Van mij een top 5, deze springen er echt uit. Van anderen had ik het over het algemeen wel een beetje verwacht en die vallen hier dus niet onder.

01. The Mars Volta - De-Loused in the Comatorium
Ik zag deze herhaaldelijk opduiken in de top 10 van users die mijn muzieksmaak gedeeltelijk leken te delen, maar hier kon en kan ik echt helemaal niets mee. Die vreselijke schelle zang met muzikanten erbij die zichzelf duidelijk overschatten, verder niets.

02. Tom Waits - Rain Dogs
Ook al zo'n album dat hier door velen zeer goed gewaardeerd wordt. Ik hoor alleen maar een man met een stem als schuurpapier die me op een enkel nummer na erg weinig doet.

03. The Beach Boys - Pet Sounds
Vallen bij mij eigenlijk in hetzelfde straatje als The Beatles, behalve dan dat ik deze iets vaker beluisterd heb en dus ook een stem bij heb staan. Samen de zogenaamde grondleggers van de moderne muziek, kunnen ze dat op een iets interessantere manier doen?

04. Arctic Monkeys - Favourite Worst Nightmare
Totaal overgewaardeerd door de chauvinistische Britse pers. Gewoon een dertien in een dozijn bandje dat enkele redelijk klinkende singles uitbracht en gelijk de sterrenstatus toebedeeld kreeg.

05. Anathema - A Fine Day to Exit
Werd me toebedeeld in het recensie-topic en ik hoopte op een echte klapper, vooral door de associaties met Porcupine Tree. Dit viel echter nogal tegen. Inspiratieloze muziek, die wel goed is, maar ook een beetje slaapwekkend. Niet het album dat ik voor ogen had dus.

Moet dit overigens niet onder Toplijsten?

1. George Harrison - Cloud Nine. Na alle verhalen dat het een groots comeback album zou zijn en één van zijn beste albums was de verwachting torenhoog. Helaas kan ik niks met die gelikte productie en die doffe drums.

2. Fleetwood Mac - Tango in the Night. Eigenlijk hetzelfde verhaal als Cloud Nine, maar dan met een nog ergere productie.

3. Robert Cray - Strong Persuador. Robert Cray is een grote naam in de bluesmuziek. Maar wat mij betreft maakt hij niet eens blues. Cray maakt gelikte pop met een soul en bluesy randje. En dat komt keihard aan als je een geweldige bluesplaat verwacht. Daarnaast komt hij uiterst ongeloofbaar over, ik geloof niet dat zijn teksten echt gebeurd zijn. Het enige dat deze man goed kan is gitaar spelen, maar dat is iets anders dan goede nummers schrijven.

4. Alice Cooper - Brutal Planet. Hoog gewaardeerd, maar pure bagger. Geen ''Alice Cooper sound'', maar een vreselijke nu-metal/industrial metal sound. Echt een verschrikking.

5. The Beatles - Sgt. Pepper's. Het meest geprezen album ooit, maar ik zie niet in waarom. Het titelnummer en A Day in the Life zijn geweldig, maar de rest vind ik echt niet speciaal.

6. Blind Faith - Blind Faith. Deze heeft bijna een legendarische status, maar ik vind het gitaarwerk ondermaats voor Clapton's doen. Daarnaast vind ik Winwood geen goede zanger. Do What You Like is geweldig, de rest vind ik bepaald niet denderend.

7. Marillion - Misplaced Childhood. Goed gemusiceerd, maar gewoon niet helemaal mijn ding. Ik houd die sound niet zo lang uit.

8. Red Hot Chili Peppers - Stadium Arcadium. Commerciele rommel met een kleutersound. McDonald's ballenbak muziek. Met name die tweede CD is afgrijselijk.

9. Keith Richards - Talk is Cheap. Hij kan niet (duidelijk) zingen, en de productie is dan ook nog eens dusdanig slecht dat hij ook al niet te verstaan is. Daarnaast hoor ik weinig tot geen pakkende riffs, iets waar Keith anders nooit problemen mee heeft.

10. Death Angel - Killing Season. Deze zou zijn voorvanger The Art of Dying overtreffen. Er zou eindelijk weer een thrash diamant gemaakt zijn. Nou, de helft van het album is vreselijk. Thrash Metal moet flink rauw en ruig zijn, deze is wel heel erg MTV geschikt.

