De meeste teleurstellingen van grote bands zie je vaak mijlenver van tevoren aankomen, omdat zo'n band in de loop der jaren langzaam achteruit gaat. Ik noem een St. Anger van Metallica (ok, die was nog slechter dan ik had verwacht) of Supercharger van Machine Head.

Ik kan zo snel eigenlijk maar 1 plaat bedenken, waar ik op voorhand echt hoge verwachtingen van had en die een enorme teleurstelling bleek te zijn:

Rage Against the Machine - Evil Empire

Echt op alle fronten zoveel minder dan het geniale debuut. Wat was ik destijds teleurgesteld.

Het eerdergenoemde The Alltogether van Orbital is eigenlijk de ergste. Op dat moment was het een van favoriete bands en die maakten vervolgens een plaat die ik echt niet uit kon (en kan) staan. Vreselijk album.

Life = a Sexy Sanctuary van Zita Swoon was ook zo'n enorme miskleun. Net als Machina/ The Machines of God van The Smashing Pumpkins, ook al een favoriete band die een plaat maakten die ik niet te harden vond. Ook ziets: The Menace van Elastica, vreselijk album. En natuurlijk Oasis aan de coke op het onuitstaanbare Be Here Now. En vooral een van de klassieke jaren '90 miskleunen niet vergeten: Saturn Returnz van Goldie.

Verder ook nog: De glijvlucht van Coldplay met X&Y (ik was een vroege fan), Souljacker van Eels, best geinig nog, maar niet in de buurt van de voorgangers, Think Tank van Blur, nadat ze hun twee beste albums maakten kwam een plaat die ik steeds vervelender ging vinden naar mate ik 'm meer draaide.

Head Music van Suede, Travelling without Moving van Jamiroquai, Zingalamaduni van Arrested Development, Nu-Clear Sounds van Ash, Midnite Vultures van Beck, Peasants, Pigs and Astrounauts van Kula Shaker, Come With Us van The Chemical Brothers, II van The Presidents of the USA, The Golden Country van Metal Molly, Southpaw Grammar van Morrissey, Give Out But Don't Give Up van Primal Scream, Alone With Everybody van Richard Ashcroft, Wild Mood Swings van The Cure, Seven More Minutes van The Rentals, Maladroit van Weezer, Yeah van The Wannadies en A Hundred Days Off van Underworld wil ik ook niet onvermeld laten.

Sommigen herstelden zich weer, de meeste bands helaas niet en bij sommige bands ging ik zelfs de voorgaande albums langzaam minder goed vinden.

Coldplay - X&Y
Pink Floyd - The Dark Side Of The Moon

Altijd wel groot liefhebber geweest van U2. Dat begon in de 'War'-periode. Elk album, hoe dan ook, kocht ik onvoorwaardelijk daar ik wist dat het me niet teleurstellen zou. Dit heb ik volgehouden tot en met 'Zooropa'. Toen kwam 'Pop' (ofzo). De single die ervan was uitgebracht vond ik geen reet aan. Ik naar de FRS, en had een 1 of ander voorgevoel dat ik er wijs aan deed eerst ff te luisteren......skip-skip-skip......een shockgolf ging er door me heen. Nog 'n keer......skip-skip-skip.....ik kon het me gewoon niet voorstellen, maar als vuur dat voor me schenen werd geworpen moest ik concluderen dat ik deze cd echt niet wilde kopen. Ik legde de koptelefoon neer en liep van verslagenheid naar buiten...Tot op de dag vandaag staat me dit moment nog bij.....de grootste teleurstelling op het gebied van muziek van me leven.................

Adore van The Pumpkins. En verder dat ik The Libertines niet live heb kunnen zien omdat de zaal al vol was (Eurosonic 2003 moet het geweest zijn).

Muse - Absolution

Het concert van Uriah Heep op PinkPop '76. Een 'wereldreis' met de trein naar Geleen. Een trein eerder dan gepland terug.

Alle drie de concerten van de Chili Peppers (waarvan eentje gered werd door een ijzersterk voorprogramma van Henry Rollins).

Het 'per ongeluk' missen van The Stranglers tijdens No Nukes '81 in Utrecht

De dood van cliff Burton .Als dertien jarig ventje hoorde ik het op school.Was toen al fan. Had kort daarvoor ,het nog vrij jonge Metallica ondekt.Bij kurt cobain had ik dat minder

Wu-Tang Clan - Wu-Tang Forever

Ik las op de een of andere vreemde manier pas een paar maanden geleden voor het eerst dat Elliott Smith in 2003 zelfmoord had gepleegd. Was er al die tijd gewoon vanuit gegaan dat hij nog leefde en het kwam toch wel als een grote shock voor mij
..erg vreemd moment was dat.

Teleurstellend is voor mij niet altijd dat het een slecht album is, maar ook dat het inmiddels een paar jaar later is en dat de band waarop ik knallend verliefd was, me niet meer raakt. De magie is ineens weg. Of het is gewoon een slecht album. Ik zag hier al een paar voorbeelden die ik ook in gedachten had. Bijna alle artiesten stellen teleur, want het niveau van hun topplaten houden ze gewoon niet vast en de échte magie verdwijnt. Hier voor mij wat voorbeelden:

- Guns 'n roses: groot fan ten tijde van appetite, ik was een jaar of 15. Jaren later kwam Use your illusion. Het viel me op dat hier wel meer bullshit op stond, GnR was ook ineens veel in de roddelpers en een moeder kwam mij en mn hardrock vriend vragen of we GnR voor haar konden kopiëren want haar dochter van 10 vond November Rain zo mooi. Na zo'n opmerking was het voor ons puberjongens meteen niet cool meer om GnR fan te zijn. Daarna is GnR als een nachtkaars uitgegaan, schande dat Axl de bandnaam zo heeft misbruikt.

- Coldplay: eerste twee albums waren goed. Toen kwam X&Y met nummers als Fix you, een natte dweil.

- Radiohead: hoewel ik electronische muziek als Boards of Canada en Aphex Twin erg kan waarderen, hou ik toch wel van liedjes en een beetje structuur. Radiohead was fenomenaal tijdens OK Computer. Kid A was ook geweldig, Amnesiac minder. Hun daarop volgende experimentele zoektocht heeft een goed album als In Rainbows opgeleverd, maar een topband is het m.i. niet meer en King of Limbs heb ik misschien drie keer beluisterd. Ik wil de OK Computer/Kid A Radiohead terug!

- Oasis: Be here now en alles daarna. Kom op mannen...

- Rolling Stones: na Some Girls is het weinig meer.

- Smashing Pumpkins. Siamese Dream is geweldig, jaren lang mijn favoriete plaat geweest. Mellon collie is erg goed, maar ook een beetje de Use your illusion tov Appetite (te groots, teveel drama en filler, te show en net niet rauw genoeg). Adore interesseerde me al niet meer zoveel, ik was inmiddels ouder en over mijn teenage angst periode heen.

- RHCP, One hot minute en meer recentelijk Stadium arcadium en I'm with you. Deze band lijkt klaar te zijn. BSSM blijft een meesterwerk.

- Pixies. Surfer rosa en Doolittle zijn absolute klassiekers. Albums daarna zijn ook goed, maar missen die super magie.

- Blur: Thirteen en Think Thank. Heel subjectief, maar ik hield van Britpop/songs Blur, en hun experimentelere richting (ook al aanwezig op self-titled album) kan me minder bekoren.

- Underworld: A hundred days off. Na het vertrek van Darren Emerson heeft Underworld veel aan kwaliteit in geboet.

Dit is het voor nu even

Oh ja,
U2: t/m Achtung baby grotendeels een fenomenale band. Toen twee mindere maar wel experimentele albums. En daarna keerden zij terug naar het 'echte' U2 geluid. Zij wilden weer de grootste band van de wereld worden, door alle risico te mijden en nummers te maken die trouw waren aan de stijl, maar de spirit en songkracht van het verleden misten (Where the Streets..., Sunday bloody sunday, Unforgettable fire, wow). Dus ATYCLB en al die albums daarop, voor mij totaal niet interessant meer.

Allemaal bands waar ik van houd of hield. Je moet ook van een artiest houden om teleurgesteld te kunnen raken.

Marillion - Somewhere Else

Had na Marbles zeer hoge verwachtingen maar helaas.

Het mocht niet baten.

Koudste muzikale douche die ik me kan herinneren.

13 staat in mijn top 10

Hoe het Iron Maiden vergaan is. Het is ze heel goed vergaan hoor, uitstekend zelfs, daar niet van, maar ben na de eerste albums afgehaakt op een of andere manier.
Met Paul D'ianno en de albums Iron Maiden en Killers maakten ze een verpletterende indruk. Later werd het veel 'bombastischer' of 'epic' ofzoiets en aan die stem van Bruce Dickinson en zijn gespring op het podium heb ik nooit kunnen wennen.
Het nieuwe album heeft dan recent wel weer wat luisterinteresse opgewekt maar schrok van sommige vocalen in songs.
Vroeger was Iron Maiden beter.

Het recentste album van U2 komt eerst in mij op, alle albums van U2 heb ik goed tot fantastisch gevonden (ook No Line on the Horizon) en dan komen ze af met Songs of Innocence. Weg passie, weg bezieling, wel een overgeproduceerd album met weinig memorabele songs.
Het eerder genoemde St. Anger van Metallica was ook een gigantische miskleun (had ik gekocht en later weggegeven).

Bruce Springsteen - Human Touch. Te glad, te LA.
Bruce Springsteen- Working On a Dream & High Hopes. Te glad, te gemakszuchtig.
Supersilent - alles na 7: hoe zo'n machtige band kan vervallen on doelloos rondspelen, het lijkt het nederlands elftal wel.
Cat Power - The Greatest: echt nie!

Ben er achter dat Slayerized.com eigenlijk niet meer bestaat. Het was een ontzettend goede site over de bekende trasmetalband. De site was eigenlijk beter dan de officiele Slayersite. Heel veel feiten, oude tourdata (vanaf het allereerste begin alle concerten genoemd), nieuws, etc. etc. Maar de sitebeheerder heeft aangegeven er na tientallen jaren (!) geen tijd meer voor te hebben. Op de nieuwe site zie je enkele nog de zeer imposante priveverzameling lp's, bootlegs, CD's etc. van de sitebeheerder. Bedankt voor al die jaren goede site.
Toch een teleurstelling.

Dat je tegenwoordig niet meer zo makkelijk als vroeger mensen mee krijgt naar concerten. Vroeger kon je echt voor een paar tientjes (guldens) naar een (groots) concert, tegenwoordig is 100,- (euro) voor een gewoon concert in 'het clubcircuit' niets. Ik heb het dan niet over in Eindhoven op de fiets naar De Effenaar gaan voor een geinig bandje voor een tientje. Maar over interprovinciaal reizen, met alles wat daar aan hapjes en drankjes etc. dan bij komt. Mensen zijn daar niet meer zo 'spontaan' voor in. Plus dat vroeger iedereen die ik kende into concerten was en ik ken er nu maar een paar in m'n directe omgeving ken en die allemaal (vanavond) bezet zijn of geen zin hebben. Bah.
Vroeger was alles beter.
Maar heb wel de indruk dat de jeugd hier op het forum best vaak concerten frequenteert.
Ik ben in elk geval teleurgesteld in de ouderdom. Slappe zooi.

ik snap er niet veel van...
100 euro voor een concertje in een club is natuurlijk onzin.....
en 100 euro voor een grote band in de HMH ofzo is natuurlijk ook nog belachelijk veel, daarom zou ik het ook wel heeeeel erg de moeite waard moeten vinden om mee te gaan.
En mensen die bezet zijn zitten gevangen, allemaal
en vroeger was alles beter!

Hij heeft het over het hele plaatje, inclusief reiskosten en een hapje/drankje. Dus de concerten die wat verder zijn, niet op de fiets naar de plaatselijke club. Zit wel wat in, als ik naar Amsterdam ga voor een concert in Paradiso of HMH gaat het al snel in die richting. En dat is dan "slechts" vanuit Rotterdam.

"Hij heeft" het inderdaad over alle bijkomende zaken. GrafGantz ziet dat goed.
100,- kan in voorkomende gevallen overdreven zijn en met 75,- kom je soms ook goed weg maar toch. Vanuit de wijdse, vlakke provincie zal er toch eerst naar zeg Boerderij Zoetermeer of Klokgebouw Eindhoven moeten worden afgereisd: honderden kilometers. We gaan op tijd weg als het een wat grotere stad betreft waar we niet alle dagen komen. Even de stad in. Iets bezoeken daar. Hapje eten. Kan een patatje zijn maar ook wat uitgebreider. Dan het ticket, toch al gauw tussen de 20,- en 35 euro. Drankjes bij het concert. Na het concert natuurlijk weer een vette hap. Parkeerkosten soms. Wat ook regelmatig gebeurt is dat ik met m'n rockchick een hotel boek (bij grotere concerten of echt verder weg) en dan ben je weer 80 a 90,- verder. Ik tracteer dan overigens dus daar ga je al.

Een voorbeeld van een 'goedkope' variant van concertbezoek is bijv. Europe in Atak Enschede volgende maand. In 1 streep erheen, boterhammen, droge worst en blikjes drinken mee voor onderweg (terugweg ook), concertbezoek met een maat van me en dan weer terug, benzine- en parkeerkosten delen, ieder betaalt eigen kaartje. Kaartje alleen al kost 45,-. Kom je dus nog heel vlot totaal op een 75,-. De vroegere 165 gulden..
Wat een gezeur over geld,niet? Mij maken de kosten niet zoveel uit, ik heb het er steeds meer voor over om met name metal- of rockbands te zien die - gezien de leeftijd/gezondheid der bandleden - over niet al te lange tijd misschien niet eens meer ooit live te zien zullen zijn (Black Sabbath, Michael Schenker, Rush, Motorhead), maar het is gewoon soms een struikelblok merk ik. De (weinige) mensen die ik ken en liveconcertliefhebbers zijn, zijn toevallig helaas ook de mensen die het niet zo breed hebben.
Zo iemand mee krijgen naar Hellfest of GMM (gooi er maar 500,- tegenaan) is al helemaal een crime.

Ik woon in Friesland en voor een beetje concert moet ik dus al gauw naar de Randstad.
Had dit jaar 5 concerten op het programma staan, waarvan 4 in Utrecht en 1 in Amsterdam.
Dit zijn dan nog kleinschalige concerten in Tivoli en Melkweg waar de toegang een paar tientjes is.
Valt dan op zich nog mee, maar met alle reiskosten en uiteraard nog eens een hapje en een drankje erbij ben je al gauw een mooi bedrag kwijt.

Het is ook maar net hoeveel je er voor over hebt en hoe goed je in de slappe financiele was zit natuurlijk.
Wat dat betreft spande augustus 2012 toch wel de kroon, want toen ben ik in 1 maand tijd 3 keer naar Leonard Cohen geweest !
Dus alleen al 300 euro aan concertkaartjes en daarnaast nog de kosten van een nacht Gent plus twee keer op en neer naar Amsterdam

Voor het bedrag dat je maandelijks uitspaart door niet in de Randstad te wonen, kun je heel wat concerten bezoeken

Hah, door de schonere lucht die je daar ademt, ga je ook nog eens gemiddeld een paar jaar langer mee - heb je nog meer tijd om te balen dat je zoveel geld kwijt bent om naar concerten in de Randstad te gaan

Mijn grootste teleurstelling: zomer 1986 - Miles Davis concerteert in Nimes - achteraf bleek een prachtig concert, Miles in vorm; er waren nog kaarten a raison van ongeveer 75 florijnen - toenmalige partner keurde dat niet goed - 't zou te veel inhakken in het vakantiebudget

En dan rekent Stalin nog geen eens de wisselkoers mee.

Breek me de bek niet open over wonen in de Randstad
Ik heb an sich weinig tegen de Randstad, behalve dan de hoge prijzen en het op elkaars lip wonen.
Maar ik heb wel een schurfthekel aan de mentaliteit daar.
Die wij-wonen-op-de-beste-plek-ter-wereld-en-de-rest-doet-er-niet-toe-mentaliteit.
Laatst nog op verjaardag van vriend in Amsterdam geweest, die zelf ook nog maar net in Amsterdam woont.
Daar kennis gemaakt met zijn nieuwe vrienden/collega's, wiens reactie op onze komst uit Friesland de volgende was: ''Friesland ? Oh, maar dat is toch heel ver rijden ?''
Met dat soort mensen en mentaliteit ben ik heel snel klaar.

Maar goed, dat is weer een heel andere discussie

http://www.rivm.nl/media/milieu-en-leefomgeving/hoeschoonisonzelucht/images/infographic-national--big.jpg

Hoe schoon is onze lucht

Dat zijn dan ook de ergste

Niet om het een of ander, maar als ik de familie in Fryslân bezoek (en dan heb ik het niet over heel diep die provincie in), spreekt men ook vaak vreugde uit dat ik die verre reis gemaakt heb.