Bij de recensie van het nieuwe fervid album "Oh! "
viel mij iets op.....de recensent klaagt erover dat de muziek te verschillend van stijl is...Lees maar :

"Toch nog twee kritische noten op het eind, want voor de rest is het namelijk een album met prima nummers. Voor een opvolger is het echter wel aan te raden een duidelijkere keuze te maken welke kant er met de muziek wordt opgegaan. Aan consistentie ontbrak het namelijk een beetje; Microphone en The One I Am In Love With zijn een verschil van dag en nacht. Voordeel van dit grote verschil is dat het zonder twijfel genoeg aanknopingspunten biedt voor een volgend album."




Maar is dat eigenlijk wel zo erg? Hoeveel cd's schuif je niet na een liedje of 4 aan de kant omdat het wel een beetje allemaal hetzelfde is?
Zouden niet meer bandjes wat gevarieerder plaatjes uit moeten brengen?


Nou?

een aantal van mn favoriete platen zijn zo divers als maar kan zijn ( white album , sign o the times). Maar dat zijn ook buitencategorie-artiesten.

diversiteit is wel te prijzen in het algemeen , maar het maakt een album vaak ook moeilijker luisterbaar. Je moet het dan een aantal malen beluisteren en er tijd in investeren , en dat is voor veel mensen nogal een opdracht (voor mij ook vaak hoor!)

Toevallig is dat ook aan de orde bij dit recente album. Ik ben zelf wel voorstander van originaliteit, en daar hoort ook diversiteit bij. Ik ben echter wel eens met bovenstaande recensent dat een gebrek aan consistentie in de muzikale koers soms het geheel nogal onsamenhangend kan maken en dit kan op zn beurt weer storend worden...

Als een band meent dat de bijna 80 minuten die op een cd passen, volledig benut moeten worden, dan wordt het wel lastig om over die lengte te blijven boeien. Bij een meer reguliere lengte van 40-50 minuten heb ik er toch graag een beetje consistentie bij. Als je hem dan na vier liedjes al aan de kant legt, is het misschien gewoon je stijl niet.

Naar mijn mening kan een cd divers zijn maar toch coherent. Een goed voorbeeld daarvan is Demon Days van Gorillaz. Een hartstikke diverse cd, maar toch klinkt het perfect als een geheel. Ik vind diversiteit op een album prima, zolang de coherentie van het album er maar niet onder gaat lijden, het moet niet als een verzamelaar geen klinken.

Het is lastig om een goede en diverse plaat te maken (als je onder diversiteit verschillende stijlen, instrumenten en andere genres verstaat tenminste). Een band als Faith No More kon er aardig mee wegkomen, maar ik zou zo snel niet heel veel andere artiesten kunnen bedenken die dat goed kunnen.. meestal pakt het toch verkeerd uit en krijg je een ratjetoe.

Primal Scream - Xtrmntr (2000)

Hierzo.

dit topic begint zo ongeveer bij het white album van the beatles. het is mijn favo plaat allertijden. maar ik denk dat 80% van de beatles liefhebbers kiest voor coherentere albums als sgt pepper ,abbey road of revolver

Ik vind dat een plaat niet teveel diversiteit mag bevatten.
De platen onderling wel. Altijd tof. Voorbeeld is Metallica, vind ik.

Metallica is inderdaad een voorbeeld van nul, nul diversiteit

Arrie zegt wijze woorden: coherentie en diversiteit zijn verschillende zaken. Een cd mag van mij enorm veelvormig zijn, zolang er nog maar enige samenhang tussen de nummers te vinden is. Zo mag ik graag luisteren naar de Kift, die heen en weer zwalken tussen uiteenlopende gebieden als punk, fanfare, folk, voordrachtskunst, modern klassiek en weet ik wat meer, maar al die stijlen wel in hun eigen idioom weten te vatten.

Ik hou zelf meer van artiesten die een veelvuldigheid aan stijlen beheersen maar die juist per album switchen in plaats van op een en hetzelfde album. Een album mag van mij best een coherent geheel zijn zodat ik het in zijn geheel kan luisteren bij een bepaalde gemoedstoestand. Goed voorbeeld is bijvoorbeeld John Cale, die albums met barokke pop, avant-garde, vuige rock (zowel solo als met de VU) en klassiek op z'n naam heeft staan. Alles heel verschillend, en toch altijd heel herkenbaar als John Cale. Dus wat dat betreft sluit ik me aan bij Arrie en Bertus, al hoef ik die ratjetoe liever niet op een en hetzelfde album te horen.

Zet maar een willekeurige plaat van Zappa op als je diversiteit wil !!!

Het is om gek van te worden zo divers als dat deze snorremans was

Draai momenteel "From Elvis in Memphis"; heel veel verschillende stijlen, van country tot soul, maar toch een coherente plaat met een geheel eigen sound die de nummers verbindt.

Inderdaad!

Zelf wil ik The Cure's XXX Me hier even noteren en Todd Rundgren's Something/Anything.

En wat vonden de heren recensenten daar indertijd van?

Mocht het bij die artiesten wel?

alles van mr. bungle denk ik