Ik heb ze gekozen op wat ik er van vond toen ik ze net, of pas een paar weken had.

De nummers 1, 2, 8 en 10 zijn met de jaren minder teleurstellend geworden, omdat ik 'het andere geluid' beter ben gaan waarderen.
Nummer 4, 5, 6, en 9 zijn teleurstellend gebleven.
Nummer 7 ook, maar de rest van Rammstein ben ik ook minder gaan waarderen.

Nummer 3 heb ik nog steeds niet helemaal uit kunnen luisteren, ik hoor dat het goed is, maar ik ben bang dat ik na Nocturama de feeling met het werk van Cave toch wat kwijt ben.
Dig Lazarus Dig, daar heb ik eigenlijk nog niet eens echt belangstelling voor gehad.

Daar gaan we:

1. Psychocandy-The Jesus and Mary Chain(Waar zijn de songs? Konden beter een single maken dan 14 keer hetzelfde nummer)
2. Rubber Soul-The Beatles(Vreselijke nummers worden afgewisseld met zwaar matig werk)
3. Ire Works-The Dillinger Escape Plan(uhhh....Linkin Park)
4. Marquee Moon-Television(Het perfecte voorbeeld van een 'hoe lang duurt het nog tot hij is afgelopen?' plaat)
5. I'm Wide Awake, It's Morning-Bright Eyes(De meeste slaapverwekkende sing and song writers plaat ooit.)
6. Franks Wild Years-Tom Waits(Middelmatig luistervoer)
7. Little Earthquakes-Tori Amos(Veels te glad)
8. Wolf Parade-Wolf Parade(Hield het vol tot nummer 8..jammer)
9. Tender Prey-Nick Cave & The Bad Seeds(Na het geweldige titelnummer niks goed)
10. From the Muddy Banks of the Wishkah-Nirvana(De meest slechte liveplaat ooit?)

Mooi rijtje met Grote Namen van D-ark, en hoewel ik het niet eens ben met nummer 1 (ik vind de composities van Psychocandy wél de moeite waard) zitten er heel wat bij waarbij ik precies hetzelfde heb. Ik begrijp ook de commotie rond Marquee Moon niet, Bright Eyes is voor mij ook suffige drens, en Nirvana is ook een van mijn miskopen. Ik zal ook eens een rijtje maken.

en voilà:

1. Wende - La Fille Noyée (2006)
Voor veel geld blind gekocht op aanraden van een kennis. Helaas. Ze kan niet zingen.
2. Leonard Cohen - I'm Your Man (1988)
Monument in de muziek maakte een wegwerpprodukt
3. Brian Wilson - SMiLE (2004)
Wel aardig, maar lang niet het meesterwerk waarvoor het wordt versleten.
4. George Clinton - R & B Skeletons In The Closet (1991)
Een van de allergrootste in de muziek. Maar hij maakt veel en niet alles kan goed zijn.
5. The Smiths - The Queen Is Dead (1986)
Standaardwerk in de ogen van velen, maar ik haakte definitief af bij The Smiths.
6. Kate & Anna McGarrigle - The McGarrigle Hour (1998)
Zeer geliefd duo bij mij, maar deze familiereunie moet het niet van de muziek hebben.
7. Troum - Sigqan (2003)
Sorry Sietse, maar ik vind t niks
8. Nirvana - From the Muddy Banks of the Wishkah (1996)
Zie D-ark
9. Paul McCartney - McCartney II (1980)
Huisvlijt, had het best binnen´s kamers gebleven
10. The Silver Mt. Zion Memorial Orchestra & Tra-La-La Band - 13 Blues for Thirteen Moons (2008)
De tegenvaller van dit jaar tot nu toe.

Ik luister ook veel veel liever hun selftiteld.

