Een favoriete bezigheid van mij is oude hitlijsten afspeuren op gekke feitjes, maffe gimmickplaatjes en meer van dat moois. Zo kwam ik op dit topic:

In de jaren '50 was het heel gewoon, in de jaren '60 ook nog wel, maar daarna werd het zeldzamer: Liedjes die dreigden een hit te worden werden vaak ook door anderen uitgevoerd. Die zaten dan bij vaak bij een concurrerende platenmaatschappij die die hit die in de lucht hing ook wel wilde hebben. Soms klinken de nummers als kopieën van elkaar, maar het is eigenlijk leuker als ze van elkaar afwijken.

Ik heb het met nadruk dus niet over gewone covers.

Een voor dit fenomeen recent voorbeeld stamt uit het begin van de jaren '90. Toen stonden tegelijk drie versies van Ritmo de la Noche in de hitlijsten:

De versie van Chocolate, volgens de meeste bronnen is dit de originele (en in Nederland was dit de grootste hit):



De versie van Mystic (waar Simon Cowell naar verluid mee te maken had):



En de versie van Lorca (Dit was in Vlaanderen een nummer 1 hit):

Ander voorbeeld: Popcorn in 1972. Er waren in Nederland minstens vier versies in omloop. De Top 40 telde alles bij elkaar op, de Nationale Hitparade telde alle versies juist apart. Het origineel was daar trouwens niet bij. Dat is van pionier Gershon Kingsley en komt van een album vol op de dan nog nieuwe Moog gespeelde muziek:




In 1972 was Hot Butter (een New Yorkse band die Moog-covers speelde) de eerste die Popcorn opnieuw opnam en het nummer veroverde vrij snel de wereld. In de meeste landen is dit de bestverkochte versie. In Nederland is dat niet zo.



De Franse Moog-groep Anarchic System bracht ook een versie uit. Waar Hot Butter vooral een zijproject van jazzmuzikanten was, kwamen de leden van Anarchic System juist uit rockbandjes uit Noord-Frankrijk:



Anarchic System bracht ook (op de andere kant van de single) een wat bizarre versie met tekst uit:



In Nederland was de versie van The Popcorn-Makers de meest succesvolle. The Popcorn-Makers was een anoniem studioproject. Ik vermoed dat de oorsprong van deze versie Brits is. Omdat op de B-kant dit nummer staat met een schrijverskrediet van oud Manfred Mann-lid Mike Vickers. Maar ik weet dat lang niet zeker.



Dan had je ook nog de versie het minst werd verkocht van de vier: Die van Revolution System. Alleen aan de bandnaam kun je al horen dat dat een studioverzinsel was. Want simpelweg een variant op de bandnaam van een van de andere versies. Vermoedelijk van Nederlandse makelij:



Popcorn werd eigenlijk een grote klassieker en waarschijnlijk het enige nummer ter wereld dat later zowel door James Last als door Aphex Twin (onder de naam Caustic Window) werd opgenomen.

Andere opmerkelijke versies: Herb Alpert, een nog onbekende Jean Michel Jarre onder een pseudoniem, Muse en Guru Josh.


En om eruit de gaan: De versie van The Swedish Chef van The Muppets:

Als je aan de populaire muziek van 1965 denkt, denk je wellicht aan snel aan bands als The Beatles en The Rolling Stones. Maar Nederland was in dat jaar ook in de band van twee dansrages. De eerste was een Finse dans, de letkajenkka. Hierbij vormt iedereen naast elkaar een rij, elkaar bij de heupend vasthoudend, waarbij er naar voor en achter gesprongen werd. Dit gebeurde op een nummer dat meerdere titels had, allemaal variaties op de naam van de dans.

In dit filmpje is de dans te zien.

