Jeetje zeg wat grappig! Al die taferelen zijn zo herkenbaar dat ik er zeker van ben dat we mekaar in het verleden hebben getroffen maar wellicht nooit gesproken. Enige grappige wat ik toch even wil vertellen over die periode is dat het niet mijn financieel meest beste was. Mijn moeder gaf me in die tijd ook wel eens geld mee om naar kleding te kijken in Eindhoven. In het dorp waar ik woonde was echt niks te halen. Ik kwam vaker thuis met elpees (gekocht van dat geld) dan met kleren, en áls het al zo was kocht ik crisis-spul voor een crisis-prijsje en knipte ik de prijskaartjes er af. Inderdaad...zo kon de rest van het geld..... ?.

We zijn het er allemaal wel over eens wat de glorietijd was en welke bands ons muzikaal in vervoering brachten. In mijn zoektocht naar níet 4ad bands die het wel hadden kunnen/moeten zijn richt ik me vooral op de bands die ook die 'vervoering' brachten. In een recensie over een DCD album, die ik ook bewaarde, werd de term 'onaardse pracht' gebruikt. Nou, dát dus!!

Oh...kom ik nog op een ander verhaal dat ik never nooit ga vergeten. Niet zweverig, maar wel steengoed waren Pale Saints voor mij. 'In Ribbons' is hun meesterwerk wat mij betreft. Enfin, ze kwamen naar Eindhoven dus daar móest ik bij zijn. Nerveus en gespannen stond ik voor De Effenaar te wachten. Er stonden nog een heleboel andere mensen in de rij en op de achtergrond hoorde ik mijn helden al de soundcheck spelen. Toen ik eenmaal binnen was bleek snel dat het geen soundcheck was, maar dat Pale Saints hun voorprogramma hadden gespeeld voor Cranes. Ze waren klaar en ik had niks gezien ??. 1 van de grootste afknappers in mijn leven....nog steeds. Enige goede nieuws was dat ik Cranes niet kende en onverwacht weer een band erbij had waar ik muziek van wilde kopen. Soms met geld wat eigenlijk voor kleding was bedoeld ??

Van pak 'm beet 1988 tot en met 1996 het gros van de releases op 4AD gekocht (op CD, nimmer op vinyl), zodra het uitkwam, inclusief talloze cd-singles. Met terugwerkende kracht ook het eerdere werk van CT, DCD, TMC, CoX en Modern English. Na 1996 afgehaakt en ook nooit meer teruggekeerd. Met uitzondering van bestaand materiaal dat opnieuw is uitgebracht, zoals de SACD box van DCD en de 4CD box van CT.

In de loop der jaren veel van de mindere goden (deels of geheel) weg gedaan, zoals Belly, Breeders, Frank Black, Kristin Hersh, Heidi Berry, Gus Gus, Spirea X, Swallow en misschien verrassend ook Modern English (nooit echt een klik mee gehad).

Andere "net niet" gevallen onder het stof wachten misschien nog op een volgende opruiming: Ultra Vivid Scene, Thievery Corporation, His Name Is Alive.

Bewust nooit aangeschaft: Dif Juz (louter instrumentaal, saai), Colourbox (gimmick, a-typisch voor 4AD) en waarschijnlijk nog wel een paar andere randverschijnselen die ik mij niet meer kan herinneren.

Mooiste items inhoudelijk: de eerdergenoemde box sets van DCD en CT, maar ook die oudere box van DCD (1981-1998).

Bijzondere items overig: de oude 10CD-single box set van CT in zowel de UK als de Japan uitgave, een Japans verzamelaartje van Pale Saints (Mrs. Dolphin) en 3 samplers van 4AD (Anakin, Facing The Wrong Way en All Virgos Are Mad).

Non-musical items: een koker met 10 schitterende posters op A3-formaat van 10 toptitels. Bij gebrek aan ruimte hangen er slechts 3 ingelijst aan de muur: Pale Saints (The Comforts Of Madness), Dead Can Dance (Aion) en Lush (Mad Love). Die andere 7 frames komen in de toekomst nog weleens aan de beurt.

Grootste gemis: de geremasterde 4CD box set van TMC (niet goed opgelet toen ie uitkwam).