1. Leonard Cohen - Death of a Ladies Man
Slappe plaat zonder écht mooie liedjes of met alleen maar mooie liedjes die slap uit de verf komen.
2. Talk Talk - Spirit of Eden
De voorloper van post-rock? Wel een behoorlijk matige dan.
3. Sublime - Sublime
In de zoektocht naar reggae bleek dit een vervelende tussenstop
4. The National - Boxer
Een vriend zij dat het prachtig was. Waar dan?
5. Pink Floyd - The Wall
En ik maar denken dat het drie goed bestede euro's waren.
6. Shiny Toy Guns - We Are Pilots
Ik dacht frisse indiepop, het werd een slappe fall out boy met elektronica.
7. Creedence Clearwater Revival - Cosmo's Factory
Na me kapot te hebben gelachen om Lookin' Out My Backdoor, viel er verder niet echt veel te lachen.
8. The Silver Mt. Zion Memorial Orchestra & Tra-La-La Band - 13 Blues for Thirteen Moons
He Has Left Us is fantastisch, waarom dit dan niet?
9. Mark Ronson - Version
Als je zelf frisse pop met blazers maakt, huur dan niet voornamelijk matige vocalisten in.
10. Fugazi - Repeater
Ik hoopte op heel veel spanning, die vond ik helaas niet.
11. Wildchild - Jack of All Trades
Ik dacht dat alle Stones Throwvis vers was.

Ohh, okee

Waar koop jij Pink Floydalbums voor drie luttlele euro's? Overal waar ik kom, liggen ze tegen de twintig euro.

Een tweedehands LP op een platenbeurs Kopen?

O ja, dat album van Blondie uit 1998 met Maria erop, die mag ook op mijn lijstje. Echt erg.

Ja - The Wall. Toen die pas uit was, zeker! Is al weer zo lang geleden dat ik m niet in mijn lijstje opnam, maar had er zeker in gekund. Ik heb m nog steeds niet en ik denk wel dat dat zo blijft.

Op alfabetische volgorde:

01. Air - Pocket Symphony
02. Chemical Brothers, The - We Are The Night
03. Groove Armada - Soundboy Rock
04. Morcheeba - The Antidote
05. Pendulum - In Silico
06. Portishead - Third
07. Prodigy, The - Always Outnumbered Never Outgunned
08. Spinvis - Goochelaars & Geesten
09. Radiohead - Kid A
10. Underworld - A Hundred Days Off

1. The Velvet Underground - White Light/White Heat (1968)
Daar kon ik na het fantastische debuut nu helemaal niets mee. Ontzettend saai album. Met moeite drie keer uitgezeten.

2. Massive Attack - Blue Lines (1991)
Ontzettend oubollige heikneutermuziek.

3. Clap Your Hands Say Yeah - Some Loud Thunder (2007)
Het debuut is fantastisch, dus dan verwacht je wederom een heerlijke plaat. Toen ik dit voor de eerste keer luisterde viel ik bijna van mijn stoel. Alsof ze het album in 2 uurtjes hadden geschreven en opgenomen.

4. Daft Punk - Human After All (2005)
Na vier jaar eindelijk weer nieuw Daft Punk werk en dan komen ze met deze rotzooi. Wat een vervelend album zeg.

5. The Stooges - The Weirdness (2007)
Eerlijk gezegd had ik er ook weer niet zóveel van verwacht, maarja het blijven The Stooges. Had nooit uitgebracht mogen worden.

6. Led Zeppelin - Presence (1976)
Zes meesterwerken op rij en dan komen ze met dit. Twee briljante nummers, de rest is bagger.

7. Gang Of Four - Hard (1983)
Twee lekkere punky/new wave albums en dan ineens deze discodrol.

8. David Bowie - Lodger (1979)
Na de eerste twee meesterwerken uit de Berlijn periode was dit toch wel een hele grote domper. Een paar aardige nummertjes, maar het is allemaal zó oninteressant.

9. The Prodigy - Always Outnumbered, Never Outgunned (2004)
Zeven jaar wachten en dan deze meuk? Best een paar aardige nummers(Girls is zelfs geweldig!), maar het grootste gedeelte is helemaal niks.

10. Muse - Absolution (2003)
Hoewel dit niet echt een tegenvaller was. Toen ik het album echt ging luisteren was ik de muziek gewoon ontgroeid.

1. Pink Floyd - The Dark Side of the Moon/ Wish You Were Here
2. Chris Cornell - Carry On
3. Coldplay - X & Y
4. Can - Tago Mago
5. Arcade Fire - Funeral
6. Dream Theater - Octavarium
7. Metallica - St. Anger
8. A Perfect Circle- eMOTIVe
9. Van der Graaf Generator - Trisector
10. Talk Talk - Laughing Stock/ Spirit of Eden

1. Comus - To Keep from Crying
First Utterance was geweldig, intens, gedurfd, spannend, absurdistisch mooi. Dit album bevat nummers die je bijna onder meezingers zou kunnen scharen, iets wat je niet verwacht van een band als Comus.

2. Queensrÿche - Operation: Mindcrime II
Dat de band 18 jaar na het uitkomen van het geweldige Operation: Mindcrime, nog met een sequel op de proppen kwam, was voor mij al een reden om het album argwanend te beluisteren. Het was echter nog slechter dan ik dacht, het concept is gewoon uitgemolken en bovenal zijn de songs gewoon slecht.

3. Sleepytime Gorilla Museum - Of Natural History/Grand Opening and Closing
Van deze band eens wat muziek beluisterd, omdat het aangeprezen stond als een band met een sound die nog nooit eerder was gehoord. Dat klopt wel, alleen muziek is niet te noemen, wat een teringherrie.

4. Boards of Canada - Music Has the Right to Children/Geogaddi
Was een van mijn aanraders op Last.fm, maar zelden zo iets slaapverwekkends gehoord. Leidde tot de terechte opmerking van mijn huisgenoten of die zoem uit mijn boxen muziek was.

5. The Smiths - The Queen is Dead
De ophef over the Smiths nooit echt begrepen. Goed, slecht vind ik het niet, maar ik vind het vrij doorsnee poprock waarvan er veel betere is gemaakt.

6. Neil Young - Living with War
Hoewel ik zijn voorganger Prairie Wind al niet tot zijn beste werk vond behoren, is dit een album dat echt overbodig is. Het is gewoon een 9 nummers durende klaagzang tegen Bush, zonder dat ergens het geweldige gitaargeluid van Neil is te horen. Dit had makkelijk in één nummer gekund, bijvoorbeeld op het veel betere Chrome Dreams II.

7. The Prodigy - The Fat of the Land
Ooit eens beluisterd omdat ik de hitjes Smack My Bitch Up en Firestarter altijd wel leuk vond om op te springen op de dansvloer. Echter over een heel album klinkt de muziek van The Prodigy behoorlijk gedateerd, om het niet gewoon oubollig te noemen.

8. Aphex Twin - Selected Ambient Works II
Selected Ambient Works 85-93 is een sterk album, wat van zijn opvolger niet gezegd kan worden. Hoewel er hier en daar best mooie stukken tussen zitten, is het geheel gewoon matig en duurt het met 2 uur en drie kwartier gewoon veel te lang.

9. Camel - Breathless
Na een aantal sterke progressieve rockplaten in de jaren '70, produceert Camel op dit album voornamelijk slappe poprock, met het mierzoete You Make Me Smile als dieptepunt.

10. My Bloody Valentine - Loveless
Net als bij The Smiths nooit echt de fuzz over dit album begrepen. Bij de opener is de noise nog wel redelijk gegroepeerd tot een aardig nummer, maar daarna word ik bijna claustrofobisch van de muren van onnodig gitaargeweld en het gebrek aan melodie.

Op 1: Leonard Cohen - I'm Your Man

De rest:

Robert Cray - Strong Persuader
The Strokes - Is This It
Pink Floyd - The Division Bell
Deftones - White Poney
Joni Mitchell - Blue
Motorpsycho + Jaga Jazzist Horns - In the Fishtank 10
dEUS - Worst Case Scenario
David Bowie - Low
Queens Of The Stone Age - Songs for the Deaf
Slint - Spiderland
Pixies - Surfer Rosa
Bettie Serveert - Lamprey
Bukkene Bruse - Steinstolen

De meeste albums uit mijn lijstje hebben gerust nog wel een paar goede nummers, maar vielen vooral enorm tegen in vergelijking met voorgaande platen.

1. Photek - Solaris
Solaris is één van de meest stuitende terugvallen na eerst een mijlpaal in de muziekgeschiedenis afgeleverd te hebben. Hoe kun je eerst Modus Operandi maken, en daarna genoegen nemen met dit onbegrijpelijke prutswerk? Met dit soort debiele songteksten? Asjeblieft zeg.

2. Belle & Sebastian - Fold Your Hands
The Boy With the Arab Strap heeft een aantal van B&S's beste nummers, maar is ook het eerste album wat ze afleveren waarop een aantal ontzettende miskleunen staan. Bij Fold Your Hands krijgt de laatste categorie zodanig de overhand dat er nauwelijks meer doorheen te komen is.

