Spielerei. Knappe spielerei, daar niet van, maar het doet me helemaal niets.

6,0

En even weer eens bijgeluisterd bij dit topic

Debussy 7.5; moest even wennen, maar erg sterk
Vivaldi; 10 tot nu toe het beste wat ik ken op klassiek gebied
Handel; 7 Hoogdravend, maar niet vervelend
Schubert; 6 Potsierlijk, maar op de opleving rond 4 minuten na een beetje saai.

Voor mij is die van Schubert toch een 9 waard, hoor. Ik vind het geniaal gedaan, een uniek geluid zelfs.

Het klopt wel dat de spielerei de emotionele uitstraling wat naar de achtergrond duwt (daarom geen 10).

010. LISZT - Liebestraum No. 3 in A Flat
http://www.deccaclassics.com/imgs/s300x300/4785157.jpg

De Hongaarse componist moet een womanizer geweest zijn.
Een soort Jerry Lee Lewis of Roy Wood van zijn tijd: een vurige klavier wizzard.

Zo begint zijn bekendste pianostuk ingetogen en romantisch.
Maar halverwege gooit hij daar toch een paar great balls of fire doorheen.
Dat hij op latere leeftijd priester werd, zullen we met een korreltje zou nemen.

Zelf heb ik meer met zijn Hongaarse rhapsodieën, maar ik kan me voorstellen dat Liebestraum een belangrijke oorzaak voor de Lisztomania is geweest:

7,5

Liszt mag rekenen op een 9 voor Liebestraum.

Ik vond het bij her-beluistering zelfs een kleine ontdekking.
Hij weet het heel het stuk spannend te houden van ingetogen tot uitbundig.

011. VERDI - Il Trovatore: Anvil Chorus (Act 2: Vedi! le Fosche Notturne Spoglie)
http://www.deccaclassics.com/imgs/s300x300/4783614.jpg

Verdi, grootmeester van de Italiaanse opera.
De titels van zijn werken zijn op zich al legendarisch.

Het zigeunerkoor horen we terug in Il Trovatore
en de Helmut Lotti's van deze wereld lusten er pap van.

Dergelijke fragmenten geuren altijd een beetje naar bier, worst en deernes.
Maar dat laatste is natuurlijk vooral een persoonlijke indruk. Meeslepend is het wel.

't is niet onaardig, maar 't is me ook een beetje te bombastisch

6,5

Kijk, dit is een fijn topic. Ik luister tegenwoordig vrijwel de helft van de tijd naar klassiek, en ga gemiddeld naar drie concerten per week (als student in Cambridge is dat goed te doen). Dit zijn natuurlijk de bekende namen, maar deze Verdi kende ik nog niet. Inderdaad erg bombastisch, en de koebellen(?) hoeven van mij niet zo nodig.

6

Voor iedereen die trouwens graag naar bombast van Verdi luistert: klik! Wat mij betreft één van de momenten die je in een concertzaal gezien moet hebben, de eerste negen minuten van het Requiem, en vervolgens de overgang naar het Dies Irae. Verdi is nogal van het grote gebaar, maar zo overweldigend.

En nog een tip, van Schubert ditmaal (de 'Shakespeare van het lied'): klik! Ik ben van mening dat Schubert vooral een uitzonderlijk componist van lieder is (qua pianoquintetten zijn er toch echt grotere namen). De "Winterreise" is waarschijnlijk zijn bekendste werk, en Der Leiermann is daar wel het ultieme hoogtepunt. Hier nog in een andere uitvoering, van Dietrich Fischer-Dieskau. Of deze, van Thomas Quasthoff.

Koebellen? Anvil is Engels voor aambeeld.

Toch wel een 7,5 (maar deels uit sentimentele overwegingen)

Bedankt, misschien de volgende keer toch maar even lezen wat ik eigenlijk aan het luisteren ben

Een 7 voor Verdi.

Opera lijkt na meerdere pogingen toch wat minder mijn ding.

012. GERSHWIN - Rhapsody in Blue
http://www.deccaclassics.com/imgs/s300x300/4783355.jpg

Briljante uitvoering van deze met jazz toetsen doorspekte, modernistische compositie.
Dat Gershwin wel degelijk bewust flirtte met de jazz kwam bijvoorbeeld mooi tot uiting
in de blanco stukken partituur waarbij het de bedoeling was om te improviseren.

Gershwin schreef het stuk aanvankelijk voor orkestleider Paul Whiteman
(ik heb de allereerste versie thuis op cd) de best verkopende artiest van de jaren 20.
Alleen zanger Al Jolson evenaarde het succes van Whiteman en zijn dansorkest.

Voor mij een 10 waard.

9,0

Ik had even wat in te halen:

Debussy krijgt een 8,3.

Met Vivaldi heb ik wat minder. Al is het absoluut niet slecht en nog een 7,7 waard.

Hallelujah is me veel te pompeus en krijgt een 6.

Schubert is me net een tikkeltje te romantisch. Ik geef het een 7,1.