Leuk om te lezen dat het beste nummer van 2014 (volgens o.a. NME, Pitchfork en Spin) op 4AD is uitgebracht! Maar dan nu even een testje om je 4AD-kennis te testen: wie zijn deze twee zussen?
(Antwoord is ongeveer halverwege de clip te zien.)




Ik vond overigens de eerste albums van His Name is Alive geweldig, mogelijk vanwege de betrokkenheid van IWR (waardoor het een TMC-achtig geluid had). Daarna werd het minder. Net als bij de Pixies (na Doolittle veel minder goed), Breeders (Pod veel beter dan Last Splash) en Cocteau Twins uit mijn hoofd ook wel een beetje. Waarschijnlijk heeft dat echter meer met mijzelf dan met
4AD te maken.

Poek - de tip was natuurlijk dat je er geen tweeling bij had gezet - denk TMC II (en ook III). Datzelfde lied (van William De Vaughan) is begin jaren '90 ooit nog door een obscuur Brits bandje gecoverd.

Herken wel wat van wat je schrijft: HNIA, met name de eerste twee zouden inderdaad een tip zijn voor potentiële 4AD-luisteraars, alhoewel Stars on E.S.P. ook de moeite waard is. Soms lijkt het er wat op alsof Ivo af en toe de boel liet versloffen en hij neemt hij zichzelf ook kwalijk (check het boek van Martin Aston) dat hij op een bepaald moment te weinig aandacht had voor The Cocteau Twins. Pieter Nooten/Michael Brook - Sleeps with Fishes is ook een fraai album.

In '88 werd ik door zo'n vlaag van cd-zotheid bevangen dat ik al mijn vinyl wegdeed - twee volle Lundia-kasten; daar zat ook bij, de overbekende Fact 14 (met schuurpapier hoes), The Return of the Durutti Column.

Leuk om te lezen. Kom een boel dingen tegen, waar ik niet op ga reageren; smaken verschillen. Maar dat je Kristin, Heidi en Swallow tot 'de mindere goden' rekent vind ik discutabel. Ik ben groot liefhebber van '80 tot '90 met een uitloop tot 2000, maar vind dat er nog steeds fantadtisch werk uitkomt. Methyl Ethel, Efterklang Deerhunter, Bing & Ruth om er een paar te noemen. Heerlijk label met fantastisch artwork. Op facebook zijn een paar hele fijne 4AD fanpagina's die zeker de moeite waard zijn.
Mocht iemand prommateriaal te koop hebben, stuur me gerust een bericht.

Hierop wil ik wél reageren, al was je commentaar hoogstwaarschijnlijk niet voor mij bedoeld. Heidi Berry - even dacht ik dat ze de fakkel van Sandy Denny zou overnemen - en Swallow reken ik zeker tot de parels van het 4AD oeuvre en ik was écht in mijn nopjes toen ik de lp van Swallow aantrof in een tweedehandsbak, samen met The Hope Blister - dat was een mooie dag

Van het rijtje dat je noemt zijn iig Deerhunter, Efterklang géén typische 4AD bands, omdat ze pas in een later stadium - na meerdere albums - voor 4AD tekenden; ze hadden reeds naam (en faam). The National is imo van hetzelfde laken een pak. Mijn uitgangspunt: debuteren (misschien op een enkel singletje na) en dan album-debuut op 4AD en doorbreken. Dat enkele singletje elders is voor mij geen probleem - anders zouden zowel U2 als OMD typische Factory-bands zijn

Ik zal ook niet beweren dat er na 1996 geen kwaliteit meer op het label verscheen. We zijn inmiddels 20 jaar verder. Ik wilde slechts aangeven dat mijn belangstelling is weggeëbd rond die tijd. Alle toonaangevende acts, die het label prestige hadden gegeven, waren ter ziele. De magie was voorbij. Wat ik in die laatste fase nog heb gekocht, was zwaar teleurstellend. Denk aan The Mountain Goats, Scheer, Unrest, Tarnation en The Amps. Toen had ik het 4AD boek uit en ben ik verder gegaan met andere dingen.

??? Unrest, the Mountain Goats, Scheer teleurstellend? Tarnation niet helemaal mijn ding, maar die stem van Paula Frazer is écht goed. Zelfs the Amps vind ik leuk.
Het is zeker anders geworden en ook niet per se beter, maar zoals gezegd nog steeds leuks genoeg, ook al zijn er veel minder debuterende bands zoals Mjuman terecht opmerkt. Sohn en Daughter passen goed in het 4AD gezin.

Het relaas dat Edwin beschrijft herken ik zelf ook. De jaren van Treasure, Within the realm.... en It'll end in tears (om maar eens wat te noemen) waren zo hemels dat het onmogelijk was om dit vast te houden. De lat lag gewoon té hoog. Er zijn nog heel veel prachtige dingen uitgekomen die ver boven modaal waren, maar ik denk dat ik een beetje te verwend was en soms wat teleurgesteld omdat het niet in de buurt kwam van Cocteau Twins, TMC en DCD in hun gloriejaren. Dus ook bij mij zakte het een beetje weg terwijl ik nog steeds bijna alles kocht. Vanaf het moment dat mijn 3 toppers stopten of beduidend mindere kwaliteit gingen leveren begon ik de cd's te draaien die ik veel eerder kocht maar na enkele draaibeurten een plekje in de 4ad kast hadden gekregen. Een soort van '2e leven'. En toen ontdekte ik pas dat er echt wel pareltjes tussen zaten die ik eerder niet zo bijzonder vond. HNIA, Piano Magic, Scheer etc etc. Ze vielen destijds eenvoudigweg niet zo op tussen de andere 4ad kanonnen.
Hetzelfde proces heb ik meegemaakt met andere bands en jullie ook! Na een topalbum (of 2) knap je te snel af als het wat minder is. Draai het een paar jaar later en de kwaliteit komt echt wel boven. Kwaliteit die je eerder niet hoorde.
Trek dus eens een oude 4ad release uit de kast die bedekt is met een redelijk laagje stof. Niet gegarandeerd dat je het top gaat vinden, maar je zal zien dat ie anders 'binnenkomt'. Ik wil jullie wel huiswerk geven ?; ga deze week Swallow - Blow maar weer eens aan de tand voelen. Ik ga dat ook eens doen na minimaal 7 jaar niet meer gedraaid te hebben. Ben benieuwd!

Ondanks dat 4ad geen label is met een constant (hoog) niveau vind ik wel dat nog steeds erg mooie dingen op worden gereleased. Bing en Ruth, Efterklang en het vreemde eendje Grimes kan ik zeer waarderen. Maar vergeet wat 4ad vroeger in de stal had en luister met nieuwe oren en andere verwachtingen. Niets mooi vinden van 4ad is hedentendagen best moeilijk door de grote verscheidenheid en kwaliteit. En dan doe je t als label toch niet slecht!

Precies 4addcd, in de eerste 6 regels heb je het verhaal te pakken. De hele magie concentreerde zich voor mij rondom 3 gouden combi's: CT/DCD/TMC, Pixies/Throwing Muses en Lush/Pale Saints. Dat was 'the real thing' waar het merendeel van de rest toch bij in de schaduw bleef. Dat CT na HoLV al gedeserteerd was naar Fontana, vergeet ik gemakshalve maar even.

Dat wil niet zeggen dat alles wat in de slipstream van deze kanonnen mee kwam, slecht was. Integendeel, het was meestal goed tot zeer goed. Maar je kon wel aan de gang blijven, zo snel volgden de releases elkaar op. Alles wat aanverwant was bleef ik maar kopen in de vrees anders een magisch pareltje te missen. Belly, Breeders, The Amps, Frank Black solo, Kristin Hersh solo, The Edsel Auctioneer (niet op 4AD). Het ging maar door. Als dan in de afgelopen 20 jaar blijkt dat veel van die titels hooguit eens in de 5 a 10 jaar uit de kast komen, en ze doen me niet veel meer na grondige herbeluistering, dan is dat voor mij reden er afscheid van te nemen.