3. Earlimart - Mentor Tormentor
Everyone Down Here was een lichtend hoogtepunt, Treble & Tremble viel vies tegen maar op Mentor Tormentor bleek het nóg slechter te kunnen. Slechts op één moment leeft dit beteuterde album op.

4. múm - Summer Make Good
Múm klinkt hier als een band die múm probeert na te doen, maar gewoon niet zo goed is. Tekenend dat tijdens en na dit album beide zangeressen uiteindelijk het bijltje erbij neergooiden.

5. The Chemical Brothers – Push the Button
Twee albums was het houdbaar, de ‘chemical beats’. Daarna kenden we het trucje maar hielden de broers niet op zichzelf maar te blijven herhalen. Ook een blik gastartiesten bracht de schwung niet terug, en Push the Button is belegenheid troef.

6. Void Settler - None Follows the Sunrise
Terwijl ik er veel van had verwacht lijkt dit album met allerlei quasi-diepgravende interessantdoenerigheid heel hard te verbergen dat het muzikaal geen bal voorstelt.

7. dEUS - Vantage Point
Alle tegendraadsheid is er sinds In A Bar vanaf geslepen waardoor dEUS-albums met elke nieuwe worp saaier en saaier en saaier werden en Vantage Point angstwekkend dicht in de buurt komt van algemene, niet-onderscheidende Sky Radio meuk.

8. Mogwai - Rock Action
Zo'n beetje de enige smet op het indrukwekkende oeuvre van Mogwai. Toegegeven dat er genoeg platen zijn die slechter zijn dan deze, maar van Mogwai viel me deze vlakgestreken herhalingsoefenig zonder uitschieters erg tegen.

9. Smog - Dongs of Sevotion
Waar Bill Callahan vroegah in een paar woorden zijn frustratie wist samen te ballen tot kale, effectieve zwartgalligheid, is op Dongs of Sevotion dik vijf minuten per nummer nodig zonder dat ook maar ergens hetzelfde effect wordt bereikt, sikkeneurt het album meer dan een uur lang voort, en is Callahan niet meer dan een zeurkous die je liever ontloopt.

10. Bearsuit - OH:IO
Alle creativiteit en tomeloze energie is er op Cat Spectacular uitgegooid waardoor er voor OH:IO alleen nog wat fillertjes overbleven.

Grappig, ik vind Rock Action één van de beste Mogwai's en mijn favoriete nummer van hun (2 rights make 1 wrong) staat er ook nog eens op

De top 10 die ik eerder postte waren persoonlijke tegenvallers van bands die ik bewonder maar, omdat dat nu eenmaal zo leuk is, ook nog één met algemeen geaccepteerde klassiekers:

1. Pearl Jam - Ten
Een grijze horizontale streep, zo kan ik deze plaat het beste omschrijven. Niet doorheen te komen, al dat midtempo (shittempo) grunge-geklaag.

2. The Cure - Pornography
Zo'n plaat waarmee ik mijn best heb gedaan om het mooi te vinden, maar bij elke draaibeurt werd meer het tegenovergestelde bereikt: ik vind er gewoon niks aan. Saaie plaat. En weer al dat geklaag van zo'n gekwelde zanger...

3. Tool - Aenima
De vleesgeworden pretentie, en ik haat pretentie. Vooral als er een zanger overheen zingt die klinkt alsof hij heel nodig moet poepen.

4. The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band
Raar dat zo'n klassieker zo vol kan staan met matige nummers. Die zo oubollig zijn. Ik kan me niet voorstellen dat dit toen al niet oubollig klonk. En zo gezellig!

5. Sigur Rós - Ágætis Byrjun
De weidse ruigte van het IJslandse landschap, dat hoor ik hier vooral niet in. Wel een soort new age met walvissenzang (hopelandish, mwoehaha).

6. Mono - Walking Cloud and Deep Red Sky, Flag Fluttered and the Sun Shined
Élke noot op deze plaat is voorspelbaar, élke climax hoor je van mijlenver aankomen. Heeft er eigenhandig voor gezord dat ik wel zo'n beetje klaar ben met postrock.

