Bij Dead Can Dance - Within the Realm of a Dying Sun:


De bevreemding ontstaat als je die artiesten bij dit album noemt. Alsof je een fine claire op dezelfde hoogte zet als een bitterbal van Mora - al kunnen beide voor een gewilde smaakbeleving zorgen, suo loco et suo tempore, dat dan weer wel,.

Vanuit een oriëntatie op rock (voorkeur daarvoor) binnen de discografie van 4AD je storten op Dead Can Dance is nou eenmaal niet zo vanzelfsprekend. Het is gebruikelijk om de eerste 20 jaar van 4AD als te meest interessante aan te merken.

4AD : The First Twenty Years : 1981 - 4ad20.themysteryparade.com

Snuffel gerust eens in de discografie door die jaren heen en besef dan ook dat 4AD absoluut niet een gewoon label was - dat zie je ook aan de uitvoering van albums en hun artwork.
4AD heeft met Factory gemeen dat het veelal de idiosyncratische muziekopvatting van de oprichter, in dit geval Ivo Watts Russell, was die zorgde voor het vastleggen van bands. Ivo, mooi bezongen door The Cocteau Twins, was wars van commercie. Wat hij mooi vond (of interessant) kon rekenen op zijn interesse en loyaliteit, tot in het extreme toe - kijk gerust eens naar het aantal releases van een nimmer succesvol geworden band als The Wolfgang Press.

The Hope Blister is als project vergelijkbaar met This Mortal Coil, maar meer US gericht en uit de 90s.
Vanaf miden jaren '80 begon 4AD meer aandacht aan de US te schenken, met als grootste treffer, in 1987, het binnenhalen van The Pixies. Vervolgens ook Throwing Muses, Breeders, Frank Black en Kristin Hersh.

Ook het Nederlandse Clan of Xymox heeft een aantal albums op 4AD uitgebracht, terwijl Richenel één single heeft gemaakt voor het label, L'esclave endormi, en een bijdrage leverde aan This Mortal Coil.

Mjuman op collegetour. Interessant!

Het ontbreekt niet aan beeldspraak waarin het eten centraal staat. Helaas geen "ontdooien van tosties op een zondag ochtend" anders zou je denken regelrecht met Nico Dijkshoorn van doen te hebben. Echter , Steven Mora wilson met wat mosterd komt ook wel binnen.
Later deze week zal ik deze exclusieve mjuman klapt uit de school (=UvM , nu niet op ziggo) les oppikken. Wordt vervolgd.

Voor de volledigheid Muziek >> Toplijsten en favorieten >> MOOWS - Mjuman's Onbekende en Onbeminde Wave Sounds

Mooi om hier andere 4AD fans tegen te komen!

Kwaliteitslabel natuurlijk met DCD en CT.. maar ik vind niet alles klakkeloos goed wat ze in hun stal hebben.

Niet verwacht en daarom misschien nóg leuker dat er gespreksstof ontstaat over met name het label 4ad. Mjuman, ik ben zeer onder de indruk van je kennis en ook de manier waarop je het verwoord. Jouw kennis, en wellicht die van vele anderen, reikt vele malen verder dan die van mij. Ik wil toch nog heel even stilstaan bij het noemen van totaal andere muzikale dingen.
Ik was en ben van oorsprong groot liefhebber van symfonische rock, en dan met name uit begin jaren 70. Genesis, Pink Floyd, Yes.....allemaal grootheden uit die tijd. Als ik erop terug kijk vond ik de meeslepende en melodieuze stukken het mooist. Symfo heeft de reputatie te gaan over virtuositeit (met liefst veel keyboard solo's) en bombast. Mijn favoriete symfo-nummer ooit is Firth of Fifth van Genesis en een bepaalde passage ontroert me nog steeds. De glorietijd van de symfo kwam ten einde en als groot liefhebber én muziekverzamelaar val je dan in een soort gat. Je gaat een beetje krampachtig zoeken en proberen om andere dingen mooi te vinden. Dat herkent iedere muziekliefhebber wel denk ik.
Enfin, in 1984 ontmoette ik tijdens mijn diensttijd (inderdaad ben ik geen jonkie meer ?) een tof grietje dat op de een of andere manier 'anders' was. Omdat mijn gespreksstof, na een vreselijke openingszin, snel richting muziek ging bleek zij van het 'indie' soort te zijn. Voor mij onontgonnen grondgebied. The Cure, Depeche Mode, Anne Clark etc. Ik smulde er van, maar het was Treasure van Cocteau Twins dat me helemaal stil kreeg. Muziek die ik in de hemel verwachtte te horen! Vanaf dat moment ging het snel. Ik was vaste klant bij Bullit in Eindhoven en mijn smaak was daar zó bekend, dat er altijd vinyl voor me klaar stond. Als ik de zaak binnenkwam ging de koptelefoon op en zat ik er uuuuren. Wegens geldgebrek ging niet alles mee, maar wél alles van 4ad.
De verzamelwoede ging erg ver; al de albums, ep's, posters, postkaarten, stickers....you name it. Ik heb geschreven met Ivo en Vaughan die me altijd een antwoord stuurden met een leuke treat als bonus. Ik voelde me wel zeer vereerd toen ik een promo kreeg van MARRS (Pump up the volume) en daar eens aan mocht snuffelen. Met álles wat 4ad uitbracht had ik wel een klik. Dus ook met de Pixies! Ik merkte wel dat de magie van TMC, DCD en Cocteau Twins er niet altijd was. The hope blister paste helemaal in de 4ad stal, maar het was het nét niet. Met het verstrijken van de jaren enge de verzamelwoede langzaam weg. Het leek alsof de eerdergenoemde gloriejaren erop zaten.
Toch volg ik 4ad nog steeds en beluister ik regelmatig wat ze in de stal hebben. Want het is nog steeds een bijzonder label dat voor mij op eenzame hoogte staat. Dat ik 2 weken geleden nog de Record Store Day versie kocht van Four-calende café zegt al genoeg.
Steven Wilson of beter gezegd Porcupine Tree liet mijn symfo/prog hart weer sneller kloppen. Steven is een veelzijdig artiest met een zekere triestheid in zijn denken die hij regelmatig verwoord in zijn muziek. Mijn mond viel open toen hij uitgebreid vertelde over zijn vroegere muzikale helden uit de symfo en de enorme liefde voor muziek van 4ad. Dáár kwamen mijn werelden dus samen en dat was misschien wel de uitleg waarom zijn muziek soms net zo binnenkomt als de muziek van al mijn 4ad helden van weleer. Routine is de sleutel en de brug. Een fantastische track geschreven door een voormalig 4ad liefhebber. Ik had het zelf wel willen en kunnen doen. ?

Helemaal herkenbaar.

Daarna volgde voor mij deze sampler die mij tot het 4AD label bekeerde.
Lonely Is an Eyesore (1987)

Uiteindelijk zouden CT, DCD en This Mortal Coil (later ook Pixies) mijn favorieten van het label worden.
Van de andere bands pikte ik sporadisch hun meest spraakmakende album mee.
After the Snow van Modern English, Medusa van Clan of Xymox, zelfs Colourbox zit in mijn collectie.

In 1994 liep ik een maand stage bij PIAS, de Belgische verdeler van 4AD in Europa.
Wat ik daar toen in het vinylmagazijn aantrof, tart tot op heden mijn stoutste verbeelding.
Nog altijd spijt dat ik daar geen dingen van gekocht heb (mijn studentenbudget liet me dat niet toe).

Ik ben ook verwoed 4AD verzamelaar, sinds ik een concert bezocht van Clan of Xymox in '86/'87. Inmiddels heb ik de hoop opgegeven alles compleet te krijgen, maar tot 2000 heb ik vrij veel. Blijft een fantastisch label, met 23Envelope als toetje voor wat betreft de hoezen en vormgeving. Ik heb nu nog contact met John Fryer, die met Black Needle Noise; zijn nieuwste project, hele leuke dingen doet. Als je 4AD een warm hart toedraagt, zou ik dat zeker even gaan luisteren.

Hoe lang is het helemaal geleden dat je - volgens mij ging je streamen - heel wat in de aanbieding had. Eerlijk gezegd, zou ik ook wel willen dat ik alles wat ik ooit had op 4AD, vinnylistisch dan wel, nu nog steeds had, maar goed dat geldt evenzeer voor Factory en Torso.

Tja, het is niet alleen wat op 4AD is uitgebracht, maar ook hoe. Lonely Is an Eysesore is een goed voorbeeld, lp, catalogus/boek, box - zag 'em op de grote beurs - in perfecte staat (beter dan mijn eigen exemplaar) - voor 70,- bij dezelfde man die ook Four Calendar Café originele lp had voor 120,- Daar moest ik even over nadenken - bij terugkomst, 2 uur later was het album weg.

Blue Bell Knoll, lp, is ook zo'n fijne uitgave, net als Lullabies to Violain (eerste uitgave, 4 cd-box) en Minotaur (Deluxe/Limited) idem - ben geen echte Pixies-fan, maar zou die box graag willen hebben.

Misschienkan iemand een nieuw/apart 4AD topic aanmaken? Kunnen we daar verder van gedachten wisselen en bijv ook een toplijstje plaatsen.

4addcd - no offence intended vwb Steven Wilson; het is een kundig en productief musicus. Heb alleen vaak Porcupine Tree en zijn werk geprobeerd, maar het blijft niet kleven op mij. Stuur je verder wel een pm

Geweldig om allemaal te lezen.
Ik ben bijna nieuwsgierig genoeg om te vragen hoe jong (want oud zijn we niet ?) jullie eigenlijk zijn? Vooruit, ik eerst; 52 jaar. Ik zit in de sport en geef en maak lessen op muziek die 'het volk' wil horen. Klinkt werkelijk verschrikkelijk waarschijnlijk, maar Taylor Swift, Ed Sheeran, Major Lazer etc.....zijn voor mij dagelijkse kost. Kom ik ter plekke op een goed idee; ik trakteer ze morgen op Pump up the volume. Zo'n beetje het enige geschikte 4ad nummer dat iedereen kent. Oh neen, vorig jaar gebruikte ik Grimes veelvuldig. Een beetje opvoeding kan geen kwaad!
Ben overigens grote voorstander van een 4ad topic. Zo lang het maar niet gaat over wie het meeste weet of heeft. Mijn belangstelling zou juist uitgaan naar het ontdekken van hedendaagse muziek die in het verlengde ligt van 4ad. Een beetje mijmeren, maar niet alleen praten over 'vruuger' als jullie begrijpen wat ik bedoel. Misschien eens een meeting organiseren ?.

Misschien ook aandacht voor een rubriek 'most wanted 4ad items'. Dingen die we nog zoeken. Misschien kunnen we elkaar helpen. Altijd leuk!

Misschien leuk dat fans van het 4AD label hier wat van gedachten kunnen wisselen
over hun favoriete bands en hun platenverzameling.

nav een discussie bij dit album: Dead Can Dance - Within the Realm of a Dying Sun (1987)

Wat een gave discussie. Ben zelf pas veel later aangehaakt wat de besproken bands onder het 4AD label betreft. Vind ook niet alles top maar de kwaliteit straalt ervan af. Leuk om te lezen 4addcdY Gezien je leeftijd en je opmerking zullen we wellicht vaak langs elkaar bij Bullit in Eindhoven hebben gezeten. Elke zuurverdiende cent ging op aan lp's. Gelukkig heb ik ze allemaal nog en ben tot het laatst bij Bullit blijven komen. Blijf zeker meelezen in dit topic om de nodige tips op te doen. Dat user Mjuman verstand van zaken heeft was bekend Goed om te lezen dat ie weer in de 'lucht' is.

Mijn 4AD top 10.

01. Cocteau Twins - Treasure (1984)
02. Dead Can Dance - Within the Realm of a Dying Sun (1987)
03. Pixies - Doolittle (1989)
04. This Mortal Coil - It'll End in Tears (1984)
05. Modern English - After the Snow (1982)
06. Clan of Xymox - Medusa (1986)
07. Throwing Muses - The Real Ramona (1991)
08. Pale Saints - The Comforts of Madness (1990)
09. The Breeders - Last Splash (1993)
10. Colourbox - Colourbox (1985)

+ Lonely Is an Eyesore (1987)

Ik heb me gehouden aan de 1 album per artiest regel en me beperkt tot de vintage jaren.
Medio jaren '90 heb ik het label losgelaten en de nieuwe namen niet meer in de gaten gehouden.
Al was The National een paar jaren geleden een erg fijne ontdekking.

Inderdaad genieten door met zielsverwanten dingen te posten. Die top 10 ga ik ook samenstellen. Heb ik wel wat tijd voor nodig omdat ik geen van de 4ad artiesten tekort wil doen. Wordt vervolgd!

Dit album heb ik nog in handen gehad.
Dead Can Dance - Into The Labyrinth (Vinyl, LP, Album) at Discogs

Een vinyl dubbelaar met daarop dus ook Bird en Spirit, de bonustracks van A Passage in Time.

Op vinyl was dat altijd één van de lastigste items uit de DCD-catalogus, samen met Toward the Within en Spiritchaser; op cd waren de albums altijd goed leverbaar. Even wat meer info.

In 2008 verscheen de prachtige SACD-box, geremasterd door MOFI (Mobile Fidelity Sound Lab) - een audiofiele, prijzige uitgave. De vinyl-versie, in 2 boxen, verscheen 2-3 later, ook niet echt een koopje. Op beurzen zie je die wel voor ca 250 - 300,- per box.

Aansluitend verschenen Spiritchaser en Into the Labyrinth als los album in zeer fraaie (180 grams vinyl) MOFI-edities. Je kon bestellen bij MOFI in de US en dat maakte de verzendkosten erg hoog, of bij een Duitse agent en dan was het album weer erg duur. Ik heb Spiritchaser ooit voor een redelijke prijs via Amazon kunnen kopen; uitvoering en geluid waren perfect!

Inmiddels waren de oudere enkele lp's vanaf 2015/2016 weer opnieuw uitgebracht. Geen idee hoe die kwalitatief zijn, omdat ik daar geen exemplaar van heb. Groot was mijn tevredenheid toen Into the Labyrinth, met een andere hoes (dat dan wel) en Toward the Within ook opnieuw uitgebracht werden, net als In The Garden of Arcane Delight (met een extra lp erbij).

De kwaliteit van die persingen (verkrijgbaar tegen een prijs van ca 25 - 30 euro) is hoog; volgens mij zijn gewoon de MOFI-remasters gebruikt, maar Discogs geeft daarover geen eenduidige antwoord. Het zou een rechten- en/of ruchtbaarheidskwestie kunnen zijn. Iig zijn het absolute musts voor de audiofiele DCD-vinylist; zeker de Garden of Arcane Delight, omdat die tweede lp de opnames van de twee DCD Peel-sessies (van nov '83 en juni '84), die verder alleen in de twee kostbare boxen zitten - oja, een van de twee Peel-sessies is ooit als RSD 12" te koop geweest.

Een kleine waarschuwing nog: er circuleren - ook in de Retail - vrij veel dubieuze persingen van DCD die er op het oog goed uit lijken te zien, maar eigenlijk unofficial zijn: non-gatefold, terwijl de oorspronkelijke versie gatefold is (komt trouwens ook voor bij From the Lion's Mouth), of single album terwijl het oorspronkelijke dubbel is, Spiritchaser.

--toevoeging--
Afgaande op Discogs is alleen voor Dead Can Dance - Into The Labyrinth (Vinyl, LP, Album) at Discogs de MOFI-remaster gebruikt, en voor de andere, recent opnieuw gereleaste albums (Spiritchaser, Toward the Wihin, Garden) niet. Live-album Toward the Within is opgenomen door Le Mobile - check: Le Mobile Specs – Le Mobile - lemobile.com - en ook van hoge kwaliteit. Waarom alleen voor Into the Labyrinth de MOFI-remasters zijn gebruikt, beats me. Maar voor ca 25,- beschik je over een heel fijn opgenomen en geproduceerd album - get it while you can om Janis eens te citeren.

Op de grote beurs waande ik me even spekkoper toen ik voor 50,- een uiterst fraai origineel exemplaar zag, totdat ik kant 4 bekeek: een dikke kras over de volledige plaatkant - volstrekt ondraaibaar en dan zou je dus Song of the Sibyl en Sanvean verliezen; je kunt het natuurlijk altijd vragen, 50 pleuro's

Ik heb die SACD box van DCD een jaartje of 2 geleden ook nog gescoord. Het verschil met de originele albums is af en toe heel groot. Kan echter heel moeilijk zeggen welke editie ik het mooiste vind. Ik lees vaak iets over een te hoge compressie bij heruitgaven, maar ik vind dat niet hinderlijk. Wat mij betreft is bijvoorbeeld Spleen and Ideal veel indrukwekkender in de heruitgave. Hebben jullie daar nog een uitgesproken mening over (als je de box tenminste hebt ?).
Ik spaar het vinyl niet (meer), maar op mijn wishlist staat dik bovenaan de houten kist van Lonely is an eysore. Daar zitten alle versies in. 100 stuks gemaakt voor de artiesten die op dat moment actief waren bij 4ad. De vriendschap met Ivo was op dat moment net niet groot genoeg vrees ik.
Als goede tweede wil ik graag de posterset van Doolittle nog eens hebben. Posters heb ik best veel inclusief de zeldzame Moon and the Melodies poster. Zou eventueel wel willen ruilen. ?

Tja, vriendschappen en alles wat geldwaarde heeft - objecten/producten, diensten/werkzaamheden etc - verhouden zich nou eenmaal niet evenredig: dan zou je straatarm worden van verkoop van producten aan vrienden ("voor mij, als vriend, toch wel een zachte prijs") of projecten voor hen. Spreek (helaas) uit ervaring.

Een opmerking over SACD generiek: al voor die release van die box tot het inzicht gekomen dat sacd een vroege dood zou sterven. Voeg daarbij het recente degradatie van cd tot puur delivery mechanism en je snapt dat ik niet meer warm draai voor (sa)cd. CD-spelers worden nauwelijks meer verkocht, de hifi-dealer demo't streamers (Aurender, Linn, Naim en voor de kleinere beurzen Cambridge Audio regelmatig mbv Qobuz) en 2ehands brengen cd's - uitzonderingen daargelaten - niet meer op dan 0,50 - 1,00 wanneer je ze naar de handel brengt. Op een topset (45K) meerdere sacd's naast de lp gehoord en ik vond het verschil niet echt onthutsend en dan moet je bedenken dat die cd-speler, de topspeler van Meridian, 5-6 zo duur was als de Clearaudio platenspeler.

Steeds meer offline streaming hier: cd's rippen naar de NAS. Betekent dat je lp's draait als je helemaal onthaast bent en er echt voor gaat zitten.

Non-musical items verzamel ik niet, niet alleen principieel ook uit budgetoverwegingen, alhoewel ik laatst heb na moeten denken toen me een originele floppydisk met New Order samples werd aangeboden

Klopt, ooit had ik alles in de verkoop staan. Al snel heb ik besloten om het toch niet te verkopen. Van de vinylverkoop van 4AD had ik ook al snel spijt. De meeste dingen koop ik nu via discogs en ebay en nu ook best veel via de 4AD fanpagina's op Facebook. Hier zijn echt hele leuke pagina's bij. Het is mooi dat je dan snel persoonlijk contact kunt krijgen met mensen.
Hebben jullie Black Needle Noise, van 4AD-held John Fryer al een kans gegeven? Hij heeft net een nieuw nummer uitgebracht met Sivert Hoyem. Te beluisteren via bandcamp o.a.
En 4addcd, 48 jaar hier...

Leuk detail. Het vinylalbum van Victorialand van de Cocteau Twins draait op 45 toeren.
Dat geldt ook voor de Duitse persing (want ik verzamel enkel Nederlandse of Duitse edities).

Garlands en Head over Heels zou ik nog op origineel (Duits) vinyl willen.

Ik heb verder nog een 23envelope poster van It'll End in Tears en Treasure.

Dit album van Dif Juz liet ik ooit liggen. Daar heb ik nu spijt van.
Dif Juz - Extractions (1985)
De saxofonist is ook op een paar Cocteau Twins platen te horen.

Ik moet zeggen dat ik door jullie en de eigen posts weer bevangen ben door het 4ad virus. Colourbox en Johann Johannsson zijn de revue alweer gepasseerd en ook Daughter ligt weer klaar. Dank dank dank!
Besteld maar nog niet beluisterd is de nieuwe Slowdive. Super dat ze een soort van comeback hebben gemaakt en dat de kwaliteit van de muziek weer enorm goed is.
Wat kan jullie dat schelen? Nou, voor mij is Slowdive echt een band die in de 4ad stal thuishoorde of thuishoort. Shoegaze van een hoog niveau en mooi sprookjesachtig. Ik ben altijd benieuwd hoe een band als deze had geklonken als de hand van John Fryer er een draai aan had mogen geven. We zullen het nooit weten, maar mooi is het iig wel. Ook zonder hulp van....
Wat dat betreft is een andere Shoegaze knaller, My Bloody Valentine, een band die niet zo matcht met 4ad. Het gevoel is anders en jullie weten als geen ander hoe ik dit bedoel. Kennen jullie nog namen die eigenlijk 4ad klinken maar er nooit deel van hebben uitgemaakt?
Hopenlijk komen er nog wat namen voorbij die ik nog niet kende. De honger naar nieuwe muziek is altijd aanwezig. ?

Slowdives nieuwe is mooi! Zaten niet op 4AD, maar Neil Halstead, Mojave 3 en Rachel Goswell wel gelukkig. Ik had bv Anna von Hausswolff graag op 4AD gezien

Kijk, die ken ik dan weer niet. Werk aan de winkel ?. Alvast dank voor de tip! ??

Wie niet, Bullit in de kerkstraat, bij Jack en Carlos en op zaterdag tussendoor openluchtschaak

Zucht...vanaf het van Maerlantlyceum op de fiets terug naar huis even langs Bullit om de in krijt geschreven nieuwe releases te checken. Stonden op die hoge wand achter de balie. Wetende dat je geld had voor 1 lp en niet meer. Mooi was die tijd

En terug met een aan het stuur klepperende LP in een Bullittas met vinyl op de tas

Zo is het maar net. Doe ik nog steeds op zaterdagmiddag als ik even naar de Kleine Berg in Eindhoven fiets. Ben nog altijd zo blij als toen als ik iets leuks vind. Ach er zijn ergere afwijkingen schat ik in

Ja, totdat er een rukwind komt en je net bij de opwaartse trapbeweging zodoende plaat tegen je stuur klemzet, stuurloos wordt en onderuitgaat: de plaat blijkt flexibeler dan je eigen hoofd, met lichte hersenschudding als resultaat. Sindsdien: sjaal door draaglus, om de nek geknoopt en plaat voor borst - geeft term "borstplaat" heel andere betekenis

Maar goed, terug naar 4AD. Daar is het echt niet allemaal fijns: Cuba, Liquorice, Scheer, Ultra Vivid Scene om maar een paar voorbeelden te noemen en ook de meningen over Gus Gus en Gang Gang Dance zullen niet allemaal onverdeeld positief zijn.

Sterker nog: toen Ivo gaandeweg zijn blik meer op de US ging richten en vervolgens zijn aandeel in het label verkocht, werd 4AD in de 21e eeuw steeds meer een me-too-label, waarbij het aantal opvallende/non-mainstream artiesten gaandeweg steeds minder werd. De label-switch van The National maakt mij bijv niet meer enthousiast en ook van acts als Future Islands of Grimes gaat mijn hart - in de 21e eeuw tenminste - niet sneller kloppen.

Ik denk ook dat 4AD gewoon de trend naar de verschillende soorten cross-overs, idem tav downtempo (Portishead, Lamb etc) gewoon gemist heeft.

Zonder enig probleem zou ik 5-10 labels kunnen opdissen die iig vanuit mijn muzikale perspectief de potentiële luisteraar interessantere dingen voorschotelen. Daar is bijv Bella Union, dat historisch gezien wel een zekere band heeft met 4AD; verder Rune Grammofon, Labrador, Secretly Canadian, Denovali, Raster Noton, Warp, Hyperdub.

De mooiste periode blijft imho '82 - '96. Nog eens kijken naar m'n lijstje dat zal wel een top20 worden.