Ik vind niet alles slecht, maar had er gewoon veel meer van verwacht.

In willekeurige volgorde;

1. Neil Young - Landing on Water. Ik ben een enorme Neil Young fan maar dit is bagger waar ik niets van kan maken.

2. Bob Dylan - Knocked out Loaded. Zie mijn commentaar onder 1.

3. Tunng - Good Arrows. Na twee fantastische albums viel deze mij vies tegen. Saai en vlakjes.

4. Will Oldham - Ode Music. Een van de saaiste en eentonigste albums die ik ooit heb gehoord.

5. Rolling Stones - Undercover. Zwakste album van de Stones.

6. Hawkwind - Space Ritual. Nooit helemaal kunnen beluisteren.

7. Fleet Foxes - Fleet Foxes. Kan niet in de schaduw staan van haar inspiratiebronnen. Op basis van de recensies had ik hier veel meer van verwacht.

8. Matthew Sweet - Girlfriend. De hemel ingeprezen maar behoort volgens mij tot de B-categorie. Misschien moet ik deze wel vaker draaien maar ik mij mij er niet toe zetten.

9. Six Organs of Ammittance - RTZ. School of the Flower vind ik fantastisch maar dit album is aan mij niet besteed. Ellenlange nummers waar maar geen einde aan komt en mij zelfs af en toe behoorlijk irriteren.

10. John Zorn/George Lewis/Bill Frisell - News for Lulu. Van deze drie artiesten had ik toch wel wat meer avontuur verwacht. Dit is slechts een eenvormige voortkabbelende degelijke jazzplaat. Zal niet vaak de platenkast verlaten.

Gewoon blijven proberen Kaztor...

Het heeft bij mij vele jaren geduurd, maar af en toe draai ik hem eens in zijn geheel en dan kan ik mij er ook nog best mee vermaken
Ook helpt het om alle achtergronden en inspiratiebronnen achter/voor dit album te weten, zo niet, dan kun je er inderdaad helemaal niets mee...

Volgorde is min of meer willekeurig:

1. The Altogether - Orbital
Zelden heeft een band zo'n pijlsnelle duikvlucht in niveau gemaakt als Orbital. Ik was al een aantal jaren hevig into Orbital toen dit uitkwam. De band die het vooroordeel dan dance/electronica niet hevig kon ontroeren bij me in een klap aan gort sloeg. Ik was bijna een kritiekloze fan en had zeerhoge verwachtingen. En dan komen ze met een album vol met met mislukte, suffe ideeën en zelfs een paar nummers die zo onwaarschijnlijk kut zijn, dat het me echt schokte.

2. Warnings/Promises - Idlewild
Begon als een fijn bandje, ergens tussen britse indie en wat Amerikaanse noise-achtige stekels. Langzaam werd de band melodieuzer en verdwenen de stekels. Met dit album verdwenen ook de goede liedjes en bleef er een suffe rockplaat over waar nauwelijks doorheen te komen is.

3. Maladroit - Weezer
Ok, de groene viel al een beetje tegen, maar dit was de echte teleurstelling. Weezer goes stadionrock, of misschien beter, festivalrock. Weg aandoenlijkheid van het debuut, weg emotie van Pinkerton. De plaat erna was nog erger trouwens.

4. Whatever People Say I Am, That's What I'm Not - Arctic Monkeys
Is dit alles?

5. The Colour And The Shape - Foo Fighters
Als Nirvana-tiener schoof ik makkelijk door naar het debuut van Foo Fighters, veel gedraaid destijds. Met de opvolger en de gmiickclips was de liefde al vrij snel over. Tegenwoordig hoor ik vooral veilige festivalrock. Oninteressant.

6. The Life Persuit - Belle and Sebastian
De eerste drie albums en de Jeepster EP's, de helft van Fold Your Hands en ook Dear Catastrophe Waitress staan op een voetstuk bij mij. Dit album is wel aardig maar kan totaal niet in de schaduw staan van wat ze eerder maakten. Ik vrees voor de toekomst.

7. Pocket Revolution - Deus
Na laaaaang wachten een nieuw album. Maar na deze en de opvolger gehoord te hebben hoop ik eigenlijk dat Barman in de toekomst meer films gaat maken. Echt slecht is het niet, maar de magie van het eerste drietal is ver te zoeken.

