Een interessant stuk. Goed om te zien dat hier onderzoek naar gedaan wordt. Muziekwereld (en dan vooral concert wereld) lijkt inderdaad een erg witte aangelegenheid.

Waarom je bij een rockshow tussen de witte mannen naar witte mannen kijkt - Erasmus Magazine - erasmusmagazine.nl


Thesis is hier te vinden trouwens:

RePub, Erasmus University Repository: Elvis Has Finally Left the Building? : Boundary work, whiteness and the reception of rock music in comparative perspective - repub.eur.nl

Voordat de link volledig was geladen keek ik een tel of zo tegen "about: blank" aan. De ironie daarvan is me niet ontgaan.

Interactie tussen verschillende genres was er in de jaren 90 ook. Kennelijk is het daar ergens blijven steken.
Verder lijkt het mij vooral te gaan om gebrek aan interesse dat we niet zoveel diversiteit zien op de planken. Geen bewuste uitsluiting. Vrouwelijkheid of etniciteit wordt natuurlijk vaker benoemd in verslagen omdat het kenmerken zijn die opvallen binnen de overwegend homogene groep. Ik heb wel een broertje dood aan de ongeschreven kledingvoorschriften en gewenste uiterlijke kenmerken die wel beïnvloedbaar zijn. Dat mag van mij ook wel dood. Individuele vrijheid bepleiten door rock n roll te spelen maar wel zeuren als je je kantoorbloes nog aan hebt of als je kort haar hebt.

Ik ga zoals ik wil : was laatst bij een Death Metal optreden om wat kiekjes voor iemand te maken en was in het blauw tussen veel zwart geklede aanhangers en ik had niet het idee dat ik opviel ....overigens was ik snel weer weg , want degene die voor de zanger doorgaat was niet te verstaan

N.B. er waren wel veel blanke hoofden

Het verschilt een beetje. Bij deathmetal is de sfeer meestal heel relaxt en ongedwongen. Niemand maakt zich daar ook maar ergens druk om.
Bij old school thrash, hardcore of puristische blackmetal kan het wel eens anders zijn.

Het zal ook wel verschillen tussen de verschillende landen (Amerika en Nederland). Maar als ik de reacties bij zware metalen lees dan is het wel goed om bij stil te staan.

En in het artikel wordt ook aangegeven dat familie een grote invloed heeft op het wel of niet bezoeken van concerten. Dat is wel heftig vind ik.

Daar kan ik je gelijk in geven. Het woord ‘Death’ deed me aan allerlei nare scenario’s denken , maar het was precies zoals jij het omschrijft.....misschien weer een vooroordeel weg.

Helaas het enige nadeel van blackmetal. Wat zou ik het fijn vinden als de sfeer bij black dezelfde sfeer was als bij death.

None more black.

Ja, en toch was het in de jaren 90 anders.

Maar ja, de puristische bands traden toen niet op. Optreden was immers iets voor mensen die lol willen maken en is om die reden dus niet evil.

Emperor wel gezien in de Tagrijn. Waren toen al niet echt black meer.

Black metal is iets anders dan metal door mensen van kleur

Alhoewel Blasphemy wel een echte black man in de gelederen had.

De kleding verwachting is idd bizar.
Aangezien ik vaak netjes gekleed ga word hier wel eens op gereageerd. Heel vreemd is dat en ik reageer daar ook stevig op. Ja ik ben een black metal purist en dan kan je zelden naar een concert van deze bands. Je merkt dat je daar een gesegmenteerde groep mensen treft met uiterlijke kenmerken. Tegens ben ik een groot soul en funk liefhebber en hier bemerk ik het zelfde op. Maar dan juist tegenovergesteld van de metal liefhebbers. Er zal toch iets van cultuur en achtergrond te maken hebben wat men als muziek waardeert.

Overigens is het in Brazilië waar veel extreme metal gespeeld en geluisterd word anders. Daar zie je veel vrouwen en meer een mix van uiterlijke kenmerken.

