Vind dit toch wel een erg leuk topic, dus even omhoog halen.


David Bowie - Space Oddity (echt een fantastisch nummer, maar de rest van het album vind grotendeels maar erg matig, saai en slaapverwekkend)
Interpol - NYC (meteen ook het enige wereldnummer in hun hele oeuvre)
Elvis Presley - Blue Moon (heb sowieso weg weinig met Elvis, vind hem ook een matig zanger, maar wat zingt ie dat nummer toch mooi zeg, heb ik hem op geen enkel ander nummer horen doen... album staat verder vol met matige rock & roll en andere ballads)
Vampire Weekend - M79 (prachtig liedje, verder staat er op dat album alleen maar wel érg simpele muziek waar ik snel op uitgekeken ben)
Kate Bush - The Man with the Child in His Eyes (nooit veel met Kate gehad, maar wat een prachtig ingetogen pianoliedje is dat, en ze zingt tenminste eens echt mooi!)
Kelis - Acapella (wat viel dat album tegen zeg, zo bijzonder als dat liedje klinkt, zo doorsnee dance-achtig klinkt de rest)
Muse - Unintended (prachtig pianoliedje op een album waar verder geen sterke song op te vinden is)
Broken Bells - The Ghost Inside (geweldig popnummer, en er staat nog twee erg goede nummers op, maar verder is matigheid troef)
Fleetwood Mac - Gold Dust Woman (meestal weet Fleetwood Mac me alleen te boeien als Stevie Nicks zingt, en hier zingt ze ook nog eens een bijzonder mooi liedje, terwijl de rest wel erg veilig pop is)
Kate Nash - Foundations (bijzonder leuk en gevat popliedje, staan verder nog maar enkele aardige dingen op het album)
Massive Attack - Protection (behoort tot de mooiste MA-nummers, maar het album is verder maar (middel)matig, zeker voor MA-begrippen)

U2 - October is nog een middelmatig album met wel twee fantastische uitschieters, namelijk Tomorrow en October. De rest is maar matige post-punk, die me slechts af en toe weet te overtuigen, helaas.

Bob Dylan is daar ook goed in, het geldt voor meerdere nummers van hem, namelijk: Chimes of Freedom, Girl from the North Country, Love Minus Zero / No Limit, en Just Like a Woman.

Puur alleen de albums die slechts één uitschieter hebben (dus geen Transformer, debuut van CCR of Appetite for Destruction):

Pink Floyd - The Piper at the Gates of Dawn: Astronomy Domine. Zo'n geweldige opening en daarna is het album klaar voor mij. Bij vlagen nog wel interessant, maar over het algemeen zeer saai. Moet ik weer eens gaan draaien.

Mark Knopfler - Local Hero: Buiten Wild Theme en Local Hero (wat bijna dezelfde nummers zijn) weinig boeiends op Mark's eerste solo-album.

The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico: Het openingsnummers is best goed. Alles daarna ronduit kut.

Ik merkte dat ik bij de 3,0*-albums geen albums kon vinden waar slechts één goed nummer op staat. Ook bij de 2,5* werd het nog lastig (alleen Pink Floyd en Mark), maar bij de 2,0* (VU) kwamen we aan op een punt dat er weinig uitspringt.

En hoe is Gold Dust Woman geen veilige pop dan?

Het titelnummer op NYC Ghosts & Flowers van Sonic Youth.

Evidence, van Faith No More op het album King for a Day, Fool for a Lifetime.
Fix You, van X & Y, Coldplay

Delirious Love op 12 Songs van Neil Diamond
Planet of New Orleans op On Every Street van Dire Straits
Might as Well Get Juiced op Bridges to Babylon van Rolling Stones
Down in the Hole op Emotional Rescue van Rolling Stones

2 platen die bij mij meteen opkomen:


Genesis - Dancing with the Moonlit Knight (Selling England...)

Ik weet niet waarom ik dit nummer nog wel goed vind en de rest niet, op de een of andere manier pakt dit nummer mij gewoon en vind ik de rest een beetje oeverloos overkomen.


Porcupine Tree - Arriving Somewhere But Not Here (Deadwing)

Niet alleen het enige goede nummer op deze plaat, maar het enige goede nummer op al hun platen.

Serieus? Ik vind hun debuutplaat juist een van hun beste, met nummers als Sunburn, Muscle Museum, Showbiz en het reeds genoemde Unintended.

Maar terug naar het topic. Wat me zo even te binnen schiet:
Duran Duran - Serious, van het zeer matige 'Liberty'
Live - Overcome, van de draak 'V'
Paul McCartney - Only Love Remains, van 'Press to Play'
John Lennon - Woman Is the Nigger of the World, van zijn miskleun 'Some Time in New York City'

Kan er niet zo heel veel bedenken. Alleen van artiesten waar ik zo'n beetje alles van ken of als ik per ongeluk op een wat tegenvallende plaat stuitte. Er is ook nog een deel waarvan ik de songtitels niet uit m'n hoofd ken.

Anyway:

Crosby & Nash - Taken at All (Whistling Down the Wire)
The Buffoons - Tomorrow is Another Day (Lookin' Ahead)
Scott McKenzie - San Fransisco (The Voice of Scott McKenzie)
Neil Young - Sample and Hold (Trans)
David Bowie - Ashes to Ashes (Scary Monsters)
Frank Zappa - Whipping Post (Does Humor Belong in Music?)
Emerson, Lake & Palmer - Memoirs of an Officer and a Gentleman (Love Beach)

Goeie keus, al vind ik Computer Age ook niet verkeerd.

