Ik kom op deze site veel respectabele muziekliefhebbers tegen
die zich het liefst verdiepen in het albumwerk van artiesten.

Ik ben van mening dat er naast sterke album bands nu eenmaal
ook singles artiesten zijn die pareltjes van songs de wereld insturen,
maar waarvan een doorsnee album vaak uit opvulling bestaat.

Dergelijke acts worden op basis van hun albums vaak ondergewaardeerd, vind ik.
Akkoord, het album in kwestie haalt het nooit van de grote klassieke meesterwerken.
Maar die paar songs (hits) zijn op zich al de status van klassieker waard.

Zijn we soms niet te streng voor artiesten
doordat we wat eenzijdig focussen op albums?

Kan je van elke act verwachten dat hij met een sterk album uitpakt?
Of mogen we dankbaar zijn om die zeldzame poppareltjes?

Koop jij van sommige artiesten ook bewust verzamelaars
omdat je er op album niet veel aan vindt, maar die paar hits in huis wil?

Of getuigt de aanschaf van compilaties (of vroeger singles)
van enig onfatsoen en zweert de ware liefhebber bij het albumwerk?

Een actueel thema in een tijdperk van downloadbaar losse nummers.
Hoe belangrijk is een evenwichtig album met kop en staart nog vandaag?

Graag uw mening ...

Zelf hou ik wel van singles, zodra deze bevallen begin ik vaak aan het album. Pet Shop Boys zijn zo'n 'single' band, maar na een paar albums moet ik zeggen dat ze ook goed zijn in het maken van albums (als één geheel). Toch zijn er genoeg mensen die een paar nummers van hen voldoende vinden en dat kan ik wel begrijpen, maar hierdoor blijven er wel wat mooie pareltjes ongehoord.

Voor mensen die graag ook op singletjes zouden willen stemmen, dat kan. Zo heb ik op rateyourmusic.com een albumaccount (klik)) en een single-account (klik) (die laatste is nog altijd 'incompleet', echt een monsterklus om dat bij te houden).

Beoordeel je bij die singles alleen de A-side of ook de B-sides, Dwejkk_?

Leuk topic. Ik ben meer een albumluisteraar dan een singlesluisteraar, denk ik, maar houd ook zeker wel van losse liedjes. Voor mijn waardering van een liedje an sich maakt het verder niet uit of de desbetreffende artiest ook goede albums maakt, een los liedje kan ik ook erg waarderen. Ik houd ook wel van de radio, ware het niet dat de selectie van de meeste zenders me niet zo aanstaat.

Er zijn trouwens ook best wel wat artiesten die niet eens albums uitbrengen. En voornamelijk in de commerciele popmuziek zijn er zat artiesten die het toch vooral van de singles moeten hebben. Van (ik noem er maar een paar) Outkast, Nelly Furtado, Kylie Minoque en Missy Elliott vind ik de singles vaak erg leuk, maar naar hun albums ben ik echt niet nieuwsgierig. Een enkele keer maak ik voor mezelf wel eens een hitverzamelaar van dergelijke artiesten.

@Dwejkk_ : wat een klus! Welke singles doe je precies? Gewoon alles wat je leuk vindt, of houd je ook de hitlijsten bij bv? Ik ben zelf eens het "nieuw in de top 40"-topic begonnen en heb ook een poging gedaan met 1965, die ik wellicht eens nieuw leven moet in blazen.

Interessante stellingname. Ik vind ook dat het album af en toe een beetje overgewaardeerd wordt. In de pakweg 35 jaar dat ik me nu in popmuziek verdiep (oei, dát klinkt oud), zijn er talloze artiesten en bands geweest die me uitsluitend via een of meer singles echt aanspraken.
Soms omdat ze niet verder kwamen dan een paar singles en nooit aan een album toe kwamen (en volgens mij gebeurde dat vroeger vaker dan nu), maar vaak ook omdat de albums duidelijk rondom de single(s) waren gegroepeerd en een hoop vulmateriaal bevatten. En in zulke gevallen ben ik het met dazzler eens: dan moeten we blij zijn met de pop-pareltjes die we hebben.

Een paar aansprekende voorbeelden zijn voor mij Eddie Howell (Man from Manhattan), the Promises (Baby it's you), Elvin Bishop (Fooled around and fell in love), Charlie Daniels Band (The devil went down to Georgia), Flash and the Pan (diverse singles), maar ook groepen als Savage Garden, Roxette en Time Bandits zijn typische voorbeelden van groepen met 'wereldsingles', waarvan het bijbehorende album me minder aanspreekt. Een 'Best of'-cd vind ik in zo'n geval een prima alternatief. Daarvan heb ik er per saldo behoorlijk wat van in mijn collectie.

Aan de andere kant is een album - het liefst van 40 à 50 minuten - een prachtig medium om een bepaalde sfeer neer te zetten of om individuele nummers nog beter, in samenhang met elkaar, tot zijn recht te laten komen. Ik kan me helemaal verliezen in een album dat van begin tot eind klopt, dat gewoon een heel sterke opbouw heeft en geen moment verveelt. Wat dat betreft ben ik een echte album-liefhebber.
Daarnaast heb ik - waarschijnlijk net als veel wat oudere MuMe-users - een heel natuurlijke ontwikkeling doorgemaakt: als jonkie begonnen met vooral het kopen van singles ( ik heb er nog altijd een slordige tweeduizend) en pas later begonnen aan hele albums. Maar beide zijn me even lief.