Ik eigenlijk nooit naar metalconcerten, maar het uitsluitgedrag obv kleding en uiterlijk door zogenaamde puristen verbaast me niet zo. Extreme metal is bij uitstek een muzieksoort waar mensen hun identiteit uit halen en daaraan is vaak een 'wij vs. zij'-gekoppeld, net als bv bij voetbalhooligans. Erg jammer is dat dit gevoel zich van ook keert tegen mensen met dezelfde interesse, maar niet de extreme toewijding daaraan...

Los daarvan, ga ik over het algemeen wel veel naar optredens in Nederland, en het valt me vaak op dat het publiek daar sowieso erg blank is, ook bij zwarte muziek. Ik heb Oddisee en Vince Staples daar ook wel opmerkingen over horen maken. Een directe verklaring daarvoor heb ik overigens niet.

Wat kan het schelen. Het gaat er om dat het goed klinkt.

Dit moet wel even genuanceerd worden. In Nederland kun je echt probleemloos naar elk metalconcert wat je wilt, ongeacht je huidskleur, geslacht, leeftijd of welke kleding je draagt. Je wordt zeer zeker niet uitgesloten, dat kan ik je verzekeren. Het enige punt is dat er bij blackmetal een heel klein groepje rondloopt wat wel problemen met je heeft als je niet voldoet aan hun puristische eisen. Maar dat zijn er in het noorden een handjevol en in het zuiden twee handjes vol. Ruimschoots te weinig om er last van te hebben. In het oosten van Europa, is sommige landen waar extreemrechts gedachtegoed openlijk acceptabel is (Finland, Oekraïne, Slowakije, Griekenland, ..) zijn het er wel meer en de trend is is dat het er overal langzaam meer worden, helaas.

Wat wel een punt is het volgende; ik heb heel veel kennissen in de metalscene in Nederland en al die mensen zijn zich bewust van het kleine groepje extreemrechtse figuren dat er ook rondloopt. Ongeveer de helft van die mensen vindt dat deze mensen geaccepteerd moeten worden, ondanks hun politieke denkbeelden, als mede-metalfan. De andere helft van de mensen draait hun rug naar ze toe. Ik behoor absoluut tot de laatste groep. Als je extreem-rechts bent ben je bij mij op geen enkele wijze welkom. Het feit dat deze mensen wel veelal getolereerd worden maakt dat ze als groep kunnen groeien en dat vind ik een slechte zaak.

Tjah uiteraard, maar ik vind het wel interessant. Het valt toch vaak op dat van een mix geen sprake is. Dat geld trouwens niet alleen voor metal. Over het algemeen is het publiek wat ik op festivals en concerten zie wit.

Ook wel een interessant artikel in deze context:

She's All About That Bass - JSTOR Daily - daily.jstor.org

Het valt mij eerlijk gezegd niet alleen op bij rock. Zo gingen wij met onze dochters naar Davina Michelle. Eerst even shoppen in het centrum. Sowieso heel veel mensen in alle kleuren en maten, maar bij de laatste kledingzaak waar we in een hele lange rij stonden, viel mij op dat wij de enige blanken waren. Vervolgens pakten we de auto naar Ahoy (5 minuten rijden) en was het publiek 100 procent blank. De enige mensen met een kleurtje waren de gastartiesten die Davina had uitgenodigd.

Ook bij het LGW? festival in Utrecht is mij dit vaak opgevallen. Daar staan op het podium tegenwoordig meer gekleurde mensen dan blanken, maar in het publiek zie je dit niet terug. Vaak zeggen mensen dan dar het verband houdt met de financiën, maar ook bij de gratis optredens in db's is het publiek volledig blank.

Bij dancefestivals is het publiek wel gemixt.

Genoeg concerten meegemaakt waar het juist meer gemixt of zelfs overwegend gekleurd is. Dus het openingsstatement dat de concertwereld een witte aangelegenheid is, mwah valt mee. Wel als je naar rock en metal gaat ja. Ik herinner me nog dat ik mijn vader mee nam naar Ibeyi, hij kende de act niet maar was al meteen verrast door het overwegend gekleurde publiek. Zelfde ook meegemaakt bij hip-hop, hoewel het daar wel wisselt per artiest.