7. Harmonium - Si on Avait Besoin D'une Cinquième Saison
Zo'n hippie-plaat die alleen maar aggressie in me opwekt en de zin om dingen kapot te maken. Wat een ontzettend stoffige klefheid... Je ziet ze bijna hand in hand door de bloemenwei dansen. In softfocus.

8. Radiohead - OK Computer
Echt, ik heb mijn best gedaan, maar ik hoor de briljantie niet... ik hoor alleen maar een ontzettende zeikerd zingen over wel aardige muziek.

9. Smashing Pumpkins - Mellon Collie and the Infinite Sadness
Smashing Pumpkins hebben één fantastische plaat gemaakt en da's Gish. Alles daarna werd per plaat minder. Op Mellon Collie (Melancholy, vat u hem, diep!) staan 28 nummers en het kreng duurt twee uur. Had 2/3 van de nummers geschrapt en er was een plaat geweest die net zo lang duurde als Gish en bijna net zo goed was.

10. Rage Against the Machine - Rage Against the Machine
Muziek die rebellie preekt maar custom-made is voor boze pubertjes om op op en neer te springen. Vond ik toen ook al.

1. Lupe Fiasco - The Cool
Heb hem geprobeerd nadat hij op een (belachelijk) hoog gemiddelde stond. De werkelijkheid is een simpele plaat met dito beats en teksten. Refreintjes zijn al helemaal irritant.

2. Bone Thugs N Harmony - E 1999 Eternal
Ben absoluut geen fan van de jongens ondanks dat ik het herhaaldelijk geprobeerd heb. Crossroads (de hit van de lp) had ook zo van de Backstreet Boys kunnen zijn.

3. Ghostface Killah - The Big Doe Rehab
Voor wie van doelloos geschreeuw houdt is dit wel een aanrader. Ghostface ik ben je de laatste tijd zat geraakt ondanks je enorme staat van dienst die je terecht in de 90's hebt opgebouwd.

4. Pete Rock - NY's Finest
Een van de meest geniale producers aller tijde stelt met zijn nieuwe plaat teleur. Is vlees nog vis qua producties en de grote lijst aan wacke mc's zorgt voor een regelrechte teleurstelling.

5. Salah Edin - Nederlands Grootste Nachtmerrie
Wat een ophef om zo weinig. Appa een andere rapper in vergelijkbare categorie heeft nog een goede flow. Salah's stem is irritant. Gelukkig leukt Opgezwolle de plaat wat op.

6. Nas - Nastradamus
Is Illmatic van dezelfe man? Niet uberslecht maar een enorme tegenvaller voor deze man. Clubtracks doen me weinig enkel de titeltrack en Shoot'em up zijn de moeite.

7. Keith Murray - Intellectual Violence
Met een gaap als bonus. Hij kan het wel maar laat op deze cd blijken dat het talent blijkbaar op is. Een slappe immitatie van Redman doet het bij mij niet goed.

8. Kanye West - Graduation
Hij heeft 50 Cent idd overtroffen met de verkoop (hulde). De plaat is ook beter dan die van 50 (hulde). Maar dan nog blijft er een matige plaat over. Veel belovende mc maar heeft nu $ in zijn ogen gekregen.

9. The Game - The Documentary
Clubtracks die het soms wel goed doen. Tekstueel stelt het weinig door. The Game vindt zich heel wat. Maar kan niet in de voetsporen van zijn helden staan. In een serieuze bui is dit album niet eens mijn beoordeling waard.

10. Aesop Rock - Bazooka Tooth
Erg matig en dat voor zo'n top MC. Gelukkig is hij het rappen niet verleerd en is dit slechts een misstap die ik hem maar al te graag vergeef.

Wat begrijp je niet?

1. Pink Floyd - Animals (1977)
Een album waarvan ik had verwacht dat het nog wel op me zou groeien, maar het tegendeel blijkt het geval. Hoe vaker ik het draai, hoe richtinglozer ik deze plaat ga vinden. Nee, geef mij maar de Pink Floyd van Piper at the Gates of Dawn en A Saucerful of Secrets. Veel spannender. Overigens is ook Wish You Were Here, gezien het absurde gemiddelde de meest overgewaardeerde plaat op MuMe als je het mij vraagt, in de afwaardering.

2. Bob Dylan - Blood on the Tracks (1975)
Ook een zogenaamde klassieker waar ik niet mee uit de voeten kan. De Bob Dylan van 1964 t/m 1966 vind ik fantastisch, maar hier is het echt de valse kraai waar ie zo vaak voor versleten wordt. Een album dat me nergens weet te raken... Maar misschien komt het nog, ooit.

3. The Shins - Wincing the Night Away (2007)
Een aantal liedjes van het debuut sloegen bij mij in als een bom. Fantastisch, alsof de beste jaren '60 songwriters nog wat op een plank hadden liggen en The Shins de desbetreffende kast hebben gejat... Inmiddels lijken ze verworden tot een 13-in-een-dozijn-indiebandje. Jammer.

4. New Order - Waiting for the Sirens' Call (2005)
Een paar mooie nummers ten spijt toch vooral een ontzettend inspiratieloze en teleurstellende plaat van New Order. Na het geweldige New Order had ik toch wel meer van ze verwacht. Misschien is het maar goed dat ze gestopt zijn.

5. Ellen Allien - Fabric 34 (2007)
Ellen Allien maakte twee mooie mixplaten (Flieg mit Ellen Allien en My Parade), deze beviel me voor geen meter. Haar voornemen er een pure mixplaat (geen Ableton-gedoe, maar enkel twee platenspelers en een mixer) van te maken viel te prijzen, maar wat schiet je ermee op als het een wat zielloze mix oplevert.

6. Belle & Sebastian - Dear Catastrophe Waitress (2003)
Het begin van het einde wat betreft Belle & Sebastian. De eerste 3 albums en 4 EP's staan zo'n beetje op het ereschavot van mijn muziekcollectie, maar wat daarna uit kwam kan ik maar moeilijk aanhoren. Echt slecht is het natuurlijk niet, maar als je het afzet tegen het oude werk doet het toch wel pijn...

7. Kelley Polar - I Need You to Hold on While the Sky Is Falling (2008)
Het debuut van Kelley Polar was een intrigerende electro/discoplaat die ik de afgelopen jaren steeds meer ben gaan waarderen. Helaas was de koek daarna wel op, want dit is een nogal vlakke en bij vlagen zelfs tenenkrommende plaat.

8. Sonic Youth - EVOL (1986)
De platen hier direct na, Sister en Daydream Nation, vind ik fantastisch. Eens in de zoveel tijd luister ik eens naar EVOL, maar ik hoor er nog weinig bijzonders in...

9. Sigur Ros - Takk (2005)
Zeker geen slechte plaat, want bivakkeert ergens tussen de 3,5 en 4, maar toch wel een domper na het meesterwerk ( ). Ik heb het idee dat Sigur Ros daar volop hun eigen ding deed, terwijl ze op Takk een wat gemakszuchtige herhalingsoefening van hun oudere werk ten gehore brengen. Ik hoop dat ze in de toekomst weer wat met creatieve durf laten zien.

10. Jefferson Airplane - Surrealistic Pillow (1967)
Oppervlakkig hippiegeneuzel. Somebody to Love is een uiterst krachtig nummer, maar verder...

Ha, ik zie me hier toch een paar mooie platen voorbijkomen af en toe. Maar goed, leuk topique, eens een eigen lijstje in elkaar gooien. Overigens hebben we volgens mij al eens zo'n topic gehad, maar goed, beetje zeuren over kutplaten is altijd leuk, natuurlijk.

1. Tool - Lateralus
Goed, inmiddels hoef je bij mij met geen enkele Tool-plaat meer aan te komen, maar toen Lateralus uitkwam was ik hardcore into Aenima etc. en had ik hoge verwachtingen. Lateralus blijft echter tot op de dag vandaag de grootste kutplaat die ik ooit gehoord heb. Quasi-interessant geneuzel over een loeisaaie ("Dit is zo complex! Ze tekenen hun ritmes uit op een bord zo moeilijk!" /care ) muzikale basis. Oprispingen vanaf de eerste noot, en als Maynard z'n scheur opentrekt ("Wear your grudge like a crown etc." /care nogmaals) gaat m'n maaginhoud over tafel. Wanplaat!

