25 Jaar alweer, daar werd ik laatst op geattendeerd door een krantenartikel. Tijd dus om eens even te evalueren.
Waar ik me nog altijd aan erger is dat nog steeds de 'superieure geluidskwaliteit' ten opzichte van vinyl zo vaak wordt aangehaald wanneer de revolutie die dit medium teweeg heeft gebracht wordt beschreven. Goed, de cd kent nodige voordelen in vergelijking met de LP maar heeft dan menig journalist poep in de oren of behoren ze gewoon tot de propagandamachine van de grote platenbazen?
Vooral de eerste generatie cd's kan de kwalificatie superieur absoluut niet waarmaken. De analoge mastertapes werden zonder enige knowhow van omzetting op digitaal formaat gekwakt met als gevolg een enorm verlies aan geluidskwaliteit. En ook de eerste cd-spelers waren niet bepaald subtiele staaltjes van techniek.

Je kan niet zeggen dat de cd "mislukt is". Aan de kwaliteit zijn we blijkbaar al weer helemaal gewend. Ik ben met de cd opgegroeid. Een plate speler heb ik wel en kan ik dan alleen maar extra van genieten. (Een leuke zondag middag opvulling)

Ik ben niet op de hoogte of op het moment van uitkomen van de cd er ook betere opties waren. Zo niet, dan vindt ik het een meer dan prima vervanger van de LP. Misschien nu tijd voor een betaalbare opvolger?!

Gefeliciteerd!

Ik vind CD's zeker een aanwinst. Verreweg superieur aan LP's op de gebieden gebruiksgemak en incasseringsvermogen. Cd's hoef je niet om te draaien, nauwelijks schoon te maken of af te stoffen en zijn veel minder gevoelig of zelfs ongevoelig voor krassen, kromtrekken en grijsdraaien. Dat een LP-opname een groter frequentiegebied bestrijkt zal allemaal wel, ik hoor toch geen frequenties boven de 20000 Hz.
Ik moet wel zeggen dat ik sommige LP-opnames opener en helderder vind klinken dan hun (vaak geremasterde) CD equivalenten en het borstel/opzet/omdraai ritueel heeft natuurlijk wel wat.

Natuurlijk is het gebruiksgemak vele malen groter en ik ben ook niet zo'n nostalgische freak die kickt op het getik en gekraak van een grijsgedraaide plaat. Daarnaast is ook de capaciteit een hele verbetering maar dat de cd beter klinkt, is gewoon een ordinair verkooppraatje geweest.

Doordat je geen last meer hebt van krassen en tikken, zijn in elk geval de bijgeluiden verdwenen. In dat opzicht klinkt een CD ontegenzeggelijk beter. De rest is volgens mij vooral een kwestie van smaak. Voor zover ik CD's en LP's met elkaar kan vergelijken is soms de CD-opname beter, soms de LP en soms hoor ik geen noemenswaardig verschil.

Wat LP's wel weer meehebben: meer ruimte voor en dus ook vaak mooier/indrukwekkender artwork.

Ik ben ook opgegroeid met cd's, van de overgang weet ik dus niets. Maar als ik moet kiezen, kies ik zeker voor de cd. Compact (de naamt zegt het zelf) en iets betere geluidskwaliteit.
Maar dankzij mijn vader luister ik ook nog erg vaak naar LP's, wat ook erg leuk is. En zoals HammerHead al zei, artwork is vaak mooier doordat de hoes veel groter is.

Sinds voor kort ben ik op zoek naar oude LP's van voor er ook CD's bestonden (eerste Priest en Maiden platen).

Het heeft iets waar CD's niet kunnen aan tippen.


Vinyl is superieur!

Het is niet zo dat ik vind dat de één per se beter klinkt dan de ander, alleen de bewering dat de cd geluidskwalitatief superieur zou zijn aan de LP, daar zouden ze nu eens over op moeten houden.

Ik hoor dat argument eerlijk gezegd niet zo vaak meer. Ik hoor tegenwoordig vaker het tegendeel.

de cd heeft t.o.v. vinyl een aantal duidelijke voordelen
- muziek werd makkelijk transporteerbaarder (discman), zonder over te hoeven stappen op een minder kwaliteit (cassette)
- de cd is iets minder krasgevoelig dan de lp

daarnaast is er natuurlijk het kwaliteits dispuut. dat is echter niet het grootste negatieve gevolg van de muziek.

dankzij de cd zijn er twee belangrijke zaken ontstaan die de kwaliteit van de muziek im grossen ganzen behoorlijk hebben doen kelderen
- muziek is een makkelijk product geworden dat je even in je discman flikkerde, en nu zelfs verworden is tot een bepaalde hoeveelheid geheugen. hoe groot is jouw verzameling? 89.6gb! dat niveau. dat heeft de waardering voor de muziek en daarmee de artiest flink doen dalen. "kopiëren is gratis, en kost de artiest toch niets!" dat niveau (part two).
- ander feit wat nog veel erger is dat de drempel om een cd te maken zolaag is, dat iedere denkt dat ie goed genoeg is om een cd uit te brengen, terwijl dat steeds vaker niet zo is. daarnaast is er een behoefte geweest om de fysieke mogelijkheden van de cd, zo'n 70 minuten, tot uitgangspunt te maken voor een album. een lp kon 35 minuten duren en perfect zijn,maar als je dat tegenwoordig op cd doet ben je een aflegger. "daar had veel meer op gekund". een tweede punt dat muziek verworden is tot een bepaalde hoeveelheid geheugen.

de cd is ten dode opgeschreven en bestaat over 10-15 jaar niet eens meer, vinyl heeft bewezen een vaste waarde te zijn.

misschien wijk ik nu af, maar voor mij hoeven cd's echt geen uur duren, liever dan enkele nummers schrappen om dan tot een prachtplaat van 35 minuten te komen.

Dat valt te bezien. Vinyl is een nicheproduct geworden voor een hele kleine groep liefhebbers. Die groep ga je bij CD's ook wel houden en die nichegroep zal een stuk groter zijn als het publiek dat er nu voor vinyl is. En na jaren van gestabiliseerde verkoop daalt de hoeveelheid verkochte vinyl de laatste twee jaar weer opvallend snel. Dat heeft voor een deel te maken met het feit dat er steeds meer DJ's van vinyl afstappen, maar er worden ook van "gewone" albums steeds minder exemplaren op vinyl verkocht.

Overigens komt je eerste (terechte) bezwaar eerder voort uit de introductie van de opneembare CD's en internet en niet zozeer de CD.

Verder is de drempel om een officieel uitgebrachte CD te maken tegenwoordig juist hoger geworden door de dalende verkopen.

De cd's over vijftien jaar verdwenen? Uitleg?

Binnen 10 jaar heb je ergens in je huis een pc'tje staan met je complete muziek collectie. En deze muziek collectie is door jou overal te bereiken in elke kamer van je huis maar dat niet alleen. Ook overal maar waar jij beschikt over een internet verbinding.

Ik zelf heb thuis al mijn muziek ondertussen tegen de 400 GB op een pc'tje staan. Maar op mijn werk kan ik met alle gemak naar deze muziek luisteren. Via Win Media Player stream ik het naar mijn werk toe. Het enige omslachtige is een playlist maken maar ik ben proggie dus daar had ik in een halve middag een progje voor geprogrammeerd die voor mij een playlist genereerd van alles wat op die schijf staat.

Had ik een UMTS abo'tje op mijn telefoon (en een bak met geld ) dan had ik het ook daar naar toe kunnen streamen.

Hetzelfde geldt waarschijnlijk binnenkort voor de autoradio door deze met UMTS uit te rusten kan je vanuit je auto je complete muziek collectie thuis beluisteren, geen geklooi meer om met 120 op de snelweg een cd'tje te moeten vervangen.

Natuurlijk blijven er mensen die graag een tastbaar cd'tje in de hand willen hebben. Maar ik ben er al lang aan gewend dat je voor muziek ff een schijf op een pc in het netwerk benadert en dan je keuze maakt. Ik zou er nog een leuke afstandbediening voor willen hebben beneden in de kamer met een display zodat ik precies dat ene nummer van dat bepaalde album van een artiest kan kiezen vanuit mijn luie stoel.

Genoeg uitleg HiLL

en films kijken op mijn ipod en mijn boeken via de USB stick, het wordt er niet allemaal beter op. Hoef ik alleen nog maar een tuinstoeltje zien te bemachtigen en een parasol, dan zit ik de hele dag op de hei.

De introductie van de CD in 1983 is inderdaad een succes story geweest. Ik weet nog dat de schijfjes in het begin maar liefst 50 ouderwetse guldens kostten. Een fors bedrag en eigenlijk onbetaalbaar voor een scholier. Later stabiliseerde zich dat rond de 40 gulden. Toch was het beslist niet zo dat iedereen meteen een dergelijk apparaat in huis had. Mijn eerste speler kocht ik in september 1987, dus ruim 4 jaar na de introductie. Ik was toen 17 jaar en had de hele zomervakantie gewerkt om er eentje te kunnen kopen. Ik liep op dat moment ver voor de troepen uit, want verder had niemand uit mijn klas nog zo'n ding in huis. Er is dus best wel wat tijd overheen gegaan voordat de CD-speler volledig was ingeburgerd. Maar het kan nog gekker. Begin jaren 90 had de CD in de Nederlandse platenwinkels het vinyl wel goeddeels verdreven. Zo niet in Spanje, waar ik in 1994! op vakantie was. Ergens aan de toeristische kust natuurlijk, maar ik wilde de kans om wat CD-tjes te scoren natuurlijk niet voorbij laten gaan. Dus ging ik op een willekeurige dag met de bus naar Malaga. Een grote stad met ruim een half miljoen inwoners moet vast wel aanbod hebben, dacht ik. Niet dus. Ik vond een paar armetierige winkeltjes met een handvol CD's achter slot en grendel in een glazen vitrine. Ik wist niet wat ik zag: 11 jaar na de introductie was de CD daar nog een absolute noviteit!

Ook vermakelijk zijn de pogingen, die zijn gedaan om allerlei aanverwante apparaten op de consumentenmarkt te brengen. Ik denk aan de mini-disc (MD), de digitale compact cassette (DCC), de CD-i, de laserdisc en de digitale audio tape (DAT). Allemaal zijn ze een stille dood gestorven. Tegenwoordig hebben we de SACD. Wat denken jullie? Zal ook deze geluidsdrager na verloop van tijd weer geruisloos verdwijnen?

vynil blijft nog wel ff (is gewoon vet)
de cd is een achterhaald medium...
sowieso moet in deze tijd van grote opslag media (sd kaarten ed) het bewegende onderdeel (slijtage gevoelig) gewoon eruit.
dus muziek en films op opslagmedia! simpel

trouwens is de MD bij veel mensen nog lang in gebruik geweest. Erg lang is er geen goed alternatief geweest om zelf goede opnames te kunnen maken. (En is er eigenlijk nog steeds niet helemaal)

Het blijft wel zo dat veel mensen(waaronder ik) iets in handen willen hebben.
Een CD met een boekje, het blijft iets magisch om een gekochte cd voor de eerste keer af te spelen.
Als je iets download, ook al zet je het eerst op CD, is dat gevoel veel minder.
Ik zou het niet zien zitten om met een usb-stick naar de cd-winkel te gaan om dan tegen betaling muziek gaan af te tappen van een of andere computer, dan hoeft het voor mij niet meer.
Ik vind een cd nog altijd een kwaliteitsding, qua geluid en qua handigheid.
En als je er wat mee uitkijkt dat je het altijd goed in het hoesje steekt, is er nog niet zo snel slijtage.

Ik vind het een probleem van deze tijd, dat alles zo snel evolueert.
Ze gaan er nog slecht mee varen, met dat technologisch gedoe.
Dat draadloos internet, wat een pest, binnenkort iedereen tumoren in z'n hoofd, want ze hebben dat nooit fatsoenlijk getest welk effect het op lange duur kan hebben, juist zoals asbest vroeger.
En wat als er een supervirus komt?

Interessante topic.

De virtuele muziekliefhebber moet nog geboren worden.
Downloaden gebeurt sporadisch (ontbrekende, actuele hits).
Maar nooit albums, die wil ik integraal en liefst mooi uitgegeven.

Ik koop graag geremasterde versies met bijhorende bonustracks.
De originele plaat moet er wel zo origineel mogelijk opstaan.
Pas daarna opvullen met relevant bonusmateriaal.
Liever geen demo- of livetracks, maar b-kantjes
of liedjes uit dezelfde sessie die in de kast bleven liggen.

Dankzij de CD kan dat allemaal.
Je hoeft niet eerst de LP te spelen en daarna de b-kantjes van je singels
om de link tussen dat bonusnummer en het album te horen.

De platenwinkels hebben de cd aan de mensen opgedrongen! Omdat de cd duurder was dan vinyl bleven de meeste mensen vinyl kopen. Tot eind jaren '80, begin '90 lagen in de platenwinkels 80 procent vinyl, de cd 's stonden ergens achteraan. Een jaar later was dat omgekeerd, ongevraagd werden we verplicht cd's te kopen. Die met de jaren wel goedkoper werden dan ...

Wat vliegt de tijd, bij het zien dat de cd al 25 jaar bestaat. Ik weet nog dat er bij mijn ouders in de straat een stel woonde en dat hij werkzaam was bij Philips. Op een avond kwam hij langs en had een cd mee waar nog niets opstond. Wel wist hij te vertellen dat dit de nieuwe standard zou gaan worden van muziek beleven. Het plaatje zag er mooi uit door de kleuren van de regenboog die er in te zien waren.

Kort na het bezoekje van de straatgenoot van mijn ouders was er in een zaaltje in de binnenstad van Amersfoort een demonstratie van de cd. Wat ik daar nog van weet is dat een verkoper vertelde dat de eerste cd-speler zo groot was als een eettafel, omdat er electro-buizen in plaats van transistors waren gebruikt. Na zijn praatje klonken de eerste tonen door de zaal. Of deze nu beter waren van cd in vergelijking met die van de lp zou ik niet durven beweren.

Kort na de introducte van de cd draaide Wim van Putten dergelijke plaatjes in zijn LP-show. Bij zijn aankondigingen had hij het er steeds over dat een cd zichzelf startte en dat je radio een stuk beter ging klinken. In hoeverre hij gelijk had valt nu niet te zeggen. Wel heeft de cd voor een snelle revolutie en verandering gezorgd. Ondanks dat de plaatjes duur waren en bleven verloor de lp wel terrein.

Kort na de introductie werd ik 21 jaar. Een bijzondere leeftijd. Daarom mocht ik een duur cadeau uitzoeken voor mijn verjaardag. Van een tante had ik veel geld gekregen en daarnaast was ik al begonnen met het sparen voor een cd-speler. Op mijn 21ste verjaardag veliet ik dan ook zo trots als een pauw een audio-zaak met onder mijn arm een cd-speler van Philips de CD 104.

Thuis brak er nu een spannend moment aan het ding aansluiten op de versterker en veel familie en bekende over de vloer om te luisteren of er écht goed geluid uitkwam. In de begin periode bleven cd's duur en een videotheek bij mij in de buurt besloot daarop de nieuwe geluidsdrager te gaan verhuren. Dit was echt een muzikale goudmijn voor mij, want voor een klein prijsje kwam ik aan mijn muziek. Een cd huren was iets van 3 gulden per dag en de audio-cassette was ook zoiets. Op die manier kwam ik dus voor zo'n 6 gulden aan de nieuwste albums

Toch was ik daar niet geheel tevreden mee. Knullige kopietjes van de cd-boekjes en meer van zulke ongein. Via via kreeg ik te horen dat cd's in Duitsland een stuk goedkoper waren, waardoor ik met een zekere regelmaat van de klok naar Keulen ging om in de bakken van Saturn te neuzen. Naast mijn eigen wensen had ik ook lijstjes mee van familieleden en vrienden. Hierdoor bekrop me wel het gevoel of ik en zakenman was.

Dit bovenstaande is slechts een kleine bloemlezing over wat bij nu opkomt over de introductie van de cd. Geen brandende kwestie maar het voelt wel aan als oude foto's bekijken bij een oma bijvoorbeeld.

Mooi verhaal, Gerard. Dat van die keukentafel wist ik niet. Ik heb in een hifi magazine wel een keer een curieuze foto gezien uit 1972 of 1974 (wil ik af zijn) van een prototype van Philips. De afmetingen van het apparaat waren wel enigszins afwijkend, maar het was wel bruikbaar op huiskamerniveau. Het design was natuurlijk helemaal in retro jaren 70 stijl, log en bruin/grijs. Niet van die strakke, zwarte kistjes met glanzende frontjes die uiteindelijk op de markt zijn gekomen. Een uitschuifbare lade aan de voorzijde moest ook nog worden uitgevonden. Dit prototype had gewoon een handmatige klep aan de bovenkant. Het deed mij realiseren hoeveel ontwikkeltijd aan de introductie is vooraf gegaan.

Dat van die keukentafel staat me echt bij, want ik zie de verkoper die bij de demonstratie aanwezig was nog een bepaalde maat aanwijzen. Wellicht was dit een gevaarte wat aan het einde van de jaren zestig van de vorige eeuw was ontwikkeld.

Wat dat aangaat is de ontwikkeling van de cd-speler een lange geweest, waar nogal wat mythes en vreemde verhalen de ronde van doen. Zo zouden Sony en Philips op het laatst niet door één deur hebben gekund. Waardoor het ene merk eerder kwam met de cd-speler dan de andere. Dit alles tegen eerder gemaakte afspraken in.

Of dergelijke verhalen kloppen blijft voor ons burgers gissen. En ik denk dat verhalen daar omtrent ergens veilig liggen opgeborgen in een kluis of er niet meer zijn.

Ik maakte kennis met de CD tijdens de Firato in de Rai Amsterdam in 1982. In een speciaal afgesloten ruimte op de grote stand van Philips, werden dan demonstraties gegeven van de Compact Disc. Wow, wat een ervaring was dat. Twee jaar later, tijdens de Firato van 1984, was Compact Disc het toverwoord. Ieder groot merk, met Philips en Sony voorop, liet zien en horen hoe geweldig deze nieuwe uitvinding was.

Het duurde nog jaren (in 1987) voordat ik mijn eerste CD speler kocht, de dure Philips CD650. Helaas heeft die speler het niet overleefd, inmiddels heb ik een speler van concurrent Sony... Tiijdens het sparen voor mijn eerste CD speler, kocht ik al vast CD's. Zo had ik al een stapel van zo'n 30 CD's toen de speler kocht.

Ik weet nog goed dat ik m'n eerste cd kocht. Tales of Mystery Edgar Allen Poe van de Allan parsons Project. Ik had de lp al een paar jaar. Maar op de cd was/is de stem toegevoegd van Orson Wells op het nummer The Fall Of the House Of Usher. Mijn ouders hadden toen al een tijdje een cd speler, maar gebruikten hem weinig. Houden ook alleen maar van de meest verschikkelijke muziek. Zijn ook niet in muziek geinteresseerd (kerkmuziek, Marco Bakker, Mantovani etc) maar goed daar gaat het niet om. Wat ik me nog herinner is dat ik die cd van de APP alleen snoeihard draaide als m'n ouders weg waren. Vond het prachtig.
Maar wat ik me afvraag. Zullen die cd's uit de begintijd ooit collecter items worden zoals de lp uit de begintijd. Ik heb een lp, een originele persing van de Beatles uit 1966, en die is me veel meer waard dan die eerste cd van de APP.

Ik hoop dat wanneer een later medium word uitgebracht als vervanging voor de CD, dat dan alles wat je op CD bezit makkelijk kan overzetten op dit nieuwe medium. Zodat mijn CD verzameling over 30 jaar toch nog iets van waarde heeft.

Het geeft me een triest gevoel dat alles wat van waarde is gewoon verdwijnt. De lp (maar misschien weer terug van weggeweest - ik moet het nog zien), de platenzaak, hifi systemen, en nu ook misschien wel de cd. Niets is meer heilig.

Ik zie de CD niet zo snel verdwijnen. SACD is wel een mooi medium maar het aanbod blijft beperkt en is stevig aan de prijs. Mp3 is voor opname een prima medium, maar of Mp3 de CD gaat vervangen? Nee, dat denk ik niet.