De eerste versie was van Stig Rauno en zijn orkest, onder de naam Letkis. Ik kan eerlijk gezegd geen informatie vinden over deze man, maar ik gok dat dit dan een Fin is.
Een ander orkest dat het uitbracht was dat van Gudrun Jankis. De uitvoering is vrijwel identiek en ook over deze man is nauwelijks wat te vinden. Dit schijnt de succesvolste versie te zijn.
Een versie die wel duidelijk anders was Letkajenka van The Wild Ones, waarbij soms ook zanger Jan Rohde wordt vermeld. Een Zweedse band. Het klinkt als een braaf The Shadows-achtig bandje, waarbij deze versie ook daadwerkelijk zang heeft, itt tot de twee instrumentale versies hierboven. Jan Rohde zingt hier onder andere wat dansinstructies.
Tot slot was er (uiteraard) nog een Nederlandse versie, van The Dutch Swing College Band onder weer een andere naam: Letkis Jenka. Dit was een toen nogal ouderwets swingjazzbandje dat al twintig jaar bestond. Ze maken er ook een eigen versie van.
Deze vier versies werden toen samengenomen in de Top 40, maar er was nog een vijfde versie die hier los van stond: de Ploem Ploem Jenka van zangeres Trea Dobbs, mogelijk de bekendste versie.

De andere dansrage was de sirtaki, geïnitieerd door de film Zorba de Griek. Hierin zat het nummer Zorba's Dance (ook wel La Danse de Zorba), gecomponeerd door Mikis Theodorakis. Hij bracht deze versie zelf ook uit, maar er kwamen nog twee versies uit. Deze drie versies werden bij elkaar gevoegd door de Top 40 en zouden samen de grootste hit van 1965 worden.
De bekendste versie is die van Trio Hellenique, die na dit enorme succes nog wat vervolghitjes wisten te scoren. Het trio was hier zo populair dat ze zich zelfs een tijdje in Nederland hebben gevestigd.
Tot slot was er nog een versie van het verder totaal onbekende Duo Acropolis.
Het was overigens niet alleen de grootste hit van 1965, het zou heel lang de grootste top 40-hit aller tijden zijn, totdat Gotye ze ein-de-lijk wist te halen, een paar jaar later gevolgd door Pharrell Williams.

In de jaren '90 wist het trouwens nog een keer de hitlijsten te halen in een elektronische versie van LCD.

De James Brown-cyclus (Dead, Still Alive, Who the Fuck is JB, Vater Abraham ist tot, Michael Jackson is in Heaven Now).

...en dan had je in de jaren zestig natuurlijk ook nog de Beatles-covers, die in de Top 40 ook gewoon bij het succes van The Beatles werden opgeteld. Zo hadden de verder volslagen onbekend gebleven Overlanders in '66 een nummer 1-hit met Michelle, omdat de Beatles zelf dat nummer in de UK niet op single uitbrachten. In Nederland en enkele andere Europese landen gebeurde dat wel. En twee jaar later stonden The Beatles samen aan de top met The Marmalade, en hun beider versie van Ob-la-di ob-la-da.

Het fenomeen komt nu inderdaad zelden meer voor. Ik kan me in de jaren tachtig nog wel een paar voorbeelden herinneren van nummers die gelijktijdig door twee verschillende artiesten werden opgenomen, maar waarvan de een de hitlijsten haalde en de andere flopte.

Iets afwijkend van het hoofdthema is deze: In de jaren '80 was Madonna mateloos populair. In 1986 kwam het Madonna-album True Blue uit. Zo'n groot album had toen al een uitgekiende marketingstrategie en vaak was al gepland welke singles zouden worden uitgebracht. Een van de opvallendste nummers van dat album was La Isla Bonita. Dat nummer zou in februari/maart 1987 de vijfde single van het album worden. In een poging een hit te scoren kwam er uit Italie een aantal maanden eerder al een cover uit van de verder totaal onbekend gebleven Micaela bij een klein, in Italodisco gespecialiseerd label. Het werkte wel, want het nummer (met een zwaar Italiaans accent) werd in verschillende Europese landen een hit voordat de versie van Madonna (een veel groter) succes was. Ze trad zelfs op in Toppop:



De versie van Madonna:

Wat ook wel eens voorkomt is dat hetzelfde liedje in verschillende talen gelijktijdig een hit wordt. Uit de jaren tachtig herinner ik mij nog twee volstrekt vergeten eendagsvliegen. De mij verder onbekende groep Masquerade had in februari '84 een hit met Guardian angel, terwijl ene Nino de Angelo (ik heb het op moeten zoeken in het Hitdossier) gelijktijdig een hit had met een Duitstalige versie, genaamd Jenseits von Eden.

Zo zullen er wel meer zijn, met name Nederlandse versies van internationale nummers. Zo kwamen de parodieën van Dingetje soms zo snel achter het origineel aan dat ze gelijktijdig in de hitparade stonden. Dat gold volgens mij in elk geval voor Ik ga weg Leen (cover van Cokane in my brain) en Houtochdiekop (cover van Shaddap you face).