8. The Secret Migration - Mercury Rev
Een band waarvan een van de verdiensten was dat hun albums zo heerlijk verschillend en toch ook een beetje hetzelfde waren begint zichzelf te herhalen. Meer van hetzelfde maar dan veel minder goed. Op de opvolger stond wat al te geforceerd weer wel iets anders/Misschien hoopvol

9. Think Tank - Blur
Na wereldplaat 13 komen ze met de veredelde B-kantjes van Think Tank. Maakte in het begin indruk, maar werd bij vaker draaien eigenlijk steeds vervelender. Was Graham Coxon dan toch belangrijker voor de band dan iedereen dacht?

10. Lateralus - Tool
Net als bij een van de vorige posters hoef je bij mij ook niet meer met Tool aan te komen en dat was ooit anders, al vind ik nu eigenlijk alleen Undertow uit jeugdsentiment nog wel leuk. Dit is zo'n album dat ik vaak probeerde, maar wat ik nooit goed ben gaan vinden, achteraf de voorbode voor een smaakverandering. Kan me nu niet zo goed meer voorstellen dat ik Aenima ooit echt goed vond.

Verder nog verschillende albums van o.a. Pink Floyd, Neil Young en Dead Can Dance
Om verschillende redenen geprobeerd en om verschillende redenen besloten dat ik het vooral saai vind (PF), dat ik er bar weinig mee kan (NY) en dat ik het zelfs vreselijk vind (DCD).

Ik maak hier toch ook even werk van; Ach, elf stuks mag ook wel zeker ;


Deze had ik dus absoluut moeten mijden, als ik het op voorhand had geweten;


1. St. Anger - Metallica : Geheel voor mijn onbeluisterbare zooi, geen halve gedenkwaardige riff of melodie in te herkennen, een brij van geluid, decibels en onuitstaanbaar lawaai, de band onwaardig.

2. Flash Gordon - Queen; behalve de titelsong niets, maar dan ook niets de moeite waard. Zogenaamd geluiden uit de film, halve conversaties en achtergrondgeluiden, wàt een zooi, echt!

3. Victim Of Love - Elton John : Per ongeluk eens uit een afprijsbak gevist. Sindsdien als frisbee al veel plezier aan beleefd in de tuin!

4. Metal Machine Music - Lou Reed. Hoe goed Transformer, Berlin en nog wat albums ook zijn, deze kun je beter laten voor wat het is...

5. Civilization Phase III - Frank Zappa. De meeste van Zappa's platen konden en kunnen me nog erg bekoren, met dit kon ik echt niets....

6. Still Life - The Rolling Stones; Ik denk de zwakste liveplaat van wie dan ook, ever!

7. Undercover - The Rolling Stones; Behalve de nerveuze door samples gestuurde titelsong en She Was Hot... niets op te beleven dat voor herhaling vatbaar is.

8. Press To Play - Paul McCartney : Polleke, Polleke, wàt lapt ge ons daar toch man! De meester der melodie flikt het hem om hier echt geen enkel lekker liedje op te zetten, nou ja Oly Love Remains dan uitgezonderd. Vreselijk kutalbum van één mijner absolute helden!

9. Landing On Water - Neil Young; Zijne Grilligheid kon onmogelijk nog dieper zakken, echt niet; kutzooi, verschrikkelijke kutzooi, niet door te komen.

10. Never Let Me Down - David Bowie. Een grote Lifetime fan van deze grandioze eigenwijze artiest, maar hier slaat hij de muzikale bal zodanig mis... vreselijke eighties kutproductie, onbeluisterbaar, niets dan kutmuziek op deze plaat, helaas. Maar David, we Never Let You Down, want om mijn collectie volledig te hebben kocht ik deze zooi zelfs!

11. Pornograpy - The Cure. Groot Cureliefhebber, maar met dit noise-album kan ik echt niet veel, echt niet, jammer maar helaas....

10. Yngwie Malmsteen - Yngwie Malmsteens Rising Force
09. Sex Pistols - Never Mind The Bollocks
08. Jimi Hendrix
07. David Bowie - Let's Dance
06. Mercyful Fate - The Beginning
05. Midnight Oil - Diesel And Dust
04. Led Zeppelin - Prescense
03. Blue Öyster Cult - Imaginos
02. Pearl Jam
01. Metallica - St. Anger