Zoveel mensen, zoveel meningen. Of je muziek goed vindt is een mix van smaak en beleving en die valt voor iedereen anders uit.

De vraag is of er uberhaupt objectieve maatstaven zijn te hanteren voor muziek. Bestaat 'kwaliteit' in zijn pure vorm als een platonisch begrip of is dat onzin en komt het gewoon neer op wat je leuk vind en wat niet.

Als dat zo is kunnen alle recensisten naar huis en is ieders mening evenveel waard. Toch zie je vooral in lijstjes ieder keer weer dezelfde namen opduiken. Zijn we kudde dieren of zijn er dingen die we onbewust oppikken als zijnde goed?

En zijn die onbewuste zaken ook niet bepaald door mode en cultuur. Wellicht een wat filosofische benadering maar het houdt me al jaren bezig.

En wat te denken van mensen zoals mijn vriendin die gespeend lijkt van dit gevoel voor kwaliteit, mijn muziek een reden vindt onze relatie te verbreken en on top of that soms met dingen thuis komt, dat uren achter elkaar draait en mij dan op zolder komt vragen of alles wel goed met me is.

Ik vraag het me bij al die Top ... aller tijden-lijstjes weleens af:

Vullen mensen automatisch Bohemian rapsody/Smells like teen spirit/November rain/enz. in, omdat je dat zogenaamd goed hoort te vinden? Gebrainwashed, als het ware? Of vullen ze die tracks in omdat ze het oprecht de beste platen aller tijden vinden?

Als je even gaat zoeken, vind je ongetwijfeld meer dan genoeg steekhoudende redeneringen waarom Bohemian rapsody/Smells like teen spirit/November rain/enz. briljante nummers zijn of juist helemaal niet.

Zodra je je ervan overtuigd hebt, dat je een enigszins overeenkomend referentiekader hebt als de recensent, het MuMe-maatje of wie dan ook, kun je interessante kwaliteitscriteria opstellen. Als aan die eerste voorwaarde niet voldaan is, kun je het rustig achterwege laten.

Om eerlijk te zijn, als ik die lijstjes invul kies ik ten eerste voor nummers die je kan kiezen. Bij Radio Donna kun je bijvoorbeeld maar 4 Metallica nummers kiezen. ("One", "Nothing Else Matters (live)", "Until it sleeps", "King Nothing") Waarvan die laatste 2 dan ergens tussen de 50 en de 80 in mijn persoonlijk Metallica-nummers-top100 voorkomen. Absolute kut dus. (Master Of Puppets kun je bijvoorbeeld niet op stemmen).

Bij andere lijstjes waar je op alles kun stemmen kijk eens even rond , wat het jaar ervoor populair was.

Komen er zeker steeds in:
Metallica - One
Black Sabbath - Paranoid

Daarnaast zoek ik wat random nummers uit de oude doos die wel eens tof zijn en waar ik symphathie voor heb. (zeker dus niet November Rain )

Nog even terug naar het begin. Jezelf. Wanneer vindt je muziek of een nummer goed? In hoeverre laat je je leiden door wat anderen mooi vinden en hoe komt het dat anderen dat ook goed vinden?

Je kunt je natuurlijk niet onttrekken aan de enorme marketing machinerie die ons min of meer inlepelt wat we mooi moeten vinden.

Ik kom hier op omdat ik zondags om half 11 meestal kijk naar vrije geluiden op de Nederlandse tv. Daar zie je artiesten waar je nog nooit van gehoord hebt. En die spelen de meest prachtige muziek. Waarom komen die mensen nooit in een jaarlijstje voor en zien we altijd die artiesten die we al kennen?

Dat is inderdaad een goede vraag, Wat is goed en waarom? Zijn dat de songs de veel op de radio zijn te horen of is dat muziek waar weinig aandacht is in de media, maar die wel staan als een huis? Laat ik daarom maar beginnen met zoiets als de top 2000 van Radio 2. Staat daar nu in wat er eigenlijk in thuis hoort? Nee, zou in dat geval mijn antwoord zijn, omdat ik daarin de klassieke muziek mis die aan de basis heeft gestaan van de liedjes van nu. Daarnaast mis ik jazz en vele andere muzieksoorten. Een lijst dus die een bepaalde nostalgie naar boven haalt met een beperkte visie op wat muziek is.

Opzich is dit niet erg te noemen, omdat het genoeg naar boven haalt wat je zoal in leven hebt gehoord. De eerste plaat die je kocht tot een relatie die op de klippen liep. Het komt allemaal langs in een dergelijke lijst, en door dat je er een gevoel bij hebt wordt er een mening gevormd over goed en slecht. Maar waarom is iets goed is hier de vraag. Volgens mij heeft dit met vele factoren te maken. Eén hele belangrijke daarbij is, met welke muziek groeide je op. Bij mij thuis werd veel naar klassieke muziek geluisterd. Dit speelt heden ten dagen nog een rol hoe ik muziek beoordeel. Zit de compositie goed in elkaar, is het goed uitgewerkt voor de instrumenten die daar bij nodig zijn, is de verhouding zang instrumentatie in orde? en ga zo maar door.

Mede door het bovenstaande ben ik van een nummer als Vienna van Ultravox gaan houden. Dit omdat het ondanks het moderne erg klassiek aandoet door de viool die er in zit. Daarnaast heb ik vele ander zaken gehoord die los staan van hoe ik muzikaal ben opgevoed die ik op zijn tijd erg lekker vind om te horen. Af en toe wat hardrock is prima en toch betrap ik mijzelf er op dat ik ook daar op zoek ga naar het klassieke element bijvoorbeeld. Een gierende gitaar bijvoorbeeld staat bij mij gelijk aan een met liefde bespeelde viool, hoe gek dat ook mag zijn.

Daarom heb ik dan ook sterk de indruk dat door de jaren heen een filter in de hersenen ontstaat waar zaken mee worden getoetst die door opvoeding en eigen smaak zijn verkregen. In dit geval klinkt opvoeding wellicht wat zwaar, maar denk hierbij aan vrienden, mensen van de radio en wat je voorbij hoort komen in het dagelijks leven.

Je moet gewoon voorop stellen dat de gemene deler, of dat nu een bewierookt recensent is of het grote publiek (en die volgen niet zelden de mening van één of ander smaakbepalend medium helaas) nooit en te nimmer een leidraad moet vormen voor je muzieksmaak.
Bepaal zelf aan de hand van je eigen ervaring, gevoel en herinnering of iets goed is al dan niet. Niemand kan je dit vertellen. De geijkte namen worden al snel verheerlijkt door "ons kent ons" types, maar dat hoeven helemaal niet de artiesten te zijn waar jij iets mee hebt. Mijn mening en smaak liggen misschien tot op zekere hoogte vast in het pallet wat ik door de jaren heen gevormd heb, vanuit daar ontdek ik echter wel steeds weer nieuwe dingen die er misschien tegenaan liggen, maar ook weer iets unieks en nieuws met zich meebrengen. Daaruit ontstaat een heel web van vertakkingen en lijnen naar alle mogelijke soorten muziek. En ik vind die muziek allemaal zijn kwaliteiten hebben.

Ik denk dat goede muziek niet bestaat.
Als er al regels zijn voor compositie en die zijn er, dan zijn ze er om snel te vergeten of om snel overhoop gegooid te worden.

Dat maakt ook dat de ultieme single of het beste album een uitvinding van en voor snobs is. De meeste recensenten babbelen elkaar na en lezen eerst de Engelse bladen voordat ze zelf met hun oordeel komen. Ieder zichzelf respecterend recensent respecteert vooral zichzelf niet maar de groep waar hij voor schrijft.

Hetzelfde geldt voor de lijstjes. Waarom vindt iedereen hier Radiohead zoveel beter dan bijv. Kane?. Ten eerste omdat Kane een kutband is en ten tweede omdat Radiohead hip is.

Kwaliteit bestaat niet, het is een idee fixe, een illusie. Er zijn maar 2 soorten muziek, muziek waar je van houdt, die je wat doet en muziek die je eigenlijk niks vindt. Om het nog erger te maken wisselen die 2 ook nog eens stuivertje. Afhankelijk van je stemming , je drank- of rookinname en je gezelschap.

Als je je afvraagt waarom ik eerst de vraag stel en hem later zelf beantwoord; omdat de vraag stellen hem beantwoorden is.