O Fortuna van Fortuna en Apotheosis.
En die werden ook nog eens verboden.
House-versie van O Fortuna verboden - NRC

Nog iets verder afwijkend van het hoofdthema, omdat de originele nummers juist géén hit werden: Stevie Wonder stond op het toppunt van zijn roem toen hij eind '76 het prachtige dubbelalbum Songs in the key of life uitbracht. I wish en Sir Duke waren de eerste twee singles die een hit werden. Daarna werd de albumverkoop verder gestimuleerd doordat twee andere nummers de hitparade haalden: Isn't she lovely en As.
Maar dan in de versies van andere, vrij onbekende artiesten, resp., de Britse zanger David Parton en onze eigen Tony Sherman. Later, in de nazomer van '77, zou Stevie Wonder alsnog zelf een derde hit van het album scoren met Another star. Maar die twee andere nummer hebben natuurlijk een veel grotere evergreen-status bereikt (in de versie van Wonder zelf uiteraard).

De versie van As van Tony Sherman is overigens in mijn gehoor in alle opzichten vrijwel identiek aan de versie van Stevie Wonder. De Nederlandse zanger had er ook de juiste stem voor. Hij had al eerder enkele hits gescoord en zou later de Stars on 45-versie met Stevie Wonder-hits ('Stars on Stevie') inzingen.

Grappig: Ik had net een post in voorbereiding over Guardian Angel-Jenseits von Eden

Daar zat namelijk Drafi Deutscher achter (ook bekend van de sixtiesschlager Marmor Stein und Eisen Bricht en van het 80's popduo Mixed Emotions). En vooral een slimme verkoper van zijn liedjes. In Nederland waren er met een beetje smokkelen zelfs drie versies tegelijk die aandacht kregen:

Zelf zong Deutscher de Engelse versie in. Hij gebruikte zowel zijn lage als zijn hoge stem en zong een duet met zichzelf. Deze versie was in een synthpopachtige stijl die toen populair was en in Nederland was dit veruit de grootste hit. Deutscher had echter geen zin om het zelf te promoten en mikte met deze versie bovendien op een jonger publiek waar hij niet bij paste. Er werden twee playbackende dansers ingehuurd en die mochten in allerlei TV-programma's de promotie doen. Onherkenbaar en onder de naam Masquerade zodat iedereen de volgende dag het nog zou weten:



Met Nino de Angelo werd juist op het Duitse schlagerpubliek gemikt. Droevige teksten over een betere wereld waren ook in dat genre populair geworden in die tijd (denk ook aan Ein Bisschen Frieden van Nicole). De jonge oorspronkelijk uit Italië afkomstige Nino De Angelo werd er groots mee gelanceerd als nieuwe schlagerster. In Duitsland een nummer 1-hit en het begin van een lange carriere, maar inderdaad ook hier in de hitlijsten.



Maar het nummer werd in dezelfde tijd nog veel meer opgenomen. Er zijn versies in allerlei talen in omloop. Die waren meestal lang niet zo succesvol. Er zijn ook meerdere Nederlandstalige uitvoeringen maar uit dezelfde tijd kwam de versie van de nota bene Griekse zangeres Vicky Leandros. Het was in die tijd ook al niet ongewoon om in een taal te zingen die je niet sprak en er waren meerdere Europese artiesten die zich ook aan het Nederlands waagden. Vicky Leandros had eind 1982, begin 1983 een verrassend grote hit gehad met Verloren zijn we niet (sterk thematisch verwant trouwens, ook al zo'n doemschlager, later nog gecoverd door Gerard Joling èn geschreven door Ralph Siegel van Ein Bisschien Frieden) en was op zoek naar een nieuwe Nederlandstalige hit. Dat lukte net niet met Ver van het leven:



Er zijn nog vele versies in verschillende talen en covers van dit nummer te vinden. en met name de Duitse versie heeft in Duitsland een soort klassieke status.

Ha, kijk, dat laatste wist ik dus allemaal niet. Ben wel in het bezit van die Masquerade-single (is zelfs een guilty pleasure van me), maar altijd gedacht dat het door twee personen gezongen werd, zoals de clip ook suggereert. Weer wat geleerd, en dat is juist het leuke van dit soort topics. Van al die Letkis-varianten heb ik het samenhangende verhaal ook nooit gehoord, dus ook daarvoor dank, Arrie.

