Ja, als de uploader van I won't stand between them al aangeeft dat wij Bonnie hier 'sober for once' horen, dan weet je wel hoe laat het is. Niet mijn soort humor.
Ik zal niet haar hele repertoire met hand en tand verdedigen, maar het wordt wel eens vergeten dat zangeressen als zij in de eerste plaats beroemd zijn geworden omdat ze kunnen zingen, wat je van veel ge-autotunede vocalisten van tegenwoordig niet meer kunt zeggen. Tuurlijk heeft ze ook draken van nummers gemaakt, maar ik vond die Nederlandstalige Abba-bewerkingen die ze samen met Jose opnam ook prima te doen.

Veel zangeressen (en ook zangers trouwens) worden vaak nogal eendimensionaal beoordeeld op het beeld dat de media, al dan niet terecht, van hen vormen. Daardoor worden ze op muzikaal gebied vaak al bij voorbaat afgebrand, ongeacht wat ze uitbrengen.

Ik stak vandaag toevallig nog de loftrompet over Sandra Reemer, die naar mijn idee ooit eens een uitstekend album heeft gemaakt. Nou vinden we Sandra R. over het algemeen nog een sympathieke televisiepersoonlijkheid (zeker nu ze net is overleden, want zo gaan die dingen), maar muzikaal wordt ze natuurlijk niet echt serieus genomen. Jammer dat geen hond het album kent, of dat het beeld ook bij die plaat wordt bepaald door dat ene flauwe hitje. Maar ja, such is life...

Zoals de Amerikanen Elvis hadden en de Britten Cliff, zo hadden de Argentijnen Palito Ortega. Een zanger in de jaren '60 die ook de ene film na de andere maakte en daar liedjes in zong. Vanaf 1963 had hij er hit na hit mee in heel Latijns-Amerika. La Felicidad is een van zijn grote hits.



In de jaren '70 zat zijn carriere in neerwaarste spiraal en werd hij muziekpromotor. Weer later ging Ortega de politiek in en schopte het tot gouverneur van een Argentijnse provincie en was ook nog verliezende kandidaat vice-president.

Het nummer van Ortega bereikte Europa niet, wel de versie van Digno Garcia, een Paraguayaan, van origine een harpist, Salvador Dali heeft een kunstwerk aan hem gewijd en woonachtig in Geraardsbergen of all places. Hij werd vooral bekend met covers van grote Latijns-Amerikaanse successen in deze omgeving. Denk ook aan bijvoorbeeld Guantanamera.




In de lente van 1968 is het eerst alleen deze versie die het gedrukte exemplaar van de top 40 staat. Maar op een gegeven moment duikt er een Nederlandse cover op in de dan pas net bestaande tipparade en die wordt op een gegeven moment toegevoegd aan de notering in de top 40, samen met nog een Nederlandse cover.

De eerste die een Nederlandse versie opneemt is, bij wijze van grap, Eddy Becker, die op dat moment discjockey is bij Radio Veronica.



Nog carnavalesker is de versie van Johnny (Kraaykamp) en Rijk (de Gooijer). Bij hen werd het Pa Wil Niet in Bad.



In de voorloper van de Nationale Hitparade (die bestond nog niet) staat alleen de versie Garcia. Ik vemoed dat die beter liep dan de Nederlandse carnavalbewerkingen.

Het nummer is nog veel vaker gecoverd. In Zweden stond onderstaande versie van Ewa Roos zelfs op nummer 1, ook in 1968.

Ook mee eens ,en idd vooral op I won't stand between them hoor je haar zangkwaliteiten
Ik heb het hier ergens op MM al eens eerder geschreven, ook deze prachtige Koelewijn compositie behoort tot de Top van de Nederpophistory !

Dit is trouwens een heel leuk onderwerp ,(ook mooi.. het laatste verhaal over La Felicidad )

Dit was vooral een fenomeen in Duitstalige landen maar ook in Nederland was het vechten om welke versie nou de hit zou worden.

De Italiaanse percussionist-zanger Tony Esposito is Nederland vooral bekend van een hit die hij drie jaar later zou scoren en die nu nog vooral voortleeft omdat het de tekst volkomen onbegrijpelijk steenkolenengels bevat. Ik heb het natuurlijk over Papa Chico. Maar zijn eerste serieuze succes stamt uit 1984 en heet Kalimba de Luna:




De tekst is iets logischer dan die van Papa Chico maar klinkt nog steeds alsof hij geschreven is door iemand die drie uur Engelse les heeft gehad:

Kalimba de Luna
Take me tonight
Show me the way
To get right on time

Het werd een enorme hit in Italie. Esposito, die al een jaar negen plaatjes maakte toen, was er in een klap beroemd. Verschillde groepen (en met name wat gevallen groepen die hun carriere nieuw leven in wilde blazen) coverde het nummer en er brak een strijd uit in meerdere landen.

Nog maar zes jaar daarvoor maakte Boney M een van de bestverkochte singles allertijden met Rivers of Babylon, maar toen de jaren '80 kwamen kwam er flink klad in de hitmachine die Boney M was. Ze verkochten per single minder en uiteindelijk begonnen Boney M-singles te floppen, wat ooit volkomen ondenkbaar was. Nieuwe opname's duurden langer dan verwacht, gezicht Bobby Farell werd de groep uitgezet. Het verval was het duidelijkst in Engeland, waar Boney M met drie albums op rij nummer 1 had gehaald en de opvolger van deze drie de top 100 zelfs niet haalde. Daarna zette het verval nog verder door. Frank Farian wist niet goed meer wat hij met zijn groep aanmoest en niet vies van een beetje kopieren, koos hij er toen maar voor om ze een cover te laten maken van een Italiaanse hit.




Het werkte. Voor de eerste keer in een paar jaar haalde Boney M weer in veel landen de hitlijsten. In Nederland was het de eerste hit sinds 1981 (maar tegelijk op wat rereleases en remixen na, ook de allerlaatste). Het was wel veruit de succesvolste Boney M single met Reggie Tsiboe in de bezetting. Die werd overigens na dit nummer weer uit Boney M gezet en Bobby Farrell mocht weer terugkomen.

Ene Pepe Gonzalez maakte ook een versie onder de naam Pepe Goes to Cuba (een variant op u weet wel) en dat was de derde versie die Duitse hitlijsten haalde.




Er waren naast Boney M nog meer vergeten artiesten die een poging deden om met dit nummer hun carriere nieuw leven in te blazen. Dalida bijvoorbeeld die het nummer in het Frans opnam. Dalida was misschien wel de succesvolste Franse zangeres van de jaren '70 geweest, maar daar was in 1984 niet veel meer van over. Ze was een gevallen ster met een privé-leven vol met tragische gebeurtenissen, verslaving en depressies. Dalida had nooit moeite om een trend te volgen in haar plaatjes en dit was een van haar vele come back-pogingen, maar het deed niks. Met Dalida liep het slecht af. In 1987 zou ze een einde aan haar leven maken.




In de VS had de studiogroep Macho een hitje in de dancelijsten gehad met een 18 minuten durende discoversie van een nummer van Spencer David Group (overigens veel beter dan deze cover). Achter dat project ging discopionier Jacques Fred Petrus schuil. Vooral bekend onder de naam BB&Q Band (ook hits in Nederland). Het laatste wat van het wat doodgebloede Macho-project vernomen werd was, u raad het al, een cover van Kalimba de Luna. Tegelijk met de andere versies. Maar ook deze flopte. Terwijl ze er nog wel een soort van pseudorapje aan hadden toegevoegd.




In de Nationale Hitparade in Nederland kwam alleen terecht door Boney M, die er de 20e plek mee haalden.

In de Tipparade van de Top 40 werd gedaan wat ze in die jaren meestal in dit soort gevallen deden. In de tipparade kwamen ze gezamenlijk binnen op één plek. Dat bleef 4 weken zo. Opmerkelijk genoeg werden ze in de vijfde week uit elkaar getrokken. Boney M stond toen op 2 in de tipparade, Pepe Goes to Cuba werd op 4 gezet en Tony Esposito's originele versie werd helemaal geschrapt. Een week later stond Boney M in de top 40 en was die van Pepe ook verdwenen. Bij ons won Boney M dus. Dat was in de meeste landen zo. In Italie en Zwitserland won Esposito de strijd.

Ook een apart geval. Een nummer dat in twee versies van dezelfde artiest tegelijk een hit wordt, ook dat is ooit gebeurd (en misschien nog een tweede keer, maar dat ben ik aan het uitzoeken). Het gaat om een van de favoriete zangeressen van Morrissey: Timi Yuro.

In 1959 kreeg de toen 19-jarige Timi Yuro een platencontract. Ze zong als een zwarte souldiva, maar was een klein meisje waarvan de familie Italiaanse roots had. Haar debuutsingle Hurt verscheen in 1961 en was een enorme hit in de VS. In de maandelijkse Nederlandse lijsten die op dat moment al verschijnen duikt het nummer niet op, maar het nummer had hier zeker wel enige bekendheid.



Haar hitcarriere duurde niet lang. Hurt bleef haar grootste succes. Dat had ermee te maken dat haar carriere weinig richting had. Ze nam meer Hurt-achtige grote ballades op, maar wilde zelf het liefst soul zingen. Dat was voor een wit meisje qua marketing weer wat ingewikkeld. Dus dook ze op in het voorprogramma van Frank Sinatra en nam ze een countryplaat op. In 1963 maakte ze zelfs een album met de legendarische Quincy Jones. Ze kwam steeds vaker in Europa terecht, waar ze veel minder gebonden was aan marketingregels. Optredens waren succesvol, maar hits had ze niet meer. Uiteindelijk belandde ze zelfs nog op het songfestival van San Remo. Ze stopte helemaal met zingen in 1969, maar niet voor nog een echt soulalbum te hebben gemaakt. Met daarop dit nummer (dat veel beter is dan Hurt, maar dat terzijde).



Terug naar Hurt. Timi heeft een tijd als huismoeder geleefd en haar dochter opgevoed. In 1975 begint ze weer voorzichtig te zingen, zonder al te veel commercieel succes. Mensen willen toch meestal Hurt horen, dus Timi duikt ook op in het oldiescircuit. In 1981 wordt er in Nederland een televisieshow georganiseerd in verband met de platen-10-daagse. Voor de jongeren onder ons: Dat was een soort boekenweek met (toen nog) elpees. Als je voor een bepaald bedrag kocht kreeg je een tamelijk waardeloze verzamel-elpee kado. Op zo'n gala hoort een internationale artieste en die werd niet zelden uit het oldiescircuit gehaald. Dat was in 1981 Timi Yuro. Ze gaf daar een op TV uitgezonden optreden met drie liedjes. En ze zong haar eerste, grootste succes:



Dat optreden werd en zeer goed bekeken en zeer goed ontvangen. De Nederlandse platenmaatschappij Dureco bood haar direct een contract aan voor een album en nam met haar Hurt nog eens op:



Maar bij haar oude platenmaatschappij zaten ze ook niet te slapen en die brachten Hurt in de 1961 uitgave ook opnieuw uit op single. Toen waren er dus twee versies van Hurt in omloop.

De Top 40 en de Nationale Hitparade telden allebei de twee versies bij elkaar op, wat goed te verdedigen is, want het is hetzelfde nummer en het arrangement is ook niet noemenswaardig anders. Ze haalde er nummer 2 mee in de Nationale hitparade en nummer 4 in de top 40. Aan het feit dat ze in de Nationale Hitparade zelfs op 3 binnenkwam kun de hype rond het nummer van destijds aflezen.

Het was in elk geval succes op een schaal die Timi Yuro al heel lang niet meer had meegemaakt. Ze maakte een heel album voor Dureco dat zeer goed verkocht (nummer 1 en Goud). Yuro heeft hier vanwege de enorme belangstelling zelfs even kort gewoond. Daarna vertrok ze weer naar de VS en maakte ze nog een album met haar goede vriend Willie Nelson.'Ook dat album verkocht nog heel aardig in Nederland.

Daarna ging het snel bergaf met Yuro. In de jaren '70 had ze al eens kanker overwonnen maar het kwam terug. En het bleek keelkanker. De kanker vernietigde haar stem en Yuro zong nooit meer. Ze werd ook nooit meer gezond. Na een heel lang ziekbed overleed ze in 2004.

Ik denk dat dit heel vaak gebeurd is (remix van een lopende hit), maar wat zangeres Do presteerde is toch wel bijzonder: in 2002 scoorde ze een behoorlijke top 40 hit met Heaven (cover van Bryan Adams) in een houseversie, samen met DJ Sammy en Yanou. In 2003 kwam hetzelfde Heaven als een ballad in de top 40 (Candelight remix), en twee weken later ook als een Unplugged versie. Dit waren dus drie aparte top 40-noteringen, waarvan twee gelijktijdig.

Misschien wil een ander hier meer over vertellen, want ik vond het verschrikkelijk.

Nu ik de huidige top 40 zie: op 1 staat Despacito, in twee verschillende versies.

Je voorbeeld doet mij denken aan Surf City van Jan & Dean, omdat het toevallig dezelfde platenmaatschappijen betreft. In 1979 werd dat nummer in een nieuwe opname op het Dureco-label een onverwacht groot succes (top 3, zeg ik uit m'n hoofd). Geen idee wat hiervoor de aanleiding was overigens. Maar platenmaatschappij EMI bracht in diezelfde tijd ook de oude versie opnieuw in omloop. In mijn herinnering vermeldde het Top 40-blaadje van destijds alleen de Dureco-versie, maar de EMI-versie die gelijktijdig ook verkrijgbaar was, moet ook heel aardig verkocht hebben, want dat was tenslotte het origineel dat oudere platenkopers nog kenden.

EDIT: Mijn Dureco-single vermeldt 'From the film 'Deadman's curve', en uit enig internet-onderzoek leid ik af dat dat een (televisie-) film uit '78 was met een gedramatiseerde versie van het levensverhaal van het duo. Wellicht heeft dat te maken met de reissue van het nummer in '79?

Ik wilde bijna posten dat dat met een biopic te maken had die vrij succesvol was, tot ik bij je edit aankwam

Heb die film overigens in de 90s op de middelbare school gezien, ik gok bij muziekles want aan een ander vak kan ik het niet echt koppelen.

De televisiefilm Deadman's Curve was inderdaad de aanleiding om de single Surf City uit te brengen. De film werd uitgezonden door Veronica en was voor de omroep een enorm kijkcijfersucces, zodanig dat deze binnen een paar maanden na de eerste uitzending is herhaald. Een tweede single naar aanleiding van de film, The Little Old Lady From Pasadena deed het ook heel aardig in de Top 40, 'if memmerie smurfs'. Of anders in Felix Meurders Nationale Hitparade. Die laatste klinkt me logischer in de oren omdat ik het liedje ooit compleet heb kunnen opnemen en dat was naast de Arbeidsvitaminen het enige programma waarbij je liedjes zonder praatjes door intros heen kon opnemen. En, ik heb ook nog ergens een verzamelalbum liggen dat n.a.v. de televisiefilm is uitgebracht: Jan & Dean - Surfcity (1979).

Dat is mij destijds kennelijk volledig ontgaan, maar het zal ongetwijfeld de aanleiding geweest zijn. Des te meer opmerkelijk aangezien Jan & Dean hier in de jaren zestig nooit een hit hebben kunnen scoren. Dat was in de VS wel anders: 26 chart-hits in acht jaar tijd (van '58 tot '66).

nlkink: da's inderdaad een opmerkelijke LP, met een totale speelduur van 23 minuten (er zijn albums die dat op één plaatkant hebben staan) en volgens mij zijn het voor de helft Beach Boys-covers. Het viel me bij nadere bestudering van mijn singletje trouwens nu pas op dat ook Surf City door Brian Wilson is geschreven.