2. Ayumi Hamasaki - My Story
Voor sommigen zijn de platen van deze Jpop-artieste (of eender welke andere) waarschijnlijk inwisselbaar, maar My Story was toch een flink dieptepunt, met een ongeïnspireerde Hamasaki en zouteloze arrangementjes die teveel met hun tijd mee wilden gaan (lees: willekeurige nu-metal invloeden en meer van dat soort ongein). Niet doen, gewoon toffe popplaten blijven maken, Hamasaki! Inmiddels gaat dat wel weer goed, trouwens; Secret was zelfs een meesterwerk. Let wel: (miss)understood is zo mogelijk nog slechter, maar in het licht van My Story was dat niet zo'n deceptie als deze in het licht van Memorial Address.

3. Joy Division - Unknown Pleasures
Ik heb het geprobeerd en geprobeerd en geprobéérd. Ik wil deze plaat zo graag mooi vinden, heb 'm onmiddelijk gekocht nadat ik Disorder hoorde, wat een song, en dat artwork, fantastisch. Maar goed, helaas gewoon makke drek die mij niet kan bekoren. Oersaai.

4. The Dillinger Escape Plan - Irony Is a Dead Scene
Tot aan deze release vond ik DEP echt fantastisch. Manisch, hoekig, chaotisch. Hardcore ad extremum! En toen deze graf-EP. Dimitri had er de brui aangegeven en de heren vonden het wel een goed plan Mike Patton uit te nodigen. Resultaat: een plaat die haast wel een karikatuur lijkt van wat DEP was. Weg machtig chaotisch hardcoregeluid, weg geweldige schreeuwert. Welkom kutzanger en lachwekkend slechte songs.

5. Deftones - Deftones
Van de lichting bands die vroeger (voor de grote hype) nog wel eens (volledig onterecht) voor nu-metal werden versleten was Deftones altijd mijn grote favoriet, met een geluid dat altijd al vrij hardcore klonk (van Adrenaline af) en later alleen nog maar verder van quote un-quote nu-metal afdreef, resulterend in etherische meesterwerkjes als Around the Fur en White Pony. En dan opeens die self-titled. Van een preview kende ik Hexagram en hierom was ik danig enthousiast - geweldig nummer! De rest bleek echter totaal niet de moeite waard. Erg jammer.

6. Death in Vegas - Scorpio Rising
Girls kende ik van de Lost in Translation soundtrack: fenomenaal! Daarnaast had ik Leather gehoord, wat ik eveneens een geweldig nummer vond. Derhalve dus deze plaat aangeschaft, blijkt het, los van die twee tracks, middelmatige Britpop-drab met ongewenste gastartiesten. Bah!

7. AFI - The Art of Drowning
Ik zie dat in mijn stemmenlijst alles van AFI eenzelfde cijfer heeft, maar dat klopt toch niet helemaal. Ooit vond ik AFI erg tof, maar The Art of Drowning vond ik altijd maar erg bagger. Een plaat waarvan ik ook heb geprobeerd te houden, maar zonder succes. Ik hield mezelf altijd maar voor dat Smile wel tof was, omdat ze daar nog een beetje ruig uit de hoek kwamen, maar eigenlijk is dat ook gewoon een kutnummer. Meteen maar even omlaagstemmen, deze.

8. Songs: Ohia - The Lioness
Lijkt misschien wat vreemd zo in deze lijst (staan ook 4* voor van mijn kant), maar hij staat er evengoed wel. Waarom juist déze Songs: Ohia, die naar mijn mening 'doorsnee' Molina is, zo massaal geweldig wordt gevonden snap ik gewoon níet. Luistert fijn weg, en daar eindigt het voor mij. Beetje hetzelfde als ik heb met I See a Darkness: is gewoon níet het beste werk van Oldham.

9. Bob Dylan - Blonde on Blonde
Critically acclaimed, alom hoge gemiddelden, klassieker in zijn genre, Bob Dylan überhaupt, dat moet toch wel goed gaan met die plaat. Niets is minder waar. Kan er helemaal niks mee, eigenlijk.

10. Satomi Takasugi - Garden
Aan de hand van haar fantastische single met Tatuya Ishii dacht ik de Jpop-revelatie van 2008 gevonden te hebben. Jammer, maar nee. Vlakke plaat zonder een greintje smoelwerk.

Inderdaad en precies!

Nog even een toelichting:

1. Pink Floyd - The Dark Side of the Moon/ Wish You Were Here

Vreselijk hoge gemiddeldes op MuMe en dito plekken in de top 250. Het zouden enorme trips moeten zijn, maar ik vind ze eerder slaapverwekkend. Zo vreselijk doordacht, dat het geluid steriel aanvoelt.

2. Chris Cornell - Carry On

Eén van mijn favoriete zangers maakte een prachtig, hartverscheurend solodebuut toen hij op het dieptepunt in zijn leven zat. Hoe anders was deze cd vol ongeïnspireerde, commerciële nummers. Met cover Billie Jean bereikt Chris zijn muzikale dieptepunt.

3. Coldplay - X & Y

A Rush of Blood to the Head stond nog in mijn eerste top 10 op MuMe. Deze cd zorgde er niet alleen voor dat ik Coldplay niet interessant meer vond, maar ook dat hun voorgaande cd's slechter gingen klinken.

4. Can - Tago Mago

Een echte bad trip. Een A-kant vol saai pretentieus geneuzel wordt gevolgd door een B-kant die ik niet anders kan omschrijven dan een bak herrie.

5. Arcade Fire - Funeral

Nog zo'n pretentieus plaatje. "Als we vreemde stemmetjes doen, dan klinkt het vast interessant."

6. Dream Theater - Octavarium

Dream Theaters tweede poging om een breder publiek aan te spreken. Ongeïnspireerd, lyrics om van te janken (was al een probleem, maar valt nu nog meer op), jatwerk van U2 en Muse, etc. . De titeltrack maakt het nog een beetje goed, maar daarvoor moet ik wel naar het einde skippen.

7. Metallica - St. Anger

De eerste twee nummers zijn nog wel aardig, maar waar is de afwisseling, melodie, etc. etc.?


8. A Perfect Circle- eMOTIVe

Een cd vol covers, waarvan ik alleen Imagine goed vind. De rest doet me helemaal niks.

9. Van der Graaf Generator - Trisector

Dit album zou zich volgens sommige recensies moeten kunnen meten met hun beste jaren '70 werk. De nummers zijn nietszeggend of geforceerd. Het orgelspel op de voorgrond is te kaal en ongeïnspireerd en de saxofonist wordt gemist.

10. Talk Talk - Laughing Stock/ Spirit of Eden

Slaapverwekkende geluiden met vage zang.

Iemand nog een lijstje voor dit intersante topic?

Albums die onder de verwachtingen bleven gezien hun status of die van de uitvoerenden.

1. Metallica - St. Anger
Alleen de eerste 2 nummers kunnen ermee door, de rest is onbeluisterbare rotzooi en die drums bezorgen mij hoofdpijn.

2. Neil Young - Landing on Water
Vreselijke synths en drums die bovendien totaal niet passen bij Niels stemgeluid.

3. David Bowie - Never Let Me Down
Banaliteit is het laatste wat je van David Bowie mag verwachten maar dat is helaas van toepassing op dit album.

4. Queen - Hot Space
Hier gaat Queen te ver over de rand van het kitscherige met enkele draken van songs.

5. Fleetwood Mac - Behind the Mask
Zeker vergeleken met hun vorige albums een tegenvaller, anonieme en weinig memorabele songs, opvolger "Time" is nog zwakker.

6. The Killers - Sam's Town
Ik heb die adoratie voor the Killers op MuMe nooit begrepen: matige songs, matige zanger.

7. Phil Collins - Testify
Slaapverwekkend gewoonweg.

8. Evil Superstars - Love Is Okay
Dit album werd door mijn collega's, de pers en Studio Brussel in de hemel geprezen maar het is voor mij te kakofonisch en ik hoor te weinig songs.

9. The Rolling Stones - Dirty Work
Matig album van the Stones dat ook overgeproduceerd is, van the Stones verwacht je meer.

10. Arctic Monkeys - Whatever People Say I Am, That's What I'm Not
Zeker niet slecht, maar niet het meesterwerk dat door de pers werd uitgeroepen, er staan (naast aan aantal prima songs) ook enkele vullertjes, opvolger "Favorite Worst Nightmare" vind ik stukken beter.

Waar heb je die enkele-lp-versie gevonden?

Ook mijn nummer 1, al vind ik Wish You Were Here een mooi album. Maar met Animals kan ik helemaal niks, wat een saaie boel, zeg. Hopelijk is het een groeialbum, ik probeer het nog wel eens met Animals. Maar tot nu toe vind ik het ook bijhoorlijk richtingloos inderdaad.