Snow Patrol - Run (Final Straw)
Snow Patrol - Chasin Cars (Eyes Open)

Heeft toch een heel andere sfeer, vind ik. En luister eens naar die instrumentatie, die sitar (?) enzo. Vind het nummer veel donkerder qua sfeer dan de rest van het album.

Opvallend, want een nummer als Russia on Ice vind ik qua opbouw heel erg op ASBNH lijken, die vind je dus niks?

Inderdaad, Arriving Somewhere is toch niet bepaald de Nothing Else Matters of de How You Gonna See Me Now (lees: Nummers die afwijken van de rest van hun oeuvre) van Porcupine Tree.

Edit: Aan de andere kant is het wel veruit de favoriet van Deadwing. Terecht, maar ik vind het niet zo'n afwijkend PT-nummer.

The Sophtware Slump van Grandaddy: He's Simple, He's Dumb, He's the Pilot

C'Mon C'Mon van The Von Bondies (Van Lack Of Communication)

Oud topic dat wel een schopje verdient:

Free van Stevie Wonder (van het vreselijke Characters, heeft echter nog wel te lijden onder matige nogal tijdgebonden productie, stel je Free eens voor in een Songs in the Key of Life-achtig arrangement en het was echt een van zijn klassiekers geworden)

Meestal albums die ik heb beluisterd op basis van dit ene (vernoemde) nummer maar waarvan de rest mij tegenviel (allemaal 2*-albums met één uitschieter).

Dark Eyes van Bob Dylan (uit Empire Burlesque).
Ma Baker van Boney M. (uit Love for Sale).
Guitar Man van Elvis Presley (uit Clambake).
This Is My Heaven van Elvis Presley (uit Paradise, Hawaiian Style).
The Reason van Hoobastank (uit The Reason).
Erotica van Madonna (uit Erotica).
Let's Work van Mick Jagger (uit Primitive Cool).
Madness van Muse (uit The 2nd Law).
This Is England van The Clash (uit Cut the Crap).
Everybody Takes a Tumble van The Waterboys (uit Book of Lightning).

Ik doe ook even een kleine duit in dit slapende zakje:

Het eerste wat mij te binnen schoot was
Gotye - Making Mirrors (2011). Het Gabrieleske Somebody That You Used To Know vind ik sterk nummer. Dat is goed gelukt. Het leek mij een goed idee om het hele album eens te beluisteren, maar dat viel tegen. De rest was beduidend minder goed gelukt.

In mijn ogen een erg zwak album, met één uitschieter. Ik heb het album 2 sterren gegeven.

Leuk topic! Er schieten er bij mij meteen drie te binnen:
- (Don't Fear) the Reaper van Blue Öyster Cult uit Agents of Fortune
- Sweet About Me van Gabriella Cilmi uit Lessons to Be Learned
- Home van Edward Sharpe & The Magnetic Zeros uit Up from Below

De laatste twee zijn van zeer lang geleden en zou ik eventueel nog eens moeten herluisteren, maar Blue Öyster Cult viel me wel erg tegen. Hun soundtrack voor Bad Channels vond ik best tof en (Don't Fear) the Reaper is een geweldig nummer, maar de rest van dat album is redelijk slaapverwekkend en heb ik zelfs te weinig geluisterd om er een review van te willen maken.

Weinig enkelvoudige vlaggen op modderschuiten in mijn beleving, maar eentje die bij recente herbeluistering nog eens bevestigd is:

Alan Parsons - Apollo (On Air)

Dit klopt voor geen meter, meneer. Het hele album is fantastisch.

Alifib van Robert Wyatt - Rock Bottom (1974)

Tell me van Billie Myers, op Growing pains (1997), rest van het album vergeetbaar

Save the lies was toch wel een andere uitschieter op dat album

Slipknot - Wait And Bleed.

Fantastische single, de rest van het album, hun oeuvre en eigenlijk het gehele genre is verschrikkelijk tenenkrommend kut.

Het titelnummer van John Fogerty's Deja Vu All Over Again is meteen het sterkste nummer van het hele album wat verder genante bagger is en het kan zijn dat ik mezelf herhaal maar ik vind het teruggetrokken Hoodoo album uit 1976 lichtjaren beter dan eerstgenoemde plaat.

Gisteravond beluisterde ik weer eens Lift me up (I've had enough) van Tom Petty & The Heartbreakers. Waarschijnlijk het slechtste album uit hun loopbaan, maar opener Jammin' me (geschreven samen met Bob Dylan) vind ik een bona fide rocker die een beter lot had verdiend. En vooruit, It'll all work out is ook nog wel van redelijke kwaliteit. De rest is echt onder de maat.

Nog een andere die me te binnen schiet: Flash van Jeff Beck. Zijn versie (met Rod Stewart op zang) van People Get Ready is geweldig, maar voor het overige staat die plaat vol met zooi die wordt gedomineerd door drummachines.

Alien Ant Farm - Smooth Criminal (op Anthology)

Geen slecht album, maar wel een middelmatig: