Hip topique. Recentlijk The End of the Jews van Adam Mansbach verwerkt voor een schoolopdracht: hoe hiphop en jodendom te combineren? Zit zeker aan het begin veel Golden Age-hiphop in, maar dat wordt later helaas wat minder allemaal. Voor hetzelfde vak A Visit from the Goon Squad en Dagen van Gras gelezen; allebei best aardig, maar vooral in die laatste wordt veel te veel gezeverd over muziek. Dit is zo leuk aan de Bietels, dat is zo leuk aan de Bietels. Als je dan zelf weinig tot niks met die muziek hebt begint zoiets eigenlijk toch vervelend te worden.
Wat leuk is is de rol van pop een beetje uitpluizen. In sommige boeken is het duidelijk even etaleren wat ik als schrijver toch voor een leuke muzieksmaak heb, mijn muzieksmaak über alles (daar lijdt Dagen van Gras ook een beetje onder), maar in andere boeken zijn er nog wel eens interessante popinterteksten. Zoals bij die roman van Mansbach, daarin speelt 'Why Is That' van Boogie Down Productions een grote rol. Overigens, ook een aan te raden want erg interessant boek: Pop in Literatuur. Alleen bitter weinig hiphop en veel blanke mannen met gitaren.

Heeft Dagen van Gras iets te maken met Spinvis? Ik bedacht me net dat ik het best leuk zou vinden als Erik de Jong eens een boek zou schrijven, wellicht a la Wespen op de Appeltaart
Het is uiteraard de vraag of hij daartoe in staat is. Jammer genoeg heb ik vrij weinig met hiphop (afgezien van albums als Tussen Licht en Lucht en männer als Rico, Sticks & The Roots), dus daar zal ik niet veel over lezen. Met het jodendom heb ik ook niet veel; ik vind joden niet dom, maar ik vind religie dom. Trainspotting wil ik nog wel eens lezen en ooit ga ik me ook aan Ulysses wagen, al weet ik niet of muziek een rol in dat boek speelt; Dublin kennende wel.

De Ulysses is een dolle boel.

Wat ik me zo snel kan herinneren uit de Nederlandse lieratuur:

- AfTh: veel verwijzingen in de Tandeloze Tijd-cyclus
- Büch: veel Stones
- Jan van Aken - The fluwelen labyrinth: een stukje gewijd aan Pink Floyd en Kralingen
- Vesdtijk - Het glinsterend pantser: klassieke muziek als motief, opbouw volgt die van een symfonie
- Maarten 't Hart: veel passages over Bach en Mozart
- Giphart: meerdere stukken, waaronder een verhaal over het interviewen van XTC
- Jan van Loy - Alfa Amerika: verhaal over een band die het gaat maken (weet niet of dit naar een bepaalde band gemodelleerd is)
- Hotz: diverse stukken over het spelen in jazz bandjes

Maar veruit het leukste in dezen is

Die heb ik gelezen, een tijd terug meegebracht bij een uitverkoop van De Slegte, waar er nog heel wat exemplaren liggen geloof ik. Zeker niet alles is even sterk of interessant en de keuze is wat eentonig (na de zoveelste keer die Bietels heb ik al helemaal geen zin meer om er naar te luisteren), maar sommige stukken zijn wel erg geslaagd. Dan denk ik bijvoorbeeld aan het verhaal over het debuut van de Wu-Tang Clan (schandalig weinig hiphop in het boek overigens, maar dat geeft Buwalda in het nawoord ook aan) en Ingmar Heytze's ode aan Joni Mitchell bevielen mij erg.

Joost Zwagerman

Die cover

Orgineel is die cover van dat Rotterumerplaat boek een uitgave van Wah Wah , op de eerste drukken vh boek staat geen foto van Zwagerman, die overigens ook een prima bijdrage heeft.

Ik vind het een heel leuk boek omdat er nu eens niet allemaal van die popcritici aan het woord zjn.
Trouwens opvallend veel Zappa komt voorbij.

In onze vaderlandse belletrie is het zoeken met een led-lichtje van een sleutelboshouder- afgezien van het feit dat zo'n lichtje het snel begeeft.

Dan is het m.n. in de Anglosaksische literatuur heel wat prettiger toeven: Malcom Bradbury, Martin Amis, Nick Hornby.