Gelukkig blijft er naast de toppers ook bij mij nog genoeg over. Het album van Pieter Nooten is al genoemd. Michael Brook heeft eenmalig een juweeltje afgeleverd op 4AD en ik wil ook Red House Painters en het solowerk van Brendan en Lisa niet onvermeld laten. Ook de laatste 2 titels van The Wolfgang Press zijn vaste waarden, terwijl ik de eerste 3 albums heel moeilijk vind, ondanks 2 mooie gastbijdragen van Elizabeth Fraser. Hun bijdrage aan Lonely Is An Eyesore is ook geslaagd. Misschien wel 4AD's meest curieuze band ooit.

Toch nog even een aanvulling op mijn favorieten van het 'huidige 4ad'; Daughter. Hoe kon ik die vergeten?! Gisteren voor het slapen gaan Not to dissapear weer gedraaid via mijn in-ear hoofdtelefoon. Wat staan er toch een aantal fan-tas-tische nummers op! Veel oog voor kleine en fijne details zonder dat het ten koste gaat van de magische sfeer. Is en blijft mijn favoriete album van vorig jaar. Vanavond mag ie weer! ?

Als ik eea nog eens doorlees, denk ik - mijn vijf centen - dat het een beetje een combinatie is van het eerste witbiertje met het onbeschreven blad syndroom - kortweg het EWOBS.

Het eerste: het is hete zomerse dag en je bent een fietstoer aan het maken, je gedachten zijn al een tijdje vervuld van een koel witbiertje (liefst een groot glas), maar je vindt dat je pas dichtbij huis mag op een terras mag neerzijgen. Het eerste biertje voldoet vervolgens volkomen aan je verwachtingen, maar het tweede - op één been kan je nou eenmaal niet lopen - smaakt lang niet zo lekker. Bekend beeld?

Het tweede, het onbeschreven blad: afgezien van je puberteit denk ik dat de muziek die je opdoet en draait in je studietijd: je bent nog een relatief onbeschreven blad, je gaat zelfstandig wonen (op kamer), leert nieuwe mensen kennen, went aan een andere manier van leren (minder schools), moet veel meer zelf regelen - voor een belangrijk deel parallel loopt (zeg maar de soundtrack is) van je zelfontplooiing. Die muziek draag je lang bij je. Vervolgens hangt het ook weer van het individu af in hoeverre die je in bent voor nieuwe stimuli/ervaringen en je daarvoor openstelt - de een meer dan de ander. Veel goede 4AD releases zijn voor mij gekoppeld aan reflectie, creatieve vernieuwing, goede uitvoering, even naar een andere wereld te reizen en het gevoel deel uit te maken van een bepaalde 'community'.

Pieter Nooten heeft in 2012 Pieter Nooten - Surround Us (2012) uitgebracht, meer richting ambient - wel een album dat er mag zijn. Ook Hector Zazou - Chansons des Mers Froides (1994) vind ik een zekere 4AD-feel hebben, net als andere albums van Zazou uit de jaren 90. Het debuut van Daughter vind ik beter dan de opvolger, maar met bijv Future Islands kan ik dan weer heel weinig.

Is Julia Holter - In the Same Room (2017) bekend?

Kijk eens naar het Franse label Saint Marie Records - saintmarierecords.com.
Robin Guthrie is hier de huisproducer en veel ligt in het verlengde van CT. Ik heb bij een ander topic New wave/postpunkaanraders een video van Seasurfer gepost, een band van dit label.

Dank Henry!
Ik ga dat zeer zeker doen. Ik ben wel afhankelijk van wat YouTube te bieden heeft omdat ik geen Spotify heb en ik ook veel te weinig tijd ter beschikking heb om Sounds in Venlo te bezoeken. Ook met downloaden houd ik me niet bezig. Ik probeer (onder andere via deze site) nieuwe muziek te vinden en de recensies te lezen. Als ik er al redelijk van overtuigd ben dat het iets voor mij kan zijn koop ik het vroeg of laat. Ik laat me graag verrassen ?

Zoooo, hier worden een paar goede tips op me afgevuurd. Factor tijd is ook een lastige voor mij. Ik heb er gelukkig geen hekel aan, maar ik werk 7 dagen per week + 2 avonden. Pre-luisteren is een tijdrovende business wat je niet af moet jakkeren. Het meest heb ik aan concrete tips: naam artiest en eventueel een specifiek album. Zoals de tip over de cd van Pieter Nooten. Die durf ik blind te kopen afgaande op recensies.
Ik zal altijd cd's blijven kopen. Voor mij 2 belangrijke redenen:
1. Ik wil iets in m'n handen kunnen houden tijdens het luisteren. Artwork etc zijn vaak niet voor niets gemaakt. Ze kunnen mijn beleving versterken. Liefst koop ik speciale edities.
2. Doordat ik geld moet uitgeven aan cd's dwing ik mezelf om wat kieskeuriger te zijn. Digitaal heb je heel snel een collectie en noemen sommigen zich ook 'fan'. Daar heb ik wel wat moeite mee. Dan de collectie maar wat minder groot, maar wel tastbaar.

Ik heb talloze discussies hierover gevoerd en iedereen heeft zijn eigen gelijk. Je moet doen wat bij je past. Bij mij is dat concertjes bijwonen en de zilverkleurige pillen blijven kopen! Af en toe een uitstap naar vinyl ?

Gisteren naar het klassieke gezelschap Bing & Ruth geweest in een kerk??

Phoeh….volgens mij heb ik dit onderwerp al eens ter sprake gebracht; 4AD muziek laten horen op mijn uitvaartdienst. Dit is voor mij de ultieme kans om iedereen diep in mijn muzikale ziel te laten kijken. Het gaat zéker gebeuren, al hoop ik dat het nog jaaaren gaat duren. Ik had 1 vriend met wie ik de ‘gouden 4AD jaren’ intensief heb gedeeld. ‘Het is mijn grootste muzikale geheim’ zei hij me de afgelopen maanden verschillende keren ‘Het wordt tijd om muzikaal uit de kast te komen’. Met niemand heeft hij het ooit over gehad. Zijn liefde voor 4AD en onze unieke vriendschap gaat verwoord worden door middel van een nummer van This Mortal Coil. Inderdaad, na een paar maanden geleden de diagnose hersentumor te hebben gekregen is hij nu overleden. En ik heb de eer om een verhaal te vertellen over ‘onze muziek’ en zíj́n nummer. Een pittige maar prachtige opdracht. Tranen met tuiten gaat het worden. Niet alleen omdat het nummer me altijd al ontroerde, maar nu omdat zijn geheim nu eindelijk gedeeld gaat worden tijdens zijn afscheid. Het voelt als een generale repetitie voor dat van mij. Heel onwerkelijk allemaal…
Relevante post? Absoluut niet, maar het houdt me al maanden 24/7 bezig en het moment suprême is in aantocht. Moest het even ventileren…

Sterkte met je verlies. Welk nummer gaat het om?

Dank je wel . With Tomorrow. Tekst ook heel toepasselijk bij het moment.

Wat een bericht 4addcd. Heel veel sterkte de komende tijd.

Dank je wel Marc.

Sterkte 4addcd - muziek heeft inderdaad een sterke associatieve en verbindende kracht, zoals je ook hier weer ziet. Weet nog goed dat ik na iedere 4AD-aankoop blij en vol verwachting naar huis fietste. Vond je bij iemand op zijn kamer 4AD-platen in de kast staan wist je dat je één essentieel ding deelde.

Kan me goed voorstellen dat het een zwaar moment zal worden. Denk dat de gemeenschappelijke liefde voor muziek van 4AD (forward) steun geeft bij herbeluistering wanneer je mooie momenten kunt terughalen. Mooi en droevig slaapt vaak op hetzelfde kussen - nogmaals sterkte.

Strength of Strings
.

When you were near I didn't think you would leave
When you were gone it was too much to believe

Mooi en toepasselijk nummer inderdaad.

Ik zit er momenteel weer helemaal in; de periode Dead can Dance, Cocteau Twins en This Mortal Coil. En ook rond de 30 graden is dit genieten en maakt het een verpletterende indruk. Uiteraard heeft het vanaf nu een extra lading. Dat gaat ook nooit meer weg.
Mijn dochters hebben de afgelopen maanden meegekregen hoezeer dit verlies mij naar de strot grijpt en hoe belangrijk ik 4AD vond en vind (voor mijn afscheid). Ik krijg van hun een soundwave van mijn afscheidsnummer geprint en ingelijst. Een kunstwerk in meerdere opzichten. Mooiste en meest originele kado ever.