Als ik me niet vergis, stonden die nieuwe opnamen dus op GIP/Dureco, terwijl EMI de oude opnamen in bezit had. Zal hier hetzelfde fenomeen aan de hand geweest zijn als we later vooral bij verzamel-cd's van artiesten uit de jaren 50 en 60 zouden tegenkomen? Namelijk dat artiesten soms bij wijze van update van hun sound nieuwere versies van hun oude hits opnemen, die vervolgens niets doen en vele jaren later vrijwel rechtenvrij worden opgepikt door allerlei obscure platenfirmaatjes die opeens geld ruiken. D'r zijn talloze voorbeelden van, maar zo heb ik een verzamelaar van Sam & Dave die niet hun originele jaren zestig-hits bevatten, maar jaren zeventig-remakes.

Moet zeggen dat die 1979-versie van Surf City overigens best fris klinkt. Die kan best rond die tijd zijn opgenomen...

EDIT: zelf maar even op zoek gegaan naar het antwoord. Volgens Wikipedia was alleen deze single + de B-kant Deadman's curve voor de gelegenheid opnieuw opgenomen. The little old lady from Pasadena dus niet. Dat was kennelijk de oude versie. Ik herinner mij ook dat dat die rond die tijd op de radio gedraaid werd, al heb ik niks kunnen terugvinden dat op een (Nederlandse) hit- of tipnotering wijst.

En wat dan wel weer leuk is: die nieuwe single in '79 scoorde echt alleen maar bij ons, aldus Wiki:

In the Netherlands the showing on television of the movie by Veronica in August 1979 earned them a huge hit record of the re-recorded "Surf City" and "Dead Man's Curve" songs as a double A-sided single record release, and even a Golden Oldies record having "The Little Old Lady From Pasadena" as its flip side reached a lower position in the charts.

Die 'Golden Oldies record' was dus de originele versie op EMI, met Little old lady op de B-kant. Maar van die 'lower position in the charts' kan ik in de officiele hitlijsten nergens wat van terugvinden. Kennelijk zijn ze ons systeem van '2 hitnoteringen van het zelfde nummer bij elkaar optellen' niet gewend in de VS...

Dat album met inderdaad een schamele 23 minuten lag voor Hfl. 1,-- in de uitverkoopbakken. Dat de LP maar zo kort duurde kon me op dat moment niet zoveel schelen. Ik had goede herinneringen aan de televisiefilm en omdat ik die niet op video te pakken kon krijgen kocht ik ter compensatie de LP maar.
Ik wist weer niet dat Surf City een re-recording was. Dat hebben ze dan goed gedaan want in de meeste gevallen haal ik de re-recordings er zo uit.
Kennelijk viel surfmuziek in de smaak eind zeventiger jaren. Er was zelfs een Nederlandse groep met een Beach Boys sound, The Surfers, die in 1978 een hit had met Windsurfin'.

tnf noemde deze al en hij kwam vandaag voorbij in dit alle kanten op schietende fijne topic.

Het gaat over Samba de Janeiro. Een paar jaar na Ritmo de la Noche waarmee ik dit topic ooit begon was er weer zo'n zomerhit die iedereen op een gegeven moment zag aankomen. En dan liggen er kapers op de kust.

Bellini komt uit het weinig tropische Duitsland en achter die naam gaan twee producers schuil (Ramon Zenker en Gottfried Engels) die inspeelden op een trend die er al iets langer was. Het vermengen van Latijns Amerikaanse ritmes met dance.

Samba de Janeiro is gebaseerd op een nummer uit 1973 van Airto Moreira. Een zeer gerespecteerde Brazilaanse jazzdrummer die experimenteerde met het combineren van jazz en Braziliaanse muziek. Hij werkte onder andere samen met niemand minder dan Miles Davis:



Terug naar Duitsland. De twee producers kwamen dus in 1997 met Samba de janeiro. Omdat twee Duitsers op het podium geen gezicht is werd er een dansgroep (toen vier dames en een man) samengesteld om het nummer te promoten. Ze kwamen van allerlei plekken op de wereld. Samba de Janeiro haalde in Nederland een zevende plaats in de top 40 en een tiende plek in de top 100.



Vaak werden dat soort nummers eerst uitgetest in discotheken voordat er een gewone release van kwam. En dat leverde soms op dat er razendsnel een rivaal er met je hit vandoor ging. Dat gebeurde ook Bellini, want bijna tegelijk met de commerciele release van het nummer kwam de versie van Carrillio uit.