David Lodge, Nice Work , laat The Power of Love van Jennifer Rush ongeveer het leitmotiv van zijn roman zijn en in Roddy Doyle's The Commitments is Dublin Soul (a la Dexy's) het thema.

Bij Jan Wolkers regelmatig jazz, Vestdijk heeft ook aardig wat muzikale motieven - en tja het gebruiken van U2 door Saskia Noort, maar da's meer in de rol van behang.

En Zwagerman weet net als Giphart regelmatig heel fraai te formuleren; alleen in beide gevallen geldt: overdaad schaadt.

En qua hiphop zou Slowgaze eens Erica Kennedy Bling kunnen lezen, ter relativering

@RS: is de definitie van een popcriticus niet: iemand die verbluffend weinig interessants weet te schrijven over iets wat op zich heel boeiend is?

Ja, bij vestdijk komen wat componisten voorbij.
Specialist Hornby is dan weer een trapje hoger dan Rotterummerplaat.

Een boek als Less than zero maar zeker ook Money van Martin Amis kan ik nooit los zien van de (Britse) popmuziek van die tijd.

Het grote verschil met Engelstalige literatuur lijkt imo dat popmuziek (als brede aanduiding) daar onlosmakelijk een bestanddeel is van de cultuur, getuige de vele citaten van songteksten of het hanteren van een tekstregel als motto.

Ook schrijvers als Boyle, Annie Proulx en Jonathan Coe hanteren muzikale motieven vlot en frequent. Dat geeft in die gevallen een soort van authenticiteit en/of verdieping. In de boeken van Jonathan Kellerman (thrillers) speelt muziek ook vaak een rol in de setting van een verhaal of de stemming van de hoofdfiguren.

Bij Saskia Noort (hanteren van U2 in Nieuwe buren) blijfik met het gevoel zitten dat het een construct is, een foefje om 'hippig' te zijn.

Less Than Zero vond ik inderdaad ook erg boeiend, al was de Nederlandse vertaling af en toe wel een beetje minder...

Op zich een goede reden om zoveel mogelijk in de originele taal te lezen. Bedenk daarom in deze context hoe weinig er soms van songteksten overblijft als je ze in je moerstaal vertaalt.

Edoch: vertalen is ondankbaar werk, niet alleen vanwege bovenstaande opmerking (lezen in de oorspronkelijke taal): literair vertalen betaalt niet best (tenzij er een of andere toelage aan verbonden is), er staat een enorme druk achter (zsm na het origineel verschijnen) en vanwege de haast worden boeken soms door 2 vertalers tegelijk vertaald.

Idd: Easton Ellis weet een hedendaagse sfeer heel goed neer te zetten, al verveelt zijn werk wel na 2 boeken.

Klopt. Alleen al de keuze tussen letterlijk vertalen en parafraseren is vaak moeilijk te maken. Bepaalde termen en uitdrukkingen uit de brontaal bestaan niet in de doeltaal. Handhaaf je (bijv. voor coleur locale), omschrijf je, vervang je het door iets vergelijkbaars, etc. Bij poezie wordt dat nog moeilijk omdat nog veel meer aspecten meespelen (bladspiegel, ritme, rijm, metrum, etc.).

Popmuziek wordt vaak gebruikt voor coleur locale, om een omgeving/tijd te schetsen, als leidmotief en bijv. om personages te karakteriseren. Inderdaad ook om een sfeer neer te zetten.

Daar ben ik het volledig mee eens; het is een genot om Engels op een goed niveau te beheersen. Met een goed niveau bedoel ik o.a. het snappen van taalgrappen, of bijvoorbeeld het herkennen van emotie.

Even iets heel anders. Ik ben nu de biografie van Steve Jobs aan het lezen en hij was fan (en dan vooral in de jaren zeventig) van Bob Dylan, waarvan hij de teksten analyseerde, en o.a. Jefferson Airplane, die aansloten op zijn drugsgebruik (LSD/hasj). Op zich ook leuk om te weten

Ben afgelopen week weer in Dublin geweest en er zijn daar nog talloze James Joyce-standbeelden en andere herdenkingsmonumenten. Wat een grote invloed heeft die man daar nog steeds!