N.a.v. dit bericht een topic hier over.

Er werd geschreven...



Zit hier een kern van waarheid in? Is het zo dat een artiest die echt doorbreekt zijn krediet kwijtraakt of wordt de muziek gewoon minder om door te kunnen breken? En is het terrecht om dan flinke kritiek te leveren op een artiest?

Dit is toch echt vaak het geval, de muziek moet toch een soort 'zo min mogelijk mensen storen' gehalte hebben om vaak op de radio voorbij te komen.

Ik mag hopen dat mensen gewoon de muziek beoordelen op grond van zijn merites, niet op grond van randzaken als marketingcampagnes en verkoopcijfers.

Ik denk dat er genoeg indie/alternatieve liefhebbers zijn die Coldplay niet leuk vinden omdat het een zouteloos aftreksel is geworden van vergelijkbare bands die een stuk interessanter zijn.

Overigens wordt er ook genoeg zwaar geschut ingezet op obscure muziek, zoals een Xanopticon of een Sigur Ros.

Ik denk meer in lijnen van positieve muziek doet het gewoon beter. Niet iedereen staat zo kritisch of bedroefd in het leven, jammer dat vaak obscure, droevige, dramatische, harde muziek als de kwalitatief betere wordt gezien. Grondig mee oneens. Jeff Buckley mag dan wel misschien een "critically acclaimed" figuur zijn, Nirvana mag dan wel een baanbrekende band zijn geweest, het is aan mij niet besteed aangezien ik gewoon niet in die mindset zit. Je moet eens de hateposts (ik kan het niet anders noemen) bekijken bij Maroon 5, James Blunt etc. Waarom? Deze gasten hebben een veel positieve toon in hun muziek dan vergelijkbare artiesten in de underground. Maakt dat ze meer commercieel? R.E.M. bracht shiny happy people uit, The Cure friday I'm in Love, de fans haatte het, maar op de radio hoor je juist die nummers.

Ik ben van nature een postief mens hoor. Ik zie alleen niks positiefs of vrolijks in bandjes als The Beatles, daar vind ik het gewoon veel te flauw en mak voor.

Ik kan genieten van bands als The Boy Least Likely To, Bearsuit en Architecture in Helsinki, dat is m.i. echte vrolijke muziek.

En obscure, droevige, dramatische, harde muziek klinkt niet als iets waar ik snel achteraan ga.

uuuhh... Tom Waits staat in je top 10?

Nirvana vind ik niks aan, Jeff Buckley vind ik matig, Maroon 5 en James Blunt vind ik ongelofelijk vervelend. Het beste nummer van R.E.M. vind ik het leuke It's the End of the World as We Know It (and I Feel Fine).

Mijn mening heeft verder niks met enige vorm met populariteit te maken.


Tom Waits obscuur en hard?

Ik hou ook best van droevige muziek, maar ik vind het al een stuk lastiger om daarin de echt mooie dingen te vinden. Iets positiefs en fris vind ik al snel leuk.

Ik geef toe. Ik irriteer me nog wel eens aan makkelijke commercieele grote bands. Soms omdat ik het ze niet gun. (Er is zo veel beter) en soms omdat ze arrogant gedrag gaan vertonen. Het heeft ook met gevoel te maken. Ik heb ook wel eens bands live gezien. Die zo tegenvielen dat de cd ook minder waarde kreeg. Als een band groot wordt verliest een band aan waarde voor mij.

mooie topic trouwens ! Hij gaat ook alle kanten op! Zo ook weer deze post van mij...hehe

"emotie" is vaak de dooddoener in deze discussie. "ja maar artiest x schrijft pas nummers met echte emotie".

Het probleem daarmee is dat emotie voor een ieder iets anders betekend, en dat maakt ons ook mens (gelukkig). Ik word blij als ik "You Can't Hurry Love" hoor van Phil Collins, maar een ander word er agressief van, ik kan thuis b.v. geen David Bowie opzetten, heel apart, mijn vrouw wordt er echt serieus agressief van, terwijl ze rustig Jean Paul aan kan hebben op TMF.