Het lijkt vooral op een soundalike van een hit zoals die vroeger weleens op goedkope compilatiealbums terecht kwam. Het klinkt ongeveer hetzelfde maar dan net wat goedkoper. En dat blijkt ook een beetje te kloppen. Van wie er achter Carrillio zit is geen spoor te vinden online. Deze versie bereikte nummer 14 in de top 40 en nummer 19 in de singles top 100. En hij was in Nederland daarmee opvallend succesvol. In de meeste landen was alleen de versie van Bellini een hit. Waarschijnlijk ook de reden waarom Bellini hier wat minder scoorde dan in veel andere landen (het was vaak een top 3 hit).

Om even terug te komen op die soundalike hits. In dezelfde tijd (1997 dus) had je het beruchte Mecado. Een bizar verhaal van een platenmaatschappij die heel snel opkwam (en weer onderging) in Nederland met goedkope compilatie-cd's. Ze brachten vooral heel veel CD's uit en vaak waren het een paar originele versies van hits en een heleboel anonieme covers. Op verschillende van hun compilaties staat ook de Carrillio versie van het nummer. Ze hebben dat niet in eigen beheer gemaakt (de single verscheen bij Jive records) maar die versie was waarschijnlijk goedkoper te regelen voor verzamel-cd's.

Bellini bestaat overigens nog steeds. In telkens wisselende (optreed)-samenstellingen werden er nog singles gemaakt en in 2014 zelfs een tweede album. Zonder veel succes. De leadsingle van dat tweede album was Samba de Brasil, een nieuwe versie van Samba de Janeiro:




Het nummer is tussendoor nog ontelbare keren gecoverd, en geremixt zeker ook romdom het WK 2008 toen het bij elk doelpunt te horen was.

Over soundalikes van een hit zoals die vroeger weleens op compilatiealbums terecht kwamen gesproken: het label Arcade had daar ook een handje van. Neem bijvoorbeeld de Turn Up the Bass albums. Op deel 9 uit 1990 stonden maar liefst drie nummers van de Duitse hitmachine Snap!, maar dan allemaal uitgevoerd door anderen.

Normaal gesproken waren dit soort nummers de fillers naast de killers, maar... track 1 (dit was altijd een hitparadestamper) was meteen Cult of Snap van Hi Power.



Niet voor niets werd het lagetonenfeest hiermee geopend, want dat werd in Nederland een grotere hit dan het origineel dat gelijktijdig in de Top 40 stond: Hi Power bereikte plek 5, Snap! bleef zelf steken op 7.

Stig Rauno is dan ook niet één maar twee personen

Te weten: Stig Andersson (Zweden) en Rauno Lehtinen (Finland).

Rauno Lehtinen was de daadwerkelijke componist van Letkis en Stig Andersson de producer (later ook manager van ABBA).

Er stonden in de Nederlandse Top 40 vier versies genoteerd (in één gezamenlijke notering).

De versies van Stig Rauno en Gudrun Jankis (Zweden) vormen de kern van de hitnotering in Nederland en werden iedere week specifiek afgedrukt op de papieren versie van de Top 40.

De versie van de Dutch Swing College Band (DSCB) stond slechts een deel van de tijd specifiek genoteerd, maar wel gedurende de weken dat Letkis op nummer 1 stond.

De versie van de Wild Ones (al dan niet met zang van de Noor Jan Rohde) stond maar een paar weken genoteerd, maar i.t.t. de versie van de DSCB stond de versie van de Wild Ones juist niet genoteerd gedurende de periode dat Letkis op nummer 1 stond.

Zijn "I Need Your Lovin'" van Infectious! en "The Real Hardcore" van NRG al genoemd? Niet dat ze allebei tegelijk genoteerd stonden, want eerstgenoemde kwam niet verder dan de Tipparade. Maar deze twee bewerkingen van Korgis' klassieker werden volgens mij wel vrijwel tegelijk uitgebracht.

Nog niet genoemd inderdaad. Maar die hoort hier wel. In de eerste week tipparade deelden ze zelfs hun plekje. Daarna werden ze uit elkaar gehaald. NRG kwam in de onderste regionen uit en Infectious haalde de top 40 niet. NRG is Brits (en klinkt ook ècht heel Brits en is behoorlijk leuk) en ik heb een klein vermoeden dat Infectious! uit Nederland of Duitsland komt, maar dat weet ik niet zeker. In 1995 kwam er nog een vervolg trouwens. Met een happy hardcore-remix van Infectious die de lijsten niet haalde en weer een dancecover van Baby D (vooral bekend van de hele fijne 90's-hit Let Me Be Your Fantasy). Die laatste cover haalde in Nederland de tipparade, maar in de UK de top 3.

Het is sowieso een heel veel gecoverd nummer. Krezip had nog ooit een hitje met een cover en Beck nam het op voor de soundtrack van Eternal Sunshine of the Spotless Mind. Het zou me niets verbazen als James Warren van The Korgis nog heel leuk kan leven van alleen dat ene nummer.

In 1983 scoorde de van Dallas bekende actrice Audrey Landers een enorme hit met Manuel Goodbye. Althans in Europa. En Zuid Afrika. In Australie haalde het nummer slechts de 90e plek en in de VS deed het helemaal niets. Nou klonk het nummer al niet zo Amerikaans en dat kwam doordat het gemaakt is door mensen die vooral komen uit de Duitse schlagerhoek. Daar had Landers haar platencontract gescoord. In de Top 40 kwam ze tot een tweede plaats. (Filmpje doet het gewoon)




Tussen die songschrijvers van dit liedje zit toch ook een Amerikaanse die eerder in Duitsland uitkwam. Namelijk Peggy March. March had in de jaren 60 een enorme hit met I Will Follow Him dat ze niet schreef. Ze had daarna moeite om verdere hits te scoren in de VS maar bleef opmerkelijk succesvol in Duitsland, waar ze ging werken. Eerst als zangeres, later als songschrijver. Op den duur zelfs in het Duits.



De liedjes die ze schreef zijn vaak Duitse schlagers maar kort na Manuel Goodbye was ze ook medeschrijver van een andere hit van Amerikanen. En ook een nummer dat in de VS weinig deed en hier een grote hit was. When The Rain Begins To Fall.



Manuel Goodbye werd vaak gecoverd. Maar de versie waar het in deze post om draait een Nederlandse cover van Frank en Mirella. Frank was nog steeds Frank maar dit was al niet meer de Mirella van een paar jaar eerder. De tweede Mirella heette eigenlijk Marjan Kampen en was al een tijdje actief in de Nederlandse muziek toen ze in het duo terecht kwam. Een dikke maand nadat Audrey de top 40 binnen was gekomen, lukte dat ook met deze snelle cover.



Deze cover werd ook weer gecoverd door Frans Bauer en Marianne Weber in de jaren '90. Maar dat bleef een albumtrack.

Audrey Landers bleef acteren. Vooral gastrolletjes in Tv-series en soaps en Dallas vervolgen. Ze werkte ook nog een aardige tijd als zangeres in Duitsland. En ook zij ging in het Duits zingen. Ook was ze nog te zien toen haar zoon Daniel een poging deed als zanger door te breken via de Nederlandse X-Factor. Ze gaven de indruk voor de winst te gaan maar Daniel kwam niet erg ver en brak nooit door als zanger.

Frank en Mirella bestaat nog steeds maar Frank veranderde nog drie keer van Mirella. Hits heeft het duo al lang niet meer.

Double You scoorde in 1992 een nummer 1 hit in o.a. Nederland met een cover van KC and the Sunshine Band's Please Don't Go.

https://www.youtube.com/watch?v=ujwm8YrEgI4

In Engeland liep het echter anders, toen de platenmaatschappij daar de distributie niet geregeld kreeg. Er werd snel de groep KWS opgetuigd die ook het nummer opnamen en er ook een grote hit mee scoorde en in Engeland zelfs een nummer 1 hit.

https://www.youtube.com/watch?v=glWQc8tgYQA

In Duitsland werden overigens beide versies een top 10-hit, maar werd de versie van KWS na een aanklacht van Double You uit de lijst geweerd.