Ik vraag me overigens wel af in hoeverre - en vooral op welke manier - muziekliefhebbers van nu nog genieten van een single c.q. download. Anders dan vroeger waarschijnlijk; toen was een vinylsingletje toch iets om te koesteren. Soms stonden er ook leuke B-kantjes op die elders niet te krijgen waren. Zo vind ik Roulette (B-kant van One step up) een van de allerbeste nummers die Bruce Springsteen ooit maakte.

Ik haal zeker meer geluk(?) uit het beluisteren van een album dan naar een enkel singletje. Ik zie mezelf dan ook niet als onderdeel van de (zogenoemde) shufflegeneratie . Gelukkig zijn er tegenwoordig nog genoeg artiesten die de kunst kennen van het maken van een album als geheel.

Ik beoordeel alleen de A-kantjes en alleen nummers die ik al ken. Ik ga dan de top 1000 van een bepaald jaar af en beoordeel ik alles wat ik al ken. Ondertussen kom ik ook genoeg bands tegen die ik niet ken maar me wel interessant lijken, zo heb ik al veel nieuwe (eigenlijk oude) dingen leren kennen. Er is ook bottom top 1000, die ben ik ook wel eens langs gegaan, maar daar ken ik vooral nieuwere nummers van.

Toevallig heb ik dit jaar een keer de moeite genomen om alle top 40 nummers van 2010 te beoordelen, dat was ergens in mei, dus dat moet ik ook nog eens afronden. Het "nieuw in de top 40-topic" volg ik ook met veel plezier en als veel mensen ergens enthousiast over zijn (gebeurt niet vaak ) ga ik er ook wel achterna, misschien ga ik volgend jaar ook wel meedoen met beoordelen (enige probleem: ik ben een redelijk belabberde schrijver, dus ik weet niet hoe interessant dat wordt voor andere mensen ).

Het idee om 1965 overnieuw te doen vind ik trouwens wel een leuk idee .

Gewoon meedoen, en schrijven wat in je opkomt! Het hoeft niet per se "goed" geschreven te zijn. Ik vind mezelf ook geen goede schrijver, maar dat maakt toch niet uit?

Overigens, wb het onderwerp kan ik me in de reacties hierboven zeker vinden!

Ik denk het niet. Het uitbrengen van muziek gebeurt nu eenmaal met hele albums tegelijk. Singles zijn bedoeld om de artiest onder de aandacht te brengen en dus zijn dat vaak de betere nummers. Als je als artiest enkel een paar leuke singles weet te produceren, maar het niet voor elkaar krijgt om een heel abum te maken met allemaal nummers van een zekere kwaliteit val je wat mij betreft toch een beetje door de mand.
Zelf ben ik ook niet zo van de verzamelaars. Dat is enkel een bundeling van de beste 'losse' nummers van een artiest, terwijl op een gewoon album vaak samenhang is tussen de nummers, en er echt een geheel ontstaat. Wat dat betreft sluit ik me bij gaucho aan.

Stoepkrijt raakt hier de kern van de discussie.

Is het inderdaad zo dat singles teasers zijn van een album?
Bij heel wat artiesten (vaak de meer gewaardeerde) lijkt dat wel het geval.

Maar volgens mij is dat dus geen stelling die altijd en overal opgaat.
Volgens mij zijn er heel wat hitartiesten met leuke en goeie nummers
waarvan men gauw een album wil opvullen omwille van de verkoop.
Ijzers smeden terwijl ze heet zijn dus.

Dat zulke albums niet veel waardering krijgen, daar kan ik me in vinden,
maar dat betekent daarom niet dat die paar singles er dan niet mochten zijn.
Op die manier kan ik toch respect hebben voor zo'n artiest (omwille van de song).

Ik kwam op het topicidee omdat deze site vooral een album site is.
Door het bedenken van spelletjes zoals Greatest Hits en andere
proberen we gelukkig ook de singles artiesten op te waarderen.

In de 45 jaar (ja Gaucho, ik ga over jouw 'bod' heen) dat ik naar muziek luister & kijk - jazeker kijk, want vroeger moest je nog vaker kijken dan je kon kopen (dan nu) - vallen een paar dingen op: singles eerst toonaangevend in het aanbod, later wat verdrongen, opgevolgd door de cd-single die uiteindelijk ook een kwijnend bestaan ging leiden.

Tegenwoordig: de meeste (betaalde) downloads zijn losse tracks - ik meen 3 * zoveel. Ik word naar een band getrokken veelal door een single, maar koop dan toch vaak het album, o.m. omdat daarop de singles staan. In de UK was het lang de gewoonte singles niet op de lp te zetten en dan ging ik altijd op zoek naar de US-versie waar ie wel op stond. Met de komst van de cd was dat issue ter ziele: singles stonden op het album.

Ik heb dan ook niet zoveel problemen met 'fillers', ik beschouw het als een trade-off tov drie losse (relatief dure) singles. Soms kun je dingen ook gaandeweg meer waarderen.Zelfs een berglandschap bestaat niet alleen maar uit pieken, maar kent ook dalen - daarom vind ik "Best of" vaak ook relatief onbenullige albums: er staan 'geen mindere' tracks op en de compilator gaat mij vertellen wat ik als best c.q. piekmoet beschouwen en dat maak ik graag zelf uit.

Aan de andere kant, singles/e.p.'s - ik heb er een kleine 200 uit de 80's en stylering, hoesjes (niet van die onbenullige US-hoesjes) etc kan me telkens weer blij maken. Helaas heb ik ze niet meer, maar oude singles/ep's van