Volgens mij is muziek, kunst zo je wilt, in staat om al die dingen te zijn, die je er van verwacht of verlangt, maar pas wanneer het een voedingsbodem vindt in jezelf. Er is bijvoorbeeld rebelse muziek genoeg, zowel uit het verleden als in het heden maar als jij in je hart geen rebel (meer) bent dan zal die muziek dat gevoel ook niet (meer) in je losmaken.

Ik begrijp dat zelfs overduidelijke teksten je niet opvallen, maar bij Run the World en Single Ladies kan het feministische aspect je toch niet ontgaan zijn?

Daarbij zijn artiesten meer dan alleen artiesten en weten via allerlei kanalen hun publiek te bereiken en dan is Beyonce toch behoorlijk maatschappelijk betrokken.

Dat laatste klopt, maar dat zie je niet terug in de top 40. Run The World ben ik wel met je eens, Single Ladies gaat gewoon over iemand die zich niet laat schaken door de eerste de beste man.

Wat is er mis met de openingspost?

"Om nog even voort te borduren op het verband tussen populaire muziek en politiek: popmuzikanten zijn bijna altijd radicaal-links geweest en dat zijn ze nog steeds " lijkt me een heel dubieuze bewering. Populaire muziek is, de naam zegt het al, populair en daarbij gaat het om geld verdienen. Op zich kan rebellie onderdeel zijn van populaire muziek, maar dat is dan omdat het aanslaat bij de doelgroep. Ook kan muziek een politieke boodschap bevatten, maar veruit het populairste onderwerp is de liefde. Dat was vroeger zo, dat is nu zo, en zal ongetwijfeld in de toekomst ook zo zijn.

Verder lijkt het me dat De Filosoof nogal selectief is in zijn herinneringen. Hij onthoudt de enkele voorbeelden die zijn stelling onderschrijven, maar negeert de vele tegenvoorbeelden. Een willekeurige hitparade van vroeger zal vast een ander beeld geven dan dat hij suggereert.

Hij heeft waarschijnlijk wel een punt dat het tijdsbeeld weerspiegelt wordt in de muziek. Of nouja... waar zijn de protesten in de muziek, de boze witte mannen, de 'ongehoorden'? Alleen maar op 9 in de top 2000?

Met ‘hedendaagse populaire muziek’ is niets mis. Niet principieel. Het kan wel zijn dat je er niet zo van houdt, maar dat is een heel andere kwestie. Muziek waar je niet van houdt te typeren als opium en bedwelming, met Marx als duider van deze volksreligie, tja ...
Ik zou liever zeggen: ik houd het meest van de muziek uit de jaren ‘60 en ‘70, toen rock nog nieuw, jong en hip was. Dat is prima, maar die tijd komt niet meer terug. Andere tijd = andere muziek. Revolutionair? Dat is popmuziek al lang niet meer. Moet je die eis eigenlijk wel stellen?

Ik treed Wandelaar volledig bij. Ik hou ook het meest van de popmuziek uit de jaren '60-'70 toen die nog vernieuwend en revolutionair was maar er wordt heden ten dage genoeg goede muziek uitgebracht al moet je die niet zoeken via de traditionele kanalen (radio, hitlijsten).

@ De Filosoof :

eigenlijk is iedereen het dus met je eens dat populaire muziek zuigt, maar als je heel goed zoekt is er nog genoeg moois te ontdekken.

Er valt inderdaad veel te ontdekken, maar alles wat anders is wordt al snel vreemd gevonden en risicovol en dus genegeerd en krijgt nauwelijks een podium.

Mijn zoon van 23, inmiddels bekend met (rock) muziek uit de jaren 70 o.a., zei vandaag tegen mij (na bekijken en beluisteren van concert van Pink Floyd): "Waarom maken ze zulke goeie muziek tegenwoordig niet meer?"

Dank je Mijn Zoon!

Wat erg als je op je 23ste al zo denkt Er wordt nog genoeg goede muziek gemaakt. Het komt alleen niet altijd in de top 40 terecht.

23 en dan al een boomer zijn, toch een beetje treurig.

Met hedendaagse muziek is mijn zoon bekend.
Ik heb hem een jaar of 10 geleden bekend gemaakt met artiesten uit de 70's oa.

Onmiskenbaar is de nieuwe muziek van deze eeuw hemelsbreed verschillend met die van de 70's. En mijn zoon vind muziek uit de 70's meer aansprekend. Zijn eigen ondervinding.

Klopt! Maar mijn zoon, Marcel, luistert dan ook vaak naar bijvoorbeeld Gojira, Porcupine Tree, Rotting Christ, Nick Cave... etc.

Dank U.

betekenis & definitie:

Met een boomer wordt een persoon, met name van oudere of gevorderde leeftijd, met conservatieve of ouderwetse denkbeelden aangeduid. Met een boomer wordt soms ook een babyboomer bedoeld, iemand die tussen 1945 en 1955 (soms ook doorgetrokken tot 1964) geboren is. Jongeren gebruiken met name de uitdrukking ''OK, boomer''.

In 2019 werd het woord met 42% van de stemmen verkozen tot woord van het jaar door Van Dale. Het woord werd met name bekend bij het publiek na het gebruik van de uitdrukking ''OK, boomer'' op sociale media als TikTok en Twitter. De uitdrukking is over komen waaien uit de Verenigde Staten. Het woord wordt veel door jongeren gebruikt om ouderen de mond te snoeren.

De trends moeten bij je passen.

2021 blijkt vooralsnog moeilijk. Voorgaande jaren ontdekte ik ruim genoeg hedendaagse muziek die ik bovengemiddeld vond, dit jaar niet bepaald. M'n voorkeuren zijn al jaren hetzelfde, m'n bronnen zijn niet wezenlijk anders dan voorgaande jaren. Muziekmoe? Nee, ik heb er ervaring mee en weet dus hoe dat voelt. En óud 'nieuw ontdekt' spul druppelt nog steeds onverminderd binnen (via grotendeels dezelfde kanalen die voorgaande jaren ook veel recents opleverden; zó verkeerd gekozen zijn die bronnen blijkbaar nog steeds niet). 'Oud' kan dan zowel 1963 als 2019 zijn.

Wat er mis is, heb ik nog niet helemaal achterhaald. Misschien iets teveel vlakke, dunne/ijle vocalen met (te)veel reverb ala Billie Eilish, ook in de alternatieve hoek. Wat muziek vaak wat op de achtergrond laat ipv dat het uitlokt om de Shazam-button in te drukken.

Haista paska! Boomer komt van baby boom oftewel de sprong in het aantal geboortes na WW II, toen het optimisme steeg nav de overwinning van de Geallieerden en er ook vele kindertjes uit de boom konden worden geplukt, alhoewel in het onderhavige geval de boom eerst moest worden geplant alvorens er jaren later kon worden geplukt.

Zelf denk ik dat muziek en tijdvak nauw aan elkaar gelieerd zijn - ivm reflectie van de tijdgeest - en ik zou er zelf weinig heil in zien mijn nazaten (erkend al dan niet) te injecteren met gevoelens omtrent muziek uit de 70s. Natuurlijk gun ik eenieder dezelfde belevenissen als ik deed toen ik damals bij een gast uit mijn mentorgroep Atomheart Mother leerde kennen, maar ik ben zo vrij te denken dat de hedendaagse geest, existentiële twijfel en hitsigheid beter wordt weergegeven door een Little Simz, Kanye West, FKA Twigs of Grimes.

It's no use to live in the past - muziek laat zich het beste live appreciëren. En vanuit het tijdsperspectief zou ik mijn kinderen adviseren eerder 60,- in een concert van FKA Twigs te investeren dan in een concert van Roger Waters.

OLM - ouwe lullenmuziek in termen van mijn lief (alles pre 90, met jazz en klassiek als uitzonderingen) staat in mijn werkkamer; wordt slechts af en toe in de woonkamer gedraaid.

Met hedendaagse muziek is helemaal niks mis - je moet alleen je eigen weg vinden.

Iemand als Burial raakt me momenteel vele malen meer dan PF en ik kan kan sensa problema 10 andere namen noemen.

T.a.v. Rock vind ik dat herkenbaar, ondanks dat er zeker moderne bands zijn die ik kan waarderen, blijft de jaren 70 een tijdperk dat ik interessanter vind. De exploratiezucht van dat decennium komt in recentere muziek wel terug, maar toch dikwijls net iets geforceerder dan tussen grofweg 1969-1976. Bij elektronische muziek tref ik dan weer tijdens de jaren 90 eenzelfde vernieuwingsdrang aan. Wellicht is het de combinatie van cultuur, genre en smaak die enkele tijdsperken er voor mij eruit doet springen. Zo lijkt me dat er bepaalde tijdsgewrichten zijn waarin muzikanten vanuit een bepaald ethos elkander drijven om muziek in een bepaalde richting te maken.

Op Facebook was er van Classic Rock de vraag welke decade de slechtste is in de muziekhistorie en de meerderheid antwoordt deze decade.

Dank je de koekoek - typisch geval van Wij van WC-eend raden WC-eend aan!

Ach, ik heb OOR's uit de jaren '70 waarin men hetzelfde zegt over dat decennium, dat nu toch gezien wordt als een gouden tijd. In mijn OOR's uit de eighties hetzelfde sentiment, en die jaren worden tegenwoordig zelfs nog hoger aangeschreven. De rekening wat betreft dit decennium lijkt me dus net zo goed pas binnen een paar tientallen jaren gepresenteerd te zullen worden. Maar dus niet raar dat dat sentiment heerst, het blijkt toch van alle tijden.

Verder mag iedereen van mij vinden wat ie wil over muziek hoor, en kan me goed voorstellen dat mensen die op Facebook in een classic rock-groepje zitten het gevoel hebben dat tegenwoordig alles misgaat wat mis kan gaan op muzikaal vlak. Al vind ik zelf nog genoeg mijn gading momenteel, ik hou zelf mijn hart ook wat vast omwille van AI, zeker op vlak van popmuziek.

Maar ach, de tijd zal het leren. Maar laat ons niet te snel panikeren.

Velen vrezen inderdaad dat muziek over een tijd vooral met AI zal worden gemaakt.

De jaren '80 roepen nochtans meer tegenstand op dan de jaren '70, ook op MuMe. Maar ieder decennium heeft goede en minder goede muziek voortgebracht. Al blijf ik de jaren '60 en vooral de jaren '70 de boeiendste muziekdecennia vinden.

Wat valt er aan te vrezen? Als je het goed vindt dan prima en zo niet dan luister je gewoon naar muziek gemaakt door mensen.

AI is kut totdat het niet kut meer is. Ik verwacht niet dat dat gaat gebeuren zolang de General ontbreek in AI maar wie weet.

Dat lijkt me sterk. De 80's zijn hier veel populairder dan de 70's. In ieder geval voor wat betreft het spelletjesspelende userelectroraat.

Langs de andere kant, en dit heb ik ook uit die collectie oude OOR's, er was begin jaren '80 ook vaak het sentiment dat de doorbraak van de synth zou leiden tot of al had geleid tot vervlakking, vercommercialiseering, het einde van muzikaal vakmanschap. Dat bleek achteraf gezien ook allemaal wat overtrokken. Mijn punt blijft dat je nu onmogelijk al iets kan zeggen over de kwaliteiten van dit decennium of het gebrek daaraan.

Ik heb gekeken naar het aantal albums met een stemgemiddelde van ten minste 4* en waarvan ten minste 20x op gestemd heeft. De jaren '70 hebben er 412, de jaren '80 310.
Ik herinner mij dat synthipop door OOR niet gewaardeerd werd. De synthipop vind ik ook goede muziek brengen maar niet alles.

Mijn favoriete muziekprogramma is tegenwoordig ‘podium klassiek’ , daar zie en hoor je hoe muziek gemaakt wordt, hoe talenten zich ontwikkelen en je leert naar muziek te luisteren die je soms niet kent, soms beetje anders is dan je gewend bent.
Wat er mis is hoe wij muziek tegenwoordig consumeren, vaak willen we dat muziek beantwoorden aan bepaalde verwachtingen, ook het woord ‘populair’ zegt het al, het moet hele grote groepen kunnen aanspreken, daaromheen is dus een hele muziek - en mediaindustrie opgebouwd die hierop weet in te spelen, waar het verdienmodel voorop staat, het zoveel mogelijk uitsluiten van risico’s. Dit slaat weer terug op muziekmakers die door een hoepeltje moeten springen willen ze er geld aan kunnen verdienen. Om deze factor uit te sluiten is er AI, nog minder kosten om gemakkelijk geld te kunnen verdienen. En de ‘massa’ hoort (straks) nog niet meer het verschil. Nu speelt dit al lang, dat begon eigenlijk al bij Elvis Presley, en laatst zag ik de film over de totstandkoming van Nebraska, arme Bruce probeerde men steeds van zijn eigen ideeën af te helpen. en er komt nog eens een dag dat we ook de ideeën zelf niet meer nodig hebben.
Maar laten we de moed er in houden, er zijn af en toe lichtpuntjes het hoeft maar ‘iets’ te zijn wat mensen toch weer op ‘iets anders’ brengt.