Je hebt van die albums die muzikaal gezien niet zo van hoogwaardig niveau zijn, maar die op een andere wijze wel interessant, leuk of grappig kunnen overkomen.

Voorbeelden:

Jan Akkerman - Oil in the family
Haysi Fantayzee - The best of
Abdul Hassan Orchestra - Arabian affair
Hot blood - Dracula and Co

Weten jullie nog meer voorbeelden? Alvast bedankt!

Ik heb hier altijd een zwak voor gehad:



Een destijds tamelijk succesvolle disco-bewerking van de muzikale thema's uit de eerste Star Wars-film. Op de ene kant een 15 minuten durende medley van die nummers en op de andere kant het nummer 'Other galactic funk', dat je nog het beste kunt omschrijven als een marching band die een funk-nummer speelt.

Ik heb 'm jaren alleen op LP gehad, maar kon 'm niet laten staan toen ik hem een paar jaar geleden op CD tegenkwam.

Dit vind ik de leukste kitsch albums:

Sparks - Kimono My House (1974)

Marc Almond - Enchanted (1990)

Er is bagger en er is kitsch.
En er is ook zoiets als edelkitsch.
Kitsch die toch wat meer is dan lekker fout.

Pathos en Eros.
Rood fluwelen romantiek.
Marc Almond heeft er een patent op.

Het Enchanted album dat na het commerciële succes
van The Stars We Are (1988) verscheen, moet bij deze maar
eens herontdekt worden. Het is gewoon een schitterende plaat.

Voor een recensietje moet je bij het album zelf gaan kijken.
Marc Almond - Enchanted (1990)
Ik vergast de lezer hier alvast op het eclatante openingsnummer.



Madame de la Luna is cabaret in ruim vier minuten.
Een ode aan de volle maan, de romantiek, de vlammende passie.
Met flugel horns die nog even aan Torch van Soft Cell doen denken.

Het album ken ik niet, maar A lover spurned heb ik nog op single. Prachtig orkestraal nummer inderdaad, en mooi gezongen. Maakt me nieuwsgierig naar de rest van het album.

Je hebt gelijk - er is een verschil tussen 'platte kitsch' en edelkitsch.
Nog een topper in de laatste categorie: ABC - The lexicon of love.

Mijn ultieme kitsch album:

Deze vallen voor mij in de categorie (goede) kitsch:







six! six six!

Kan er niks meer aan toevoegen dazzler

Ik krijg zin om killers weer eens te draaien weer iets van 3 jaar geleden ofzo voor het laats.....

equilibrium, eluveitie, korpiklaani, ensiferum...

Heerlijke kitsch!

Glass candy - Beatbox

Als je Space Art noemt, mag deze natuurlijk ook niet ontbreken. Zelfde jaar, zelfde sfeer (en ook uit Frankrijk, als ik me niet vergis). Spacy disco-kitsch in optima forma, al is het titelnummer toch wel een bescheiden klassiekertje.

Ja gaaf gaucho. Magic fly is overigens ook nog gebruikt bij Koot en Bie.

Lekker foute kitsch

Acapulco - Bebida magica

Fout, maar toch leuk:

Bananarama - Bananarama (1984)

Nog fouter:

Carpenters - Close to You (1970)

En nu met zijn twee laatste twee studio-albums weer helemaal geaccepteerd maar heeft toch ook wel foute dingen gedaan:

Neil Diamond - I'm Glad You're Here with Me Tonight (1977)
Neil Diamond - You Don't Bring Me Flowers (1978)
Neil Diamond - September Morn (1979)


ps. Kan iemand mij uitleggen hoe ik hier de hoezen zichtbaar krijg? Geen idee hoe je dat moet doen...

David Bowie - Let's Dance
Monty Python muziek

Punk

Neil Diamond en the Carpenters zou ik niet meteen beschouwen als kitsch, meer als softpop en het is ook serieus bedoeld, het is - toch op artistiek vlak - vrij hoogstaand maar niet pretentieus.

Disco Tex and His Sex-O-Lettes Starring Sir Monti Rock III - Disco Tex and the Sex-O-Lettes Review (1975)

Maar bij kitsch hebben de makers ervan ook serieuze bedoelingen gehad.