Jeff Buckley, Tom Waits, Nick Cave, goeie vriend van mij is er lijp van, maar zo staat hij ook in het leven, hij is vaak depressief en kan zich gewoon goed vinden in die muziek. Ik herken er niks in omdat ik anders in het leven staat.

Het probleem is vaak (bruggetje terug naar de topic) dat luitjes die van wat apartere, alternatievere muziek houden al snel oog en oorkleppen krijgen voor al het andere, en er een soort genoegen in schapen om alles wat commercieel, contemporary en blij is de grond in te stampen.

een voorbeeld: vroeger dacht ik bij jack johnson aan surfen en vrijheid. Nu aan supermarkten en zwembaden.

Ik sta ook positief in het leven, maar vind het in het geval van Waits wel heel mooi (en bij Buckley een stuk minder).


Dat is vooral hun probleem, ik heb er geen last van.
Ik vind de meeste commerciele muziek ergens tussen flauw en irritant inhangen, het is niet vaak echt blij of leuk.

Voor die muziek hoef je niet deprie te zijn hoor. Ik ben een hele vrolijke jongen

Ik hou vaak van muziek met veel verschillende lagen. Puur gezien kijk ik vooral naar de compositie. Albums zoals Kid A, In the aeroplane over the sea, Funeral, Blueberry boat etc. vond ik eerst niet te pruimen, voornamelijk doordat de lagen bij eerste luisterbeurten nog niet samenkomen. Het klinkt dan ongestructureerd, vermoeiend en genieten is er niet bij. Pas na meerdere luisterbeurten ga je dingen herkennen, muzieklijnen volgen en de structuur ontdekken. Dat is het moment waarop je tijdenlang kunt genieten van de plaat.

Mijn grootste ergernis van het gros van de commerciele muziek is dat er amper lagen te ontdekken zijn. Het is hap-slik-weg muziek. Consumeren op het moment zelf. Oogsten zonder te zaaien. Ik kan daar niet van genieten.

Wanneer bijvoorbeeld The Fiery Furnaces onverwachts populair zouden worden bij het grote publiek zou ik niet ineens afhaken.

Ik denk trouwens (even generaliseren) dat je om te luisteren naar lagen (of het nou Kid A of Xanopticon is) geduld moet hebben en hersens moet hebben (geen hoogbegaafdheid, niet overdrijven svp). En geduld en hersenen zijn nou niet bepaalt punten waarop de jeugd zich wilt onderscheiden. Het is niet cool.

Goed verwoord. Het valt mij ook altijd op dat zulke nummers binnen notime 'uit' zijn. Een vriendin van me is helemaal van van vrouwelijke zangeressen zoals Katie Melua, Natasha Bedingfield en Maria Mena. Ze luistert één van hun nummers een maand lang, en als ze het daarna nogmaals luistert vind ze het vreselijk. Het blijft gewoon niet hangen.

Ik vind een hoop niet commerciele muziek geen zak aan. Misschien wel even veel als commerciele muziek, maar dan wel het soort buiten mijn genre voor beiden. Ben ik hier de enige in?

ik vraag me dan echt af wanneer iemand een muziekliefhebber of een hater is....Ik denk dat iedereen op deze site wel een muziekliefhebber is, anders kom je hier niet. En wat men dan onder muziek verstaat laat ik dan in het midden.
commerciele bands hebben natuurlijk het grote nadeel dat ze commercieel zijn omdat ze makkelijk je oor binnen glijden (en er ook zo weer uit natuurlijk) en als je dat mooi en leuk vind is dat natuurlijk prima. Ik denk dat als je echt een muziekliefhebber bent, je natuurlijk verder de diepte ingaat en gaat zoeken naar grotere uitdagingen om naar te luisteren en dan kom je uit op muziek die op het eerste gehoor misschien niet zo te begrijpen is (voor commerciele oren) maar wanneer eenmaal het kwartje gevallen is je natuurlijk de veel grote schoonheid van het plaatje ziet. (heeft m.i. ook niks met depressiviteit te maken) dat die muziek als "depressief" wordt beoordeeld vind ik vaak een uiting van onbegrip....zolang het niet over love, happiness , high in the sky enzo gaat maar iets dieper graaft, ja dan kom je bij je gevoelens of bij onderwerpen waar je over na moet denken....tja en daar heeft de gemiddelde commercielemuziekliefhebber geen zin in....(of zoekt dat stukje van zichzelf niet in muziek, kan ook natuurlijk) Grote reden voor mij om wat "serieuzere" muziek te luisteren (ook niet alleen maar hoor..) Is omdat ik zo'n vrolijke inborst heb, dat als ik het niet doe, ik me dood zou lachen....
(geen grapje hahaha)

(beaamt)



(beaamt)

Helemaal mee eens. "Good usually lasts" Zo haalde laatst een recensist de album van Mr. Mister in 1986 (volgens mij) aan, en dat dit de best verkochte album van het jaar was, hoeveel mensen kennen dit nu nog? Van Nico & The Velvet Underground werden slecht 3000 exemplaren verkocht, maar het is een bekende plaat bij menig.

Jimmie Hendrix heeft slechts 1 top 20 nummer geschreven, en zie zijn invloed op gitaristen wereldwijd.

Aan de andere kant zie je in top 100 aller tijde en retro radio shows, classick rock stations etc. toch vaak de commercieel succesvolle hits voorbij komen, denk aan Hotel California, nummers van Queen, Gun's & Roses, etc. terwijl dit toch niet de meest innoverende bands waren. Nirvana wordt door sommige als de belangrijkste band in de jaren 90 gezien, maar hoe vaak hoor je nou nog "smells like teen spirit" op de radio? En dan kunnen we allemaal weer gaan roepen dat radio ook voor de massa is etc. maar wat maakt dan een legendarische band als je nummers 20 jaar later nooit meer worden gedraaid?

Men stemt wat men kent. Hoe kun je weten welke cola de lekkerste is wanneer je nooit anders drinkt dan coca cola? Hoe kun je weten welke muziek je mooi vindt wanneer je enkel luistert naar bands die je aangeboden worden door de radio?



Inderdaad, door sommigen. En Cruijff is de beste voetballer ooit, al denken ze daar in Duitsland, Argentinie en Brazillie heel anders over.



Ik weet niet of je moet praten in woorden als "belangrijkste", "grootste", "legendarische" etc. Zou je zo allemaal op U2 kunnen plakken.

Maar dwalen we niet af..?

Ik snap wel wat er een beetje met die post bedoeld word. Iemand luistert veel naar een bepaald genre muziek, wat op dat moment niet echt populair is. Op dat moment bandjes die niemand uit zijn vriendenkring kent, deze persoon kan dan trots vertellen wat deze muziek inhoud en de vrienden bewonderen zijn muziekkennis. Wordt deze muziek inneens bekend, en deze man blijft op feesten/verjaardagen verkondigen dat dit zijn favoriete muziek is, dan kunnen die mensen vervolgens denken dat hij zich weinig in muziek verdiept en gewoon volgt wat populair is op radio/tv. Dan voelt de man zich gekrenkt aangezien hij zich uren in muziek verdiept en ditt bandje al heel lang volgt, voordat ze bekend werden. Maar om dit nou aan iedereen te gaan vertellen, klinkt ook zo gefrustreerd, dus blijven ze dit bandje gewoon luisteren, maar blijven ze vrienden met een kleine muziekkennis vertellen over op dat moment onbekende bandjes. Waarop die kennis zegt: "Zo jij weet veel van muziek!"

afgeleide van afgeleide discussie, maar is dit volgensn jullie meer een mannen dan een vrouwending? Ik herken dit gedrag nl vaak bij mannen, en dan niet de meest zekere!!

Ik vind het rouwens goed verwoord, en herken het helemaal! En multi-toepasbaar trouwens, dus niet alleen op muziek-kenners.

Die mensen zul je vast hebben, maar zitten deze met grote getalen op musicmeter?

