Als jullie begraven of gecremeerd (of iets anders worden), wat willen jullie dan voor muziek op jullie begrafenis?

Ik in ieder geval Dream Brother van Jeff Buckley en het laatste nummer van ( ) van Sigur Ros.

In ieder geval Ask for answers van Placebo, Two of us van Suede, The pan within van the waterboys en Domino van de Cocteau twins.

1000 Oceans van Tori Amos, Day is done van Nick Drake, Dressed in black van Saybia, Beautiful van Smashing Pumpkins ("I'll be under your stars forever, neither here nor there just right beside you" !!!) en ik denk dat het wel lekker emo gaat worden om de kist te laten zakken bij Purple Rain van Prince om dan vervolgens te vertrekken bij de wegstervende strijkers-klanken van datzelfde nummer.

Brian Eno - An Ending (Ascent)

Muse - Sing for Absolution. Lekker rustig met een ontluisterende climax . Of anders Muse met Thoughts of a Dying Atheist, lekker toepasselijk .

Ten eerste twee uber treurige prachtige tracks die beiden een zelfde motiefje eindeloos herhalen en tot een climax komen:

-Journey to the Line, Thin Red Line (Zimmer)
-Adagio For Strings (Barber)

Andere gegadigden: Neodammerung, Hymn To The Fallen (Saving Private Ryan, Williams).

Tja, vriend van een vriend is heengegaan met "It'll Be Okay" van Limp Bizkit...

I just read your letter,
It says that you'll be gone for awhile.
Everything was getting better,
I guess I'm just a fool strung-out.

What to do? Life is through.
Just wanna kill, myself for you.
I wonder, just how sympatic you'll be?
You've come to take me under,
And I forgot all about me.
What to do? Life is through.
Just wanna kill, myself for you.

So tell me why? You say goodbye.
And tell me why!?? YOUR FUCKING UP MY WHOLE LIFE! Yeah, Fucking up my whole life,
So I'm on my way, I leave today,
If I get away, It'll be okay.
It'll be okay.

I'm looking out a window,
Into a world that's taking you from me.
And I'm feeling so disgusted,
How pathetic can I possibly be ?

If their's a better place you can take me,
A better life you can give me.
Whatever place I can start all over.
Then I would, never need what you gave me.
Never need you to save me.
And never feel like this life is over.
Feel like this life is over.

So I'm on my way, I leave today,
If I get away, It'll be okay. It'll be okay.

Sjonge - serieus topic dit

Ik heb die vraag ook al 'ns gehoord tijdens een kajak-avontuur in de Ardennen De vraag overviel me volkomen.

Het antwoord van toen is nog steeds van toepassing op vandaag:

"Crocodile Rock" van Elton John.
"20 th Century Boy" van T-Rex.

Ik wou dat ik erbij was

Iets dat de mensen die mijn crematie wél meemaken mooi vinden. Wat ik vond is dan niet zo belangrijk meer.

Misschien is dat zo, maar als ik nog een greintje bewustzijn zou hebben op het moment dat ze me in de grond stoppen, zou ik me in mijn graf grommend omdraaien als ze die laatste hit van Marco Borsato zouden draaien.

Om het gebeuren ietwat op te fleuren, zou ik in de hemel( of hel, ben er nog niet zeker van denk ik ) willen horen: Is That All There Is ? van Peggy Lee.

Ik vind dat het iets persoonlijks moet zijn

lol

Alleen het idee al is erg.

Als de mensen die me lief hadden uit dát nummer de meeste steun zouden halen gun ik ze dat van harte. De nummers die mij in zo'n geval zouden steunen "begrijpen" ze toch niet (ervaren ze toch niet op dezelfde manier zoals ik dat zou doen)

Bob Dylan - Sara

Firestarter tijdens mijn crematie is ook wel een idee.

'Lucky' van Radiohead en 'There Is A Light That Never Goes Out' van The Smiths.

En mocht er gekozen worden voor 'Time To Say Goodbye' van Andrea Bocelli of 'Tears in Heaven' van Eric Clapton, dan draai ik me om in mijn graf om vervolgens een vloek uit te spreken over de keuzeheer van de muziek.

Bij een begrafenis/crematie hoort gewoon jouw muziek gedraaid te worden en niet die anderen leuk vinden (die draaien ze thuis maar). Het is tenslotte jouw "feestje".

Was toch al van plan dit ooit eens op te pennen, dus hier komt mijn begrafenisplaat:

Dead Can Dance- The Host of Seraphim


Enig nadeel is dan dat ik er zelf niet meer van kan meegenieten, natuurlijk. Maar dat is geen onoverkomelijk probleem- gewoon kwestie van afluisteren voordat ik ga.

Zonder tekst, dus iedereen kan er zijn eigen associaties bij maken en er zelf iets op projecteren. Wat wil je nog meer?

Overigens was ik van plan (veel) meer muziek te laten horen, aangezien ik absoluut geen "praat-begrafenis" wil vol saaie speeches.
Nee, luisteren zullen ze verdomme, en voelen en huilen!
(Je gaat tenslotte maar een keer dood, niet waar?)

Mag ook klassiek zijn (Monteverdi, Bach?). We zien wel.

Vind ik ook ! En klassiek wil ik ook wel, weet alleen nog niet wat.

Dat schijnt zo te zijn ja



Jajaja ! Il Lamento della Ninfa van Monteverdi, wonderschoon en lichtvoetig genoeg (alhoewel klassiek bij dit soort gelegenheden al snel 'zwaar' klinkt. Bach is een beetje té serieus, lijkt me).

Omdat deze nummers zooo vaak worden gekozen op begrafenissen of omdat je dit geen goede muziek vindt?

Bij mij moeten ze iets vrolijks draaien. Een begrafenis is al depressief genoeg.

Bij Andrea Bocelli om beide redenen en bij Clapton alleen om de 1e reden. Bij iedere begrafenis bij ons in de familie komen altijd weer die 2 nummers terug. En iedereen maar huilen vanwege de treurige muziek, terwijl ik TOTAAL geen gevoel meer heb bij die nummers. Zulke nummers verliezen gewoon heel erg snel aan kracht.

Maar ze zullen het nummer wel gaan waarderen/respecteren en elke keer dat ze dat nummer horen, zullen ze er aan terug denken (tja of je ze dit wil "aandoen" is natuurlijk bij iedereen verschillend). Als je een heel persoonlijk nummer uitkiest en niet een standaard huis-tuin-en-keuken begrafenis nummer blijft dit ook wel gedenkwaardig voor je omgeving die om je geeft.

Overigens heb ik nog geen idee welk nummer ik zal kiezen, als het goed is heb ik daar nog wel meer dan 50 jaar voor.

Bij ons in Vlaanderen wordt er enorm veel het liedje 'Afscheid' van Clouseau gedraaid. IJzingwekkend...

Ja - ik weet wat je bedoelt, Speedy. Ben ook zo naar een begrafenis geweest waar ze "Afscheid" van Clouseau draaiden. Ik heb er een halve dag onpasselijk van gelopen ...

Nu moet je weten dat de weduwe helemaal de pedalen kwijt was, had dagenland in bed gebleven. Ze had de keuze van de muziek overgelaten aan de begrafenisondernemer.

En dan hoor je "Afscheid" van Clouseau door de kerkboxen galmen wanneer je naar de offerande gaat ... wàt een zieke grap.

Ik snap het niet helemaal geloof ik. Wat is er precies zo ziek?

Sublime 40 OZ to Freedom. Helemaal

Ik weet nog niet in welke volgorde maar deze twee lijken me precies de juiste stemming op te wekken. Bovendien moet er toch 1 liedje bijzitten die als het ware de soundtrack van je leven is.
Dus:
1- Great Balls of Fire van natuurlijk, hoe toepasselijk, The Killer; Jerry Lee Lewis
2- Philadelphia van Neil Young voor het effect onder de genodigden.

Op mijn begravenis moet iedereen huilen, dus kies ik Lux Aeterna