''Van kitsch spreken we wanneer iemand probeert om kunst te maken en daarin onbedoeld niet slaagt'', aldus Wikipedia.

Deze stelling is toch niet zozeer van toepassing op Neil Diamond en the Carpenters, al werden ze destijds door de critici niet hoog aangeschreven wegens te mainstream.

Kitsch beschouw ik muziek die ik op artistiek vlak niet serieus kan nemen, met andere woorden de foute muziek. Soms maken artiesten doelbewust gebruik van kitsch (camp) zoals bv. Boney M, Village People, vele songfestivalnummers en de albums die ik heb geplaatst, ook het imago steelt daarbij een rol.

Glamrockacts als bv. the Sweet, the Slade, Alice Cooper en soms ook Queen kun je ook bestempelen als kitsch want niet serieus te nemen of als zodanig bedoeld (glamrock is een karikaturale vorm van rock).

Spreken over wat kitsch is of niet , is een vrij 'enge' aangelegenheid.

Het jongetje met een traantje in zijn oog .( schilderij)
De Bouquetreeks(dokterromannetjes).
Meestal geven deze 2 voorbeelden geen aanleiding tot verhitte discussies. De meesten van ons erkennen al snel dat we hier te maken hebben met pure kitsch.
Muziek , zo toegankelijk voor iedereen en overal te horen : gewild of ongewild , geeft , denk ik , vaker stof tot discussie over wat kitsch of geen kitsch is. Wat door de een als ' echt ' kan worden ervaren is voor een ander pure kitsch.

Mijn definitie van muzikale kitsch is : vals sentiment , oppervlakkig ,
zoet.
Dat is iets anders in mijn opinie dan een definitie als slecht.
Mij op de man afvragende wat ik vind van de Carpenters : Pure kitsch , maar zeer vakkundig gemaakt.
Maar pure kitsch kan dus ook heel mooi zijn , schrik dus niet van het volgende , maar dit vind ik nou o.a. hele mooie kitsch:
YouTube - Suzie - De Wereld Is Leeg Zonder Jou

Ik geloof Suzie. Ik geloof echt dat de wereld leeg is voor haar zo zonder hem. Alleen aan mij durft zij haar smart over te brengen. Zo overtuigend zingt ze deze onvergetelijke smartlap.
Kitsch op hoog niveau! Vind ik dan , he.
Ik heb veel meer moeite met muziek die hoogdravend aandoet , maar in feite nietszeggend is . Dat doet pijn aan mijn oren.
Neil Diamond is zo iemand die lange tijd door met name critici niet echt serieus werd genomen. Voor mij is hij een artiest die op het randje balanceert. Zijn totaalwerk overziende is het mij idd vaak te zoet , te voorspelbaar en....te kitscherig. Aan de andere kant is het zo dat de goede man in staat is om onvergetelijke klassiekers te schrijven. Songs die binnen de grenzen blijven van het ' betamelijke '.
Die kant van zijn vakmanschap laat hij reeds in het begin van zijn carriere zien. Zoals zijn klassieker I'm a believer , er een van is.
Zijn laatste albums laten bovendien een Diamond horen die we nog niet eerder kenden en waarin ik hem geloof als zanger.
Juist om dat geloof in een artiest en zijn of haar vertolking draait het vaak. Iemand die met een stralende tandpasta glimlach in een duur pak een lied over stervende kindertjes brengt , zal niet snel geloofwaardig overkomen. Hetzelfde lied kan echter door een andere aanpak en inlevingsvermogen van een artiest een geheel andere wending krijgen.

Het mooie van alles is : ons geloof in bepaalde ''zaken'' wijkt soms enorm af.

Vals sentiment, plastic of theatrale muziek beschouw ik ook als kitsch. Zoals eerder gezegd muziek die ik niet serieus kan nemen.
De grens tussen kunst en kitsch is moeilijk te trekken. Queen bv. heeft steeds de (dunne) grens tussen kunst en kitsch verkend en ook acts als David Bowie en Abba maken - weliswaar vakkundig - gebruik van kitscherige elementen.
Er is nog een hemelsbreed verschil tussen kitsch (kan ook leuk zijn) en platte of inhoudloze muziek.