Ik ga niemand beschuldigen

Maar ik herken het af en toe ook een beetje in mezelf. Als een hiphopnummer op 1 in de top40 komt, heb ik er wel al snel een vooroordeel over. Als velen Touch the Sky van Kanye West zitten te luisteren en het helemaal fantastisch vinden, zeg ik automatische 2 dingen.

1. "Je moet eens Move on Up van Curtis Mayfield opzoeken, daar is die sample uit (JAAA JULLIE WISTEN NIET DAT KANYE DINGEN JATTE HÈ ! ) en dat is een fantastisch feelgoodnummer.
2. "Dit nummer is van LateRegistration, maar je moet College Dropout eens luisteren, die is een stuk beter"

Maar hieruit maak ik op dat er een veronderstelling is dat het verdiepen in onbekende muziek je "verstand van muziek" laat hebben, dat is maar net wat je daaronder verstaat. Volgens mij is een brede scope in sommige opzichten beter, want het voorkomt tunnelvisie. Zo zullen diverse metalheads niks anders dan dat luisteren, omdat ze al het andere snel saaie ouwe lullen muziek vinden, terwijl ik net zo goed naar Dreamtheater als Elton John kan luisteren...En dit geldt voor elk genre, teveel in de diepte bij underground of indie muziek en je zal al snel alles afzeiken wat ballad-achtig,niet-cool of contemporary is. - daar is deze forum een absoluut bewijs van.

Verbreding is tot bepaalde hoogte noodzakelijk.

Maar verbreding = oppervlakkig. Handig als je weet hoe je een ei moet bakken, hoe de afstandsbediening werkt, hoe je moet autorijden en dat musicmeter bestaat. Maar uitgezonderd dit laatste is het vooral een makkelijk rijtje van dingen die handig zijn om te weten, zodat je met andere mensen makkelijk communiceert en voor jezelf kan zorgen.

Verbreding = top40 (jazz, rock, rap, R&B, dance, trance etc.) Erg breed zoals je ziet.

Verdieping is juist de reactie op het leeghoofdige verschijnsel van verbreding. Voor verdieping wordt eigen inspanning verwacht. Verdieping is naar datgene zoeken wat je interesseert en er tijd en arbeid in steken. Verdieping kost moeite en je kunt maar met weinig mensen op hetzelfde niveau praten. Hoe dieper je gaat, des te eenzamer het wordt.

Verdieping geeft mij voldoening en met mij, naar ik verwacht, vele anderen op dit forum. Van verbreding (oppervlakkigheid) wordt ik zenuwachtig en geirriteerd.

Prachtig verwoord, bloempje. Ben het geheel met je eens.

[quote="bloempje24
Verdieping is juist de reactie op het leeghoofdige verschijnsel van verbreding. Voor verdieping wordt eigen inspanning verwacht. Verdieping is naar datgene zoeken wat je interesseert en er tijd en arbeid in steken. Verdieping kost moeite en je kunt maar met weinig mensen op hetzelfde niveau praten. Hoe dieper je gaat, des te eenzamer het wordt.

Verdieping geeft mij voldoening en met mij, naar ik verwacht, vele anderen op dit forum. Van verbreding (oppervlakkigheid) wordt ik zenuwachtig en geirriteerd.[/quote]

verdieping zit helaas bij mij niet zo in mijn persoonlijkheid en is ook mijn kracht niet. Ik dwing mijzelf er binnen bepaalde onderwerpen soms wel toe. Ik heb er moeite mee dat er een waarde oordeel aan lijkt te hangen. Ik vind het heel interessant om te lezen wat iemand die veel van een bepaald muziekgenre weet heeft te melden, maar heeft diegene een ander (lager) niveau dan iemand die zich up to date houdt en wat eclectischer is?
Niet dat ik mezelf dat laatste wil noemen, maar ik ga graag om met mensen die veel weten van veel verschillende onderwerpen. Ok, ze zullen er niet in kunnen afstuderen maar ik persoonlijk neig meer naar veel over veel weten.
Is dat waar je op doelde, trouwens?