Het romantische pianospel van Liszt kan ik dan wel helemaal waarderen. Een 8,6.

Lekker bombastisch van Verdi. Alleen heb ik meer met koorwerken dan opera. Toch nog een 8.

De beschrijving legde de verwachting hoog. Het stelt niet teleur, een 9,1 (al had ik stiekem op een 10 gehoopt).

Even recapituleren:

Vivaldi: grandioos op alle vlak, dit is klassieke muziek zoals ik ze wil horen: sfeervol en inventief.
Cijfer: 10

Handel: inderdaad wat hoogdravend en al vaak te gehoord (het past goed in de kerk) maar zeker niet slecht.
Cijfer: 7

Schubert: dat men dit spielerei noemt kan ik begrijpen, het is ook wat sentimenteel maar weet mij toch te grijpen.
Cijfer: 8

Liszt: sobere pianospel zonder poespas maar toch romantisch, kan ik zeker waarderen.
Cijfer: 8

Verdi: opera is minder mijn ding, het is mij ook wat te bombastisch, soms zelfs bijna kakofonisch.
Cijfer: 5,5

Gershwin: een tikkeltje jazzy en ook veel spanning waarbij de bombast hier wel gepast is.
Cijfer: 9

Gershwin is geweldig en dit is zijn claim to fame.

9,5

013. STRAUSS - Also Sprach Zarathustra (Einleitung)
http://www.deccaclassics.com/imgs/s300x300/4785412.jpg

Deze enigmatische film opende mijn ogen op de leeftijd van 17 jaar.
Drie uren filosofisch beeldmateriaal, waarvan amper 40 minuten met dialoog.

En met een score die van de ene Strauss naar de andere zwalpte
en waartussen de meest modernistische stemmenkoren de trommelvliezen tergden.

Richard Strauss was de componist van Also Sprach Zarathustra
waarvan de bekende paukenslag slechts de introductie is.

En God zag dat het mooi was.

Misschien dat het bij het zien van de film werkt, maar zo los zegt het me niet zo veel. Het klinkt met wat fantasie wel als een inleidend stuk; dat dan weer wel

6,25

Als we een cijfer moeten geven op basis van dit fragment, dan wordt het niet meer dan een 6,0; het voelt heel erg onaf zo. En ja, in de film werkt het dan wel.

Misschien dat ik een te grote fanboy ben van de film, maar bij mij werkt het wel. Dat het wat kort is, soit.

8,6

Voor mij heeft het ook een bijzonder episch effect.

Een intro die ook na Kubrics film voor heel wat introducties gebruikt werd.
Als het stukje eindigt, zit ik alvast klaar in mijn stoel om te kijken naar wat volgt.

Een 9 waard.

014. STRAUSS II - An der Schönen Blauen Donau
http://www.deccaclassics.com/imgs/s300x300/4783371.jpg

Van de ene Strauss naar de andere, het is maar een kleine stap,
want zowel het vorige als het huidige fragment zaten in 2001: A Space Odyssee.

De Blauwe Donau is ongetwijfeld de wals der walsen en zijn componist,
Johan Strauss II (zijn vader is de klassieke muziekliefhebber ook niet onbekend)
ging de geschiedenis in als de André Rieu van zijn tijd (dirigeerde met viool in de hand).

Dit meesterwerkje in kwestie bezat oorspronkelijk een draak van een liedtekst.
Pas toen Strauss het voor vol orkest bewerkte, gingen de poppen echt aan het dansen.

ja, dit is nou wat ik onder 'klassieke muziek' versta...; niet dat het me gelijk helemaal inpakt, maar allez :

7,4

Eigenlijk te kitscherig, maar het heeft wel z'n charme.

8,1

8

Mochten er in de 19de eeuw hitparades bestaan hebben, dan was Strauss II de ABBA van zijn tijd.

015. HAYDN - Trumpet Concerto in E Flat
http://www.deccaclassics.com/imgs/s300x300/4784033.jpg

Haydn is een zwaargewicht in de geschiedenis van de klassieke muziek.
Hij mag beschouwd worden als de brug tussen Bach en Mozart, tussen barok en klassiek.
Hij goot de symfonie in een nieuwe vorm: vier bewegingen en met kundig uitgewerkte melodieën.

Toch heeft Haydn opvallend weinig themaatjes die spontaan worden meegezongen.
Hij heeft minder "hits" op zijn naam dan de hierboven vermelde heren en hun opvolgers.

De derde beweging (allegro) uit zijn trompet concerto is een uitzondering die de regel bevestigt.
Het lijk of je een melodie van Mozart hoort, al ademen de trompet en de fluit nog naar de barok.

Ik merk eigenlijk nu pas dat het design van de Virtuoso Classics hoesjes
heel lichtjes naar mijn avatar neigt. Dat kan geen toeval zijn natuurlijk.

Heerlijke klassiek. Dat de trompet centraal staat is verfrissend.

9,2

Mooi, maar wel een beetje gewoontjes. Met Bach en Mozart heb ik beduidend meer. En Strauss had een hele lage score gehad...

7