Ik ben van 1977 dus in feite uit de tijd van de radio en tv. Maar ik luisterde alsnog geen radio, en keek nauwelijks MTV. Anderen keken dat wel, en ik keek mee. Maar ik was gewoon een snob in de dop. Op mijn 12e luisterde ik al 'prog'.

Ik werkte laatst met een collega van 27 die op zich veel muziek luisterde,verder nog werkte bij de media, maar geen idee had wie Michael Jackson was. Ik dacht eerst dat het een geintje was, hoe kun je immers documentaires maken over muziek (echt waar) en nog nooit hebben gehoord van Michael Jackson maar ze was heel serieus....

Joe Cocker
Simply Red
Janet Jackson
Pulp
dEUS
Korn

Ik vind de lange lijst van Mssr Renard des te merkwaardiger omdat er in zijn toplijst vele artiesten zijn waar ik nooit iets van heb gehoord (Ragnarök, Rokia Traoré, Melissa Aldana, Billy Harper, Cutis Fuller ...).

Wat gaucho zegt is grotendeels waar. In de jaren '70-'80 was je grotendeels afhankelijk van de radio en TV en de platenzaken om muziek te kennen (en ik ging ook vaak naar de bibliotheek). Je kon niet heen rond bv. Michael Jackson, Prince, Abba, Queen, David Bowie ...).

Nu zijn er andere (en betere kanalen) om nieuwe muziek te ontdekken zoals Spotify en You-Tube waar ieder in zijn eigen bubbel aan muziekbeleving doet. Zo zijn bv. Taylor Swift, Drake en Billie Eilish misschien grote namen van nu maar ik ken in mijn omgeving veel mensen die daar nooit iets van hebben gehoord.

Volkomen logisch dan toch juist? Als ik naar artiest X luister, heb ik geen tijd voor artiest Y. Ieder kiest dan toch zijn eigen weg? Sommigen laten zich leiden door radio, tv, tijdschriften of reviews van anderen. En sommigen weer niet.

Daarbij zijn enkele artiesten die je opnoemt erg grote namen hoor. Je zal ze alleen niet op de radio horen. Ik zat ook in de jaren 80 en 90 (pre-internet) heerlijk in mijn bubbel, door naslagwerken in de bibliotheek te lezen. Vooral de Oor Pop Encyclopediëen verslond ik, en ik vermeed keurig alle grote popartiesten.

Het helpt ook als je geen aansluiting vindt bij mensen. Al vanaf mijn eerste krantenwijk-salaris, had ik een walkman en draaide ik mijn 'eigen muziek', waar ik nogal mee gepest werd. Dus nog minder aansluiting bij mensen, nog meer in mijn eigen schulp en nog meer weerstand tegen popmuziek.

Resultaat is een groot gebrek aan muziek-kennis en zelfs op een muziekforum nauwelijks tot geen aansluiting. En het deert me niet. Ik voel me veilig in mijn bubbel met Melissa Aldana, Rokia Traoré en Elsa Nilsson.

Zo nu en dan een kleine conversatie bij Queen, Jethro Tull of Allman Brothers. Dat is soms wel fijn.

Ik las destijds ook de Oor Pop Encyclopediëen en leende ook veel platen uit de bibliotheek. Grote popartiesten vermeed ik niet (ik heb nooit een weerstand gehad tegen popmuziek), ik beluisterde (en bezit nog steeds) CD's die met miljoenen over de toonbank gingen als CD's die nauwelijks bekend zijn.

Ik kan gerust zeggen dat ik een behoorlijke muziekkennis heb - ik bezit al meer dan 4000 CD's en heb er al meer dan 13000 beluisterd - maar van sommigen genres als bv. techno, death metal, free jazz en vele hiphop heb ik nauwelijks kennis. Je kunt onmogelijk alles volgen.

Ik luister toch ook Queen en Jethro Tull? Maar geen Blur of Joe Jackson. Geen zin om artiesten te luisteren omdat ze toevallig bekend zijn. Ik zoek mijn eigen weg. En zo te lezen, jij ook.

Ik ken wel wat hiphop en ook wat deathmetal. Gave en creatieve genres. Maar ben er niet meer zo mee bezig. Deathmetal vind ik net als thrashmetal het gaafst in de periode 1985-1992. Van hiphop vind ik jaren negentig artiesten het tofst. Er was een stroming die conscious hiphop werd genoemd en veel raakvlakken had met soul en jazz (The Roots, Talib Kweli, Badu, Gang Starr, Common, Tribe Called Quest).

Techno vind ik wat banaal. Trance ook. Ik neig binnen de dance dan ook meer richting IDM dan EDM. Drum&Bass, psychill, psydub, triphop en aanverwanten vind ik erg gaaf, maar ben daar ook niet veel meer mee bezig.

Free Jazz vind ik óf heel gaaf (Dolphy, Coltrane, Shepp) of vreselijk (sommige platen van Coleman, Sun Ra, Dave Holland). Moeilijk genre dat eigenlijk geen genre is, omdat het geen regels en kaders heeft.

Genres waar ik persoonlijk écht niets mee kan: crooners, rock'n'roll, alternatieve rock, indiepop, new wave, gothic, dark wave, industrial metal, black metal, noise, postrock en postpunk, en 3-minuten popliedjes-muziek (uitzondering: Queen, Moody Blues).

Momenteel is mijn favoriete muziek voor 99% instrumentaal en voornamelijk analoog en/of akoestisch.

Noise is ook niet mijn ding, rock'n'roll, alternatieve rock, indiepop en new wave wel.
Muziek moet voor mij op de eerste plaats een melodie hebben en ook gevoel of sfeer hoe hard het ook mag zijn. Bij a-melodieuze herrie haak ik af.

Dan hebben we sowieso dezelfde insteek. Ik heb wel ook wat moeite met muziek dat voor mij té simpel is of zelfs banaal. Daarom valt ook veel popmuziek af.

Ik houd ook wel van virtuositeit. Solo's en improvisaties. En die hoor ik bekende muziek ná 1980/90 bijna niet.