Ik sluit me aan bij haakje, en bij veel muziek die gepromoot wordt op musicmeter bemerk ik dat ik me er erg toe moet dwingen ernaar te luisteren, and what's the fun in that? Nu is dat niet per definitie verkeerd, ik leerde b.v. eerst Genesis in de jaren 80 kennen, en leerde pas later de eerdere, minder toegankelijker periode waarderen. (maar ga ik daardoor de latere periode afkraken, dacht het niet..) Maar je weet wel snel genoeg of iets je aanspreekt of niet. Een band als DeUs zal mij noooooit bekoren want ik vind het dikke teringherrie, en dan zal het mij aan mijn kontje roesten of dat "critically acclaimed" muziek is. Toto word vergruisd door critici, maar ik vind het een mega band. Interesseert me geen ruk dat ze campy 80's hitjes hebben geschreven, want ik vind ze stuk voor stuk geweldig.

Commercieel kan net zo goed kwaliteit zijn, en underground dikke stront. Volgens mij vind je goed en slecht in beide genres. En wat ook al benadrukt is, wat is nu commercieel? Produced acts als Britney Spears enzo, dat is puur gemaakt om te verkopen. Maar dat kun je toch niet van artiesten als Eric Clapton, Phil Collins, Queen, Billy Joel etc. zeggen, die gasten schrijven gewoon uit hun hart man, en dat dat toevallig een groot publiek aanspreekt, swa. En als je naar een festival gaat, of in een gemiddeld grote Europese stad gaat kun je de t-shirtjes van Tool, 2Pac, Metallica en Iron Maiden bijna niet tellen. Volgens mij is dat merchandising en is dat supercommericeel.

Ik, probeer hier geen waardeoordeel aan te hangen. Het tegenovergestelde van verdieping is oppervlakkigheid. Oppervlakkigheid heeft misschien een negatieve klank, maar niet in mijn beleving. Ik denk niet zo veel in goed en slecht. Wanneer jij je gelukkig voelt met jouw oppervlakkigheid of verdieping heb je het goed voor elkaar en is er geen reden om voor iets of iemand te veranderen.



Iemand die meer verdieping zoekt in een onderwerp kan er meer over vertellen, weet er meer van, het leeft voor hem of haar een stuk anders dan voor diegene die er wat neutraler tegenover staat. Dit zegt wederom niets over meer/minder of hoger/lager.



Ik denk dat verbreding en verdieping elkaar in de weg zitten. Beiden kunnen maar tot bepaalde hoogte. Van heel veel dingen enorm veel afweten is erg moeilijk m.i. Bedenk ook dat er meer zit tussen zwart en wit. Er zijn miljarden tussenvormen tussen 100% verbreding en 100% verdieping. Ikzelf kies enkel die paar onderwerpen uit waar ik mij vrij ver in wil verdiepen, maar dat zijn misschien 5 á 6 onderwerpen van de miljoenen onderwerpen die er bestaan. En muziek is één van die 6. Bovendien is er ook een oppervlaktegraad. Verbreed je alleen tot de absolute oppervlakte, of net er onder... Zoveel tussenvormen...



Klopt als een bus. "Goede"en "slechte" muziek is niet genre of tijdsgebonden. Je vindt het in alle genres. Wel ben ik van overtuiging dat commerciele muziek nooit echt goed kan zijn, het zal nooit verder kunnen komen dan "wel aardig" (zoals Coldplay, Queen ['80], Kane, etc.). Om commerciele muziek als band uit te brengen moet je muzikale concessies doen die de muziek "makkelijker voor het gehoor" maakt.

Ik weet ook wel dat bepaalde nummers, die grote hits zijn geweest, van uitsekend niveau zijn (bv. Bohemain Rhapsody) maar dat is eerder een voorbeeld van een commercieel succesvol nummer ipv een commercieel nummer.

Even mijn korte inbreng hierin.

Zijn we niet meer genre- en artiestliefhebbers als dat we muziekliefhebbers zijn? Als muziekliefhebber moet je in elk genre van alles gaan luisteren, mainstream of niet. Maar niemand die dat doet.