Eddie heeft een hele hoop platen in de kast staan die hij geregeld draait en die hij ook keer of keer geweldig vindt, ik kan alleen geen verschil maken tussen de kwaliteit of nostalgische waarde ervan. Hebben nog meer users hier last van?
Ja? laat hier zien welke platen je niet objectief kunt beoordelen vanwege de nostalgische waarde.

Fear Factory: Demanufacture
Frozen Sun: Unspoken
Offspring: Ixnay On The Hombre
Dimmu Borgir: Enthrone Darkness Triumphant
Osdorp Posse: Briljant Hard en Geslepen

van hoge nostalgische waarde zijn o.a.

crass - the feeding of the five thousand (1978)
mercyful fate - melissa (1983)
king diamond - abigail (1987)
d.r.i. - dirty rotten lp (1983)
adrenalin o.d. - let's barbeque (1983)
napalm death - scum (1987)
negazione - lo spirito continua (1986)
cryptic slaughter - convicted (1986)
conflict - the ungovernable force (1986)
the exploited - troops of tomorrow (1982)

Zelf luister ik al vanaf ongeveer 1993/1994 bewust naar muziek.
Dat bewust wil zeggen dat ik mij er vanaf toen echt serieus mee bezig ben gaan houden en begon met het ontwikkelen van het brede muzikale spectrum waar ik nu (zo'n 15/16 jaar later) nog dagelijks van geniet.

Van alle muzikanten/bands waar ik toen de eerste paar jaar naar luisterde, zijn er nu nog maar een handjevol over waar ik nog steeds groot liefhebber van ben, zoals bijvoorbeeld (mijn oudste en eerste grote muzikale liefde) Pink Floyd.
Maar ook Zappa, Dylan, Johnny Cash, Rush en nog een zootje anderen zal ik hopelijk als oude, grijze man nog immer draaien in het bejaardenhuis

Ik moet toegeven dat ik het allergrootste gedeelte van mijn vroegere bandjes/artiesten eigenlijk nooit meer afspeel en ook dat ik door de jaren heen al een behoorlijk aantal albums (punk/hardcore/nu-metal en meer van zulk gedateerd spul) heb weggedaan die al jaren onaangeroerd in de kast stonden.

Eigenlijk zou ik weer eens een uurtje de tijd moeten nemen om nog eens een schifting te maken, want ik geloof dat tenminste een kwart van mijn huidige collectie ook wel weg kan...

Mijn nummer 1 is eigenlijk nummer 1 puur vanwege nostalgie. Alles klopte toendertijd: de optredens, het album, mijn fan-zijn en misschien toch ook wel mijn leeftijd toen.
Kwalitatief staat het nog steeds wel in hoog aanzien alleen zijn er voor mij inmiddels albums die me meer doen. Toch wint de nostalgie het dik want als ik het draai komt er weer een hoop moois naar boven en daar kan 'kwaliteit' dan even niet tegen op. Nostalgie geeft het extra glans.

Dit is toch een topic voor enkel 30 plussers?

Alles (niet alleen dat album ) van The Bangles vind ik erg leuk. Aangezien het blijkbaar kwalitatief niet zo best is (afgaande op de scores hier op MuMe) zal het voor wel die speciale nostalgische waarde hebben.

Nostalgie is ook een kwaliteit.

Nostal Guy is my middle name ...

Het is zelfs zo dat ik me bij oudere muziek (ouder dan ikzelf ben)
tracht in te leven in de tijd van toen (en het lukt nog aardig ook ... denk ik).

Is er dan altijd een onderscheid tussen?

L_T_B, hier een veertiger. Is er een verschil tussen kwaliteit of nostalgie? Enkel in je beleving toen en nu, denk ik. Albums zullen jaren later altijd voorbijgestreefd worden, dat is hun lot, maar iemand was altijd de eerste! Albums waar ik nog altijd bijzonder veel plezier aan beleef, zijn simpelweg mijn metal van de jaren tachtig en die ik hier een mooie score heb toegediend.

Nostalgie en kwaliteit zijn doorgaans twee verschillende dingen, maar ik merk dat ik het moeilijk vind om die twee van elkaar te scheiden. Ik ben opgegroeid in de jaren zeventig en dus ook muzikaal groot geworden in dat decennium. Er is behoorlijk wat muziek uit die tijd die ik nog steeds geweldig vind; waarschijnlijk méér dan van enig ander tijdvak. Maar ik realiseer me dat nostalgie daar een behoorlijk grote rol bij speelt.

In een euforische bui wil ik nog wel eens roepen dat er nooit betere muziek gemaakt werd dan in de jaren zeventig, maar ik mijn achterhoofd weet ik ook wel dat IK dat vind, omdat ik me destijds zwaar verdiepte in de muziek die toen populair was.

Zo staat Out of the Blue van ELO nog steeds in mijn top 10, maar ik kan me niet meer heugen wanneer ik dat album voor het laatst helemaal gedraaid heb. En áls ik er nummers van hoor, merk ik ook dat ze eigenlijk best gedateerd klinken. Als ik die plaat nuchter en kritisch probeer te beoordelen, moet ik vaststellen dat de tand des tijds er aardig aan geknaagd heeft, net als aan de meeste ELO-lp's trouwens.

Maar ja, de soundtrack van je jeugd hè. Ik vond het destijds een grootse plaat - de prachtige uitklaphoes van de dubbel-LP, inclusief de bouwplaat van het ELO-ruimteschip, hebben daar zeker ook aan bijgedragen. Ik ken de teksten en de muziek noot voor noot, van voor naar achter. Omdat het ding zo'n blijvende indruk op me gemaakt heeft, blijf ik 'm koesteren. Maar als anderen er niet warm of koud van worden, kan ik me er ook wel wat bij voorstellen.

In een ander topic kwam het ook al eens ter sprake: omdat de 'betere' muziek uit onze jeugdjaren het aardig overleefd heeft, zijn mensen van mijn leeftijd sneller geneigd te denken dat alle muziek uit die tijd beter was. Onzin natuurlijk, want elk tijdperk heeft zijn eigen hoeveelheid 'crap', zoals een willekeurige hitlijst uit de jaren zeventig ongetwijfeld duidelijk zal maken. De eendagsvliegen en vergeten hitjes uit die tijd hoor je zelden meer, maar ze waren er natuurlijk in overvloed.

Eerlijk en goed stukkie, Gaucho....

Ik herken mijzelf min of meer in de post van gaucho. Muzikaal ben ik ook opgegroeid in de jaren '70 en er is heel wat muziek in die periode dat voor mij een nostalgische waarde heeft. Zoals de muziek van o.a. Queen, Creedence Clearwater Revival, Abba, Fleetwood Mac, David Bowie, Pink Floyd, Led Zeppelin, the Eagles, the Police, Blondie, Dire Straits, 10CC, Status Quo ... teveel om op te noemen. Het door gaucho vermelde album "Out of the Blue" van ELO is daar ook een goed voorbeeld van, ik was daar toen geweldig van onder de indruk en nu nog steeds, al is het wel te horen dat het in de jaren '70 is geproduceerd, maar de 'gedateerdheid' van die sound vind ik daar niet storend. De albums van bovengenoemde artiesten beluister ik nu nog vaak en ben ik nog lang niet beu gehoord, wat er toch op wijst dat ze ook veel kwaliteit hadden. Kwaliteit zal altijd overeind blijven.

Typische hitgroepen uit de jaren '70 zoals bv. Middle of the Road, Mud, the Sweet, Slade en Smokie hoor ik ook nog steeds graag. Daarvan heb ik enkel een (goed samengestelde) compilatie waar ik 4* heb toegekend. Maar dat doe ik ook met goede hitcompilaties van artiesten uit de andere decennia.

Al werd er in de jaren '70 - wat gaucho zegt - ook crap geproduceerd die al dan niet in de hitparade belandde en die je nu niet meer hoort, meestal covers of epigonisten (dat is inderdaad van alle tijden). Al zal er van de huidige hitparade nog heel wat minder overeind blijven, denk ik.

Overigens vind ik de tweede helft van de jaren '60 (waarin ik mij later verdiepte) nog beter dan de jaren '70. En in mijn top-10 staan geen van bovenvermelde artiesten, al heb ik de meeste albums van hun wel hoog gequoteerd. Ik laat mij dus niet alleen leiden door nostalgie, maar dat kun je nooit helemaal uitsluiten.