwerk, trouwens...

hoe kon ik die vergeten

Bijna klaar.. Voor mij part mag je voorschieten maar dan heb ik me de voorbije 2 dagen voor niets gehaast
Die van mij zal snel gepost zijn, ik denk aan 10 nummers per dag. Lukt dat?

Je vergeet Pixies.

Nee joh, ik zei het voor het geval dat je er niet op was voorbereid dat je spoedig moest beginnen. Als je er al mee bezig bent ga ik gewoon na jou.

Jasper heeft er wel kijk op, al was de nummer 1 iets te hoog gegrepen. Wouter heeft er ook wel kijk op... wel erg veel zelfs. Erik a.k.a. Willem II komt aardig mee, maar Epitaph is een nummer of 80 geleden al langs gekomen. Micha zit er dan weer ten minste één nummer naast.

10. Mike Oldfield - Hergest ridge II (18:46) [Hergest ridge - VK, 1974] - Ook in de lijst van vigil
Bij Larks' Tongues in Aspic memoreerde ik al de beperking van het kiezen van één track van de cd en bij de klassieke werken van Mike Oldfield is dat helemaal feest natuurlijk. Qua historische importantie wint Tubular Bells, maar Hergest Ridge is voor mij de duidelijk betere. Het schitterende thema loopt door het hele album heen, maar de keuze voor een favoriete helft valt toch op de tweede, al was het maar vanwege dat rare pseudo-hardrock stuk in het midden.

9. Rainbow - Stargazer (8:28) [Rising - VK/VS, 1976]
De toptien vol met hofleveranciers? Nee hoor, net als Mike Oldfield heeft ook Rainbow een enkele notering… en in het geval van Rainbow is dat ook wel logisch, want die hebben, ondanks een verder ook net repertoire, niks anders gemaakt wat bij de grandeur van Stargazer in de buurt komt. Met het overzicht van de verschillende bezettingen in de hand (in mijn "The Very Best of Rainbow" cd-boekje zit zelfs een hele Rainbow Family Tree die twee bladzijden beslaat), kun je moeilijk anders concluderen dat, naast de bekendere Blackmore en Dio toetsenist Tony Carey toch wel een grote stempel op deze eenmalige klapper plakte.

8. R.E.M. - Drive (4:32) [Automatic for the people - VS, 1992]
Mijn R.E.M.-fandom in drie stappen die een overtreffende trap vormen: 1) Everybody Hurts haalt de Top-40 in mijn vroege Top-40-dagen. 2) Losing My Religion staat in de Top 100 Allertijden. Verslavend nummer waar heel wat cassettebandje-terugspoelingen om uitgevoerd zijn, waarna Out of Time uit de bibliotheek kwam. 3) Ik zette Automatic for the People eens op en vanaf de eerste tonen is de rest geschiedenis. Enfin, de mooiste nummers zijn niet zelden die waarvan de kwaliteiten zich niet domweg in objectieve criteria laten opsommen. Natuurlijk is de opbouw van het liedje vrij conventioneel en heeft Michael Stipes rijmelarij het kenmerkende wat vrijbijvende Ins-Blaue-Hineingehalte en hebben we wel eens eerder een folkecho gehoord, maar dat is allemaal wel heel goed gedaan. Voeg daar een laag mystieke ongrijpbaarheid aan toe en we hebben al vijftien jaar een grote favoriet.

7. The Gathering - Even the spirits are afraid (5:10) [Souvenirs - NL, 2003]
The Gathering is waarschijnlijk nog steeds het bekendst van hun medio jaren '90 werk, waarmee ze zowat eigenhandig de gothic metal uitvonden. Bij de continue doorontwikkeling zijn ze wel wat publiek kwijtgeraakt. Wie bleef hangen en open bleef staan voor de muziek die rond deze tijd nog wel eens als 'trip prog' geduid is, werd zelden teleurgesteld. Beter dan dit is het drummen van Hans Rutten nooit meer geworden.

6. Marillion - The great escape (6:30) [Brave - VK, 1994] - Ook in de lijst van vigil
De emotionele had-de-finale-moeten-zijn (maar er komt nog een, alle spannende verhalen over elpees met twee verschillende sporen ten spijt, lullig niemendalletje achteraan) van het Brave-album. Met name het middenstuk is nog bij elke luisterbeurt goed voor veel kippenvel.

5. Marillion - The invisible man (13:38) [Marbles - VK, 2004] - Ook in de lijst van vigil
We kunnen inmiddels wel vaststellen dat Marillion de reeks 1984 (Fugazi) - 1994 (Brave) - 2004 (Marbles) niet voortzet met een meesterwerk in 2014. Het zij zo. Marbles was het eerste Marillionalbum waarvan ik het uitkomen bewust meegemaakt heb (al scheelde er bij voorganger Anoraknophobia niet veel aan). De eerste cd is altijd ruimschoots favoriet geweest boven de tweede; Marillion als popgroep werkt voor mij vaak maar matig. Marillion als maker van lange sferische stukken komt de laatste jaren ook niet meer altijd helemaal uit de verf, maar op de eerste schijf van Marbles is elk nummer raak. En het summum van raak is dus opener The Invisible Man, met zijn miniclimaxen, vloeiende tempowisselingen en, komt-ie nog een keer, grootse finale. Tot nader order het mooiste wat de 21e eeuw op muzikaal gebied voortgebracht heeft.

Stargazer _0_

Pardon? De overige drie mogen nog niet eens de hielen likken van Mirage!

Maar wel een goede tip om die uitspraak weer eens te staven, want buiten Mirage en Nude luister ik te weinig naar Camel.

Oke dan ga ik voor een ander king crimsonnummer. Starless?
Xanadu zekerheidje. Green Carnation? Ben benieuwd naar de hoogste plaatsen, leuke en mooie lijst.

Hoe hoger we komen hoe minder feeling ik met je lijst krijg Casper. Maar, ik moet mij sterk vergissen wil er niet nog één heel mooi Nederlandstalig liedje voorbij komen .

Drive

Al heel wat moois voorbij zien komen in deze lijst, maar ook muziek waar ik niet veel mee heb. Regelmatig onbekend materiaal ook. Eloy heb ik nog nooit iets van geluisterd bijvoorbeeld en daar is zo'n lijst wel een uitnodiging toe. Stargazer in de top 10 is gaaf. Iets van Signals kan toch ook niet ontbreken?

Je moet wel wat meer hedendaagse muziek gaan luisteren

Leuk hoor, Drive is prachtig, The Great escape heeft zo mooie melodie en die H zingt dat zo mooi treurig.
Hm, Stargazer over die foute tovennaar, vroeger toen ik jong was , hield ik veel van de muziek van Blacmore (zo ben ik begonnen) en die kant 2 van Rising was favoriet.
Sex Pistols, De Kapitein, Slipknot, Pixies en Gang of Four kunnen nog en dat ie mooi