Ik doe echt veel concerten en in Vlaanderen is dat vooral een wit middenklassegedoe. Nu, er zijn uizonderingen en je hebt ook typisch "wittere" muziekgenres. Maar als Ik bij Kendrick Lamar sta en echt moet zoeken om iemand niet wit te zien dan is dat toch opvallend, idem bij Sampa the great, Nas,.. . In Brussel is het wel wat beter, maar ik woon in Antwerpen en bvb mensen v Marokkaanse afkomst zijn nauwelijks te bespeuren.

Witte mannen bestaan niet. Witte muzikanten , net zoals de zwarte, bestaan ook niet.
Slechte muziek bestaat, helaas, wel.

Ik heb de raciale segregatie in pop altijd opvallend en wonderlijk gevonden, met name dat ‘zwarte’ mensen bijna uitsluitend naar zwarte muziek luisteren (op youtube heb je veel ‘eerste reacties’ op muziek waarbij veel zwarte jongeren zelfs nog nooit de muziek van bv. The Beatles of Queen hebben gehoord). Terwijl pop nu juist bij uitstek ‘postmodern’ is die elk hokjesdenken aanvalt en ondermijnt: pop heeft een uitgesproken transraciale en transgender-kern, van Elvis Presley als blanke jongen die zwarte liedjes zingt tot de bewuste androgyniteit van Little Richard of David Bowie. Omgekeerd lijken blanken juist altijd wel ook naar zwarte muziek te hebben geluisterd (reeds vanaf het begin toen zwarte muzikanten jazz uitvonden en speelden) en sommigen – bv. de Rolling Stones – worden nooit moe te benadrukken dat ze alles van zwarte artiesten hebben geleerd (of zelfs gejat wat critici bozig ‘cultural appropiation’ noemen). En blanke, progressieve ‘social warriors’ putten zich sinds een tijdje uit in het schuldbewust verheerlijken van zwarte artiesten vanuit het idee dat die de pioniers waren wier muziek door blanken is gejat terwijl die zwarte meesters zelf te weinig waardering hebben gekregen. Een en ander lijkt de dominantie van blank en mannelijk te bevestigen: blanke mannen doen graag zwarten en vrouwen na – met veel succes op de hitlijsten – terwijl het omgekeerde zeldzaam is.

Als ik het artikel en zelfs proefschrift heel vluchtig doorkijk vind ik niet eens een echt antwoord op de vraag “Waarom je bij een rockshow tussen de witte mannen naar witte mannen kijkt”, anders dan dat we rock nu eenmaal met blank associëren waarna het zichzelf in stand houdt (blanken herkennen zich in blanke muzikanten zoals zwarten zich in zwarte artiesten herkennen). Nu is dat slechts ten dele waar: in de jaren ’80 en ’90 was er een opvallende trendbreuk toen zwarte artiesten zoals Prince, Lenny Kravitz en Living Colour weer rock gingen spelen zoals eerder Jimi Hendrix dat had gedaan en daarmee als het ware de door blanken ‘gejatte’ rock weer terug stalen; dat rock in het algemeen in blanke handen blijft zal er inderdaad wel mee te maken hebben dat zwarten zich niet zo snel herkennen in blanke muzikanten (het racistische label ‘race music’ voor zwarte muziek lijkt ook zonder dat label nog weinig van zijn kracht te hebben ingeboet: zwarten luisteren nog steeds nauwelijks naar blanke muziek en ik vermoed daarom dat maar heel weinig zwarten op dit forum komen). Overigens, dat rock vooral een mannending is lijkt me logisch: rock heeft een stoer en rebels karakter hetgeen nu eenmaal het tegendeel is van vrouwelijke waarden (zodat je als vrouw wel heel stoer en rebels moet zijn om je met rock in te laten).