Je moet inderdaad wel héél bekend zijn wil je groter zijn dan Linkin Park.

De enige twee rockbands die na 2000 doorbraken en in mijn beleving écht huge zijn, zijn Muse en Coldplay. Daar waar Muse, zoals oceanvolta terecht memoreert, vorige jaar eenmaal het Goffertpark uitverkocht, deed Coldplay dat twee jaar geleden zelfs tweemaal.

Een magere oogst dus, in vergelijking met vroeger tijden.

Ook even kijken welke krant het is he. We hebben het hier over de Telegraaf. Da's toch heel wat anders (en voor mij als rockliefhebber ook een stuk minder zorgwekkend in dezen) dan de Volkskrant, om maar wat te noemen.

En ach, als rock een uitstervend fenomeen aan het worden is, dan hebben we altijd nog Lowlands, in mindere mate Pinkpop, op wat grotere afstand Wacken, M'era Luna en een hele hoop Scandinavische zomerfestivals, en wat kleinere rock- en metalfestivals. Worden rockliefhebbers in het algemeen een beetje cult-achtige mensen. Zou ik persoonlijk niet zo mee zitten.

Voor wat betreft de opmars van de dance, R&B en dergelijke; in de jaren '90 schijnen er ook gabbers te zijn geweest. Die hebben een paar jaar flink huisgehouden (van wat ik ervan meegekregen heb, want de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat dat voor mijn tijd was), en daarna zijn zij ook weer naar de marge van de muziek verdwenen. Er komt een moment waarop mensen genoeg talentenshows hebben gezien en die talentenshows massaal over gaan slaan. Zeker met de overkill die je tegenwoordig hebt: de ene show is nog niet afgelopen of de audities voor de volgende show zijn weer in volle gang. Ik mag het met mijn 16 jaar eigenlijk nog lang niet zeggen, maar waar zijn de goede oude tijden toch gebleven, toen we een jaar of zes of zeven terug nog één keer per jaar, tien weken lang, Idols hadden. Niet dat de winnaars van Idols wel heel veel succes hebben gehad, maar daar kon ik dan toch nog meer sympathie voor opbrengen dan voor de winnaars van... helpen jullie me even mee, X-Factor, The Voice... Idols, als dat er nog is...?

(Oke, mijn verhaal is een beetje afgedwaald. Maar ben nu in ieder geval wel kwijt wat ik kwijt moest... )

.....hmm; is dat echt wel zo Classicrocker?
Waren er eerder wel "zoveel" stadions-uitverkopende acts?
Dat ging toch ook maar om een handjevol Prince'n en U2'en.
De meeste bands deden het ' toen' toch ook al goed met een uitverkocht Paradiso of een vol Vredenburg?

Juist goed dat er minder mega-acts zijn. De kleine zaal van Paradiso mag ook gerust eens wat voller staan.

Na de rock is nu ook de pop al doodverklaard. In ieder geval in De Pers:

Arjan Terpstra: 'Pop is mor...

Een herhaling van zetten, dus ik plaats het maar onder dit topic. Arjan Terpstra (de man die onlangs Adele de hemel in prees vanwege haar compositorische kwaliteiten en daarbij verwees naar To make you feel my love... ) heeft er vijftien jaar over gedaan om van een frisse jonge hond te veranderen in de gefrustreerd en cynisch muziekjournalist die hij nu is. Gelukkig schrijft-ie dat er zelf bij. Ach, ik heb niet eens zin om er inhoudelijk op in te gaan. Dat laat ik aan jullie over...

Da's wel een héél gênante uitglijder als dat echt waar is van "To make you feel my love", haha. Popmuziek/rockmuziek (het wordt vaak gewoon op één grote hoop gegooid) is natuurlijk niet dood. Het klopt wel dat je steeds minder 'reuzen' hebt in het muzieklandschap. En steeds méér 'klein duimpjes', want in 2011 kan werkelijk iedereen met een computer zijn eigen muziek al dan niet gratis aan de man brengen. Als hij dus zegt dat Foo fighters en Linkin Park de Frank Zappa's en Zeppelins van nu zijn: Dat klopt, al moet daarbij vermeld worden dat Zappa bij leven nooit veel meer is geweest dan een excentrieke vertegenwoordiger van de 'counterculture', dus hij had beter AC/DC als voorbeeld kunnen nemen of zo. Ik heb het idee dat Terpstra zich een beetje blindstaart op de commerciële kant van het gebeuren. Hij heeft gelijk dat de supersterren van vroeger veelal veel urgentere muziek maakten. Maar dat kwam natuurlijk ook omdat het genre nog in de kinderschoenen stond en alle artistieke mogelijkheden van het format van de rockband nog moesten worden ontgonnen. Als je vroeger een rock 'n roll liedje maakte, liep je simpelweg niet te kans om je oren geslagen te worden met: "dat is al zo vaak gedaan". Sterker nog, je liep al vrij snel de kans om iets origineels te doen. Tuurlijk is er sindsdien een digitale revolutie geweest binnen de muziek, en die heeft ook voor veel nieuwe mogelijkheden tot kruisbestuiving en wildgroei van genres gezorgd. Maar wil je tegenwoordig nog creatief muziek maken, dan is het zo goed als onmogelijk om ondertussen ook nog eens veel platen te verkopen. Want laten we eerlijk wezen: de platenmaatschappijen trekken zich geen drol aan van alle kritiek geuit door mensen als Terpstra, ze gaan rustig door met het voeren van hun grote herkauwmachine.

De pop/rockmuziek is dus niet dood. Maar wél voor de zogenaamde muziekliefhebbers die alleen radio luisteren en af en toe een plaatje kopen.