Momenteel kan ik het even niet nakijken (Hitdossier is in de opslag), maar er staat me bij dat deze 2 zo'n beetje tegelijkertijd hits waren :

Alain Barriere - Tu T'en Vas

en

Barry & Eileen - If You Go

aanvulling 11:17 : idd beide een hit in 1975.

Laura Pausini stond op 1 met La Solitudine, vervolgens Paul De Leeuw met Ik Wil Niet Dat Je Liegt, wat een bewerking is van La Solitudine.

Het meest recente geval dat mij nu te binnen schiet is Dragostea din tei, de grootste hit van het jaar 2004 voor de Moldavische band O-Zone, maar tegelijk ook een kleine top 10 hit voor de Roemeense zangeres Haiducii. Voor deze versie werd ze overigens aangeklaagd door O-Zone en veroordeeld tot een schadevergoeding.

Misschien zijn er nog recentere gevallen?

Samba de Janeiro:

Bellini - Samba De Janeiro HD - YouTube

Carrilio - Samba de janeiro - YouTube

en het origineel

Naar mijn weten is dat inderdaad de laatste keer dat iets dergelijks gebeurd is.

Ik vind dat geval wel merkwaardig. Ik had ergens gelezen dat Haiducii haar cover uitbracht op het moment dat O-Zone de single nog niet internationaal had uitgebracht. Dat leverde dan ook Haiducii's aanvankelijke succes op. Maar in Nederland haalde Haiducii pas de Top 40 nadat O-Zone dat deed. Geen idee waarom die kopie van Haiducii toen ook nog aansloeg.

Oh nee, dat is niet waar. Een jaar later gebeurde het ook met Schnappi, waarvan ook een Nederlandstalige versie werd uitgebracht onder de artiestennaam Snappie. Schnappi haalde de eerste plaats, Snappie de tweede. Stonden tegelijk genoteerd maar werden niet samengevoegd zoals in de jaren '60 gebeurd zou zijn. Dat is echt iets van toen.

I Follow Rivers stond trouwens ook tegelijkertijd genoteerd met het origineel van Lykke Li en de cover van Triggerfinger.

Vroeger was alles beter!

In 2003 werden de Europese hitlijsten geteisterd door de single "Chihuahua", origineel van Luis Oliveira And His Bandodalua Boys (1955). DJ Bobo bracht z'n versie eerst uit, maar toch bereikte die van The Booming People een week eerder de hitlijsten.
In Vlaanderen werd die laatste de grootste hit (nummer 3, 25 (!) weken in de lijst), in Nederland was die eer weggelegd voor DJ Bobo (al moest hij tevreden zijn met een bescheiden 41ste plaats). Van beide acts werd nadien niets meer vernomen in de Vlaamse en Nederlands hitlijsten.

1965
John Barry - Goldfinger
ZZ & Maskers - Goldfinger
The Jets - Goldfinger
Shirley Bassey - Goldfinger

1965
Trio Hellenique - La Danse De Zorba
Mikis Theodorakis - La Danse De Zorba
Duo Acropolis - La Danse De Zorba

1966
The Kinks - Dandy
Clinton Ford - Dandy
Herman's Hermits - Dandy

1971
Polis - Dirlada
Juan Bastos - Loop Di Love

1974
André van Duin - De Tamme Boerenzoon
Ivan Heylen - De Wilde Boerendochtere

1975
André van Duin - Doorgaan
Ramses Shaffy - Wij Zullen Doorgaan

1977
Dillinger - Cokane In My Brain
Dingetje - Ik Ga Weg Leen

Nog een hele curieuze is deze:

Het begint met deze Beatlehit. (Zou er iemand op aarde zijn die dit hun beste nummer vind trouwens? Zomaar een vraag tussendoor)



Dan krijgen we Wim Kans oudejaarsconference van 1966. In dat jaar valt in Nederland het kabinet Cals. Het kabinet wordt door de eigen partij van Cals (de KVP) ten val gebracht omdat de KVP de financiele politiek niet solide vindt. Na wat geharrewar stappen zowel Cals als de PVDA op en wordt het tijdelijke kabinet Zijlstra beëdigd. Die moeten vooral verkiezingen uitschrijven. Kan heeft dat jaar oudejaarsconference en zoals altijd gaat het daarin veel over de actuele politiek. Het succesnummer van die avond is als Wim Kan de politieke situatie verwoord in een liedje: Jelle Zal Wel Zien. Op de melodie van Yellow Submarine van The Beatles. Voor de duidelijkheid: Jelle is de nieuwe premier Jelle Zijlstra.



Iedereen keek naar Wim Kan, ook platenbazen. En die hoorden die avond een hit. En Carnaval was in aantocht.

Een van hen was Johnny Hoes. Die bracht snel zijn eigen variant uit. Zonder alle politieke verwijzingen van Kan. Alleen het refrein blijft overeind. Jelle blijkt ineens een zich niet al te netjes gedragende touringcarchauffeur en niet de nieuwe premier van ons land:




Karin Kent is vooral bekend van Dans Je de Hele Nacht Met Mij. Dat was een grote hit in de zomer van '66 (en ook daar moet ik nog eens post aan besteden trouwens, ook nog het een en ander over te vertellen). Kent wordt nog weleens genoemd als eendagsvlieg, maar dan tellen ze haar "Jelle" niet mee. Ook Kent heeft de touringcarvariant, maar weer een andere, aanzienlijk bravere tekst.




De Bredase zanger Albert Brosens is vooral een lokale bekendheid. Hij neemt ook een versie op (en gebruikt de tekst van Hoes). Bij Brosens is het tempo echter wat opgevoerd. Vermoedelijk een stuk minder verkocht dan die van Johnny Hoes of die van Karin Kent, maar hij wordt bij de Top 40-notering opgeteld.




Opvallend genoeg is aan het filmpje van Kan te zien dat er ook een single verscheen uit de oudejaarsconference, maar die heeft niet meegeteld bij de Top 40 notering. Een toen concurrende hitlijst telde zelfs alleen Kent en Hoes mee. De single schopte het tot een zevende plaats en was dat jaar een van de grotere carnavalshits.

En dan blijken er nog zeker twee versies in omloop te zijn: Een van De Gerto's (die aan hun hoesjes te zien vooral in de wat ondeugende liedjes zaten) en een van De Twee Kleintjes Pils. Van die laatste vind ik verder vooral voetballiedjes: Zowel voor Ajax als voor FC Utrecht. Hun versies van Jelle Zal Wel Zien heb ik niet kunnen vinden online. In die tijd werd de Top 40 redelijk uit de losse pols samengesteld, met name door een aardig aantal platenzaken te bellen en te vragen naar hun bestverkochte singles. Ik denk dat Kent en Hoes daarin landelijk werden genoemd en Brosens bij zaken in West Brabant. De andere versies zullen helemaal niet genoemd zijn en ontbreken dus bij de hitnotering.

In juni 1983 kwam het eerste Engelstalige solo-album van Agnetha Fältskog uit. De nieuwe single kwam kort daarna uit en was het titelnummer. Het een Mike Chapman/Holly Knight-compositie. Beiden hebben bergen hits op naam. Samen schreven ze flink wat hits voor Tina Turner en ook Love Is a Battlefield van Pat Banetar.



Maar net iets eerder was er al de Nederlandstalige versie van Bonnie St. Claire. De Nederlandse tekst is van Benny Neyman.




Uiteindelijk stonden ze tegelijk in de hitlijsten Agneta was wel succesvoller. Maar ook Bonnie's versie deed het goed.

Ik voeg nog een Beatles-hit toe die gelijktijdig moest concurreren met een andere versie: All my loving. Ik wist het ook niet eerder, tot ik vandaag een CD draaide met hits uit 1964. Daarop staan onze eigen Johnny & the Cellar Rockers (de eerste band van de toen nog piepjonge Jan Akkerman) met het nummer Close your eyes.

Johnny and his Cellar Rockers Close Your Eyes - YouTube

Maar dat blijkt dus gewoon All my loving van The Beatles te zijn. Het reikte in juni 1964 tot een 14e plaats in de Nederlandse hitparade, lees ik in het bijbehorende boekwerkje, en rond die tijd werd ook de originele opname van The Beatles een hit, dus hoogstwaarschijnlijk hebben ze er gelijktijdig in gestaan. Die van The Beatles kwam trouwens hoger (5e plaats) en stond er aanzienlijk langer in.

Ik blijf het wel vreemd vinden waarom ze die titel gewijzigd hebben. Heeft niks met de rechten te maken, want de CD-credits vermelden gewoon Lennon/McCartney. En ik kan me niet voorstellen dat het op de originele single anders was.

gaucho Leuke vondst.

Diezelfde verzamel-cd die ik gisteravond draaide, leverde er trouwens nóg een op voor deze rubriek: Il Silenzio.

Nini Rosso, "Il Silenzio" - YouTube

Een van de grootste top 40 hits ooit (35 weken, 2e plaats). Een vrijwel instrumentaal trompetnummer, dat mij altijd in de oren heeft geklonken als een weemoedige afscheidsmelodie, maar waar ik verder nooit veel acht op heb geslagen.

Het bekendst is de uitvoering van trompettist Nini Rosso, die het ook schreef. Maar in Nederland werd het ook een hit voor de Limburgse trompettist Willy Schobben en de Duitser Heinz Schachtner. Bij de laatste heette het nummer trouwens Abschiedsmelodie, maar het is hetzelfde nummer.
En verdomd, beide coverversies stonden er volgens het Hitdossier óók 35 weken in en reikten tot een tweede plaats. Inderdaad, het was in 1965, uit de periode waarin die uitvoeringen allemaal op één hoop gegooid werden. Ten onrechte lijkt mij. De single van Rosso kom ik regelmatig in de kringloopwinkel tegen en de anderen nooit, voor mij een bewijs die die versie van Rosso aanmerkelijk beter verkocht moet hebben.

Wikipedia meldt allemaal dingen die ik niet wist van het nummer: dat het een herinneringsmelodie was, die verscheen ter gelegenheid van het twintigste herdenkingsjaar van de bevrijding in Nederland. Dat zou het ongekend grote succes van dit nummer kunnen verklaren. Al werd het in vele landen, van Amerika tot Australië, een grote hit en is het de officiële club-hymne van voetbalclub Spartak Trnava.

Voor de oorsprong van het lied en de weg die het nummer door de Top 40 aflegde (hij steeg, daalde en steeg weer, destijds vrij ongebruikelijk in de Top 40), zie deze links:

Il Silenzio (song) - Wikipedia - en.wikipedia.org
Vandaag in 1965: Il Silenzio na half jaar weer in de lift | Top 40-nieuws - top40.nl

Nou, nog eentje dan, om het af te leren:

Bobby Hebb - Sunny - YouTube

De evergreen Sunny, geschreven en voor het eerst vertolkt door Bobby Hebb, was in 1966 niet alleen in zijn uitvoering een hit, maar gelijktijdig ook in de versie van Georgie Fame en Cher. Ook hier werden de verkoopcijfers in de top 40 gewoon bij elkaar gevoegd: alle drie behaalden ze een 2e plaats en stonden ze er 13 weken in.
Jaren later deed Boney M dat nog iets beter: hun disco-versie bereikte de nummer 1-positie.

Het blijft een van de meest vertolkte nummers ooit. Zo namen Stevie Wonder en Marvin Gaye het in datzelfde jaar ook op. En nadien tientallen, zo niet honderden anderen...

...en nog een vrij recente:

Het stokoude nummer Mockin' bird hill (The Migil Five, 1964, maar de oorsprong gaat geloof ik nog verder terug) was in 1993 een nummer 1-hit voor de Nederlandse reggaeband Roots Syndicate. Die namen het nummer op voor een reclamecommercial van Centraal Beheer ("even Apeldoorn bellen"). Op verzoek van veel televisiekijkers werd het nummer op single uitgebracht. Kort daarop haalde Albert West met hetzelfde nummer ook de hitparade.

Wow, wat erboven stond was mij allemaal wel bekend, doch leuk om weer eens over te lezen maar deze versie van Bonnie is echt helemaal nieuw voor me.

Het origineel vind ik echt een heerlijk nummer en vooral een tijdsdocument met die echt early '80's popsound maar deze versie van Bonnie mag er ook echt zijn.

Onweerwolf Ik ben het met je eens. Het is jammer dat van Bonnie St. Claire het beeld van een verlopen alcoholiste is blijven hangen. Ze zong lang niet altijd goed materiaal, maar is qua stemgeluid ècht onderschat als zangeres (in haar toptijd). Ik vind dat je dat bijvoorbeeld in dit nummer hoort. Het past echt bij haar.

Nog een voorbeeldje van nog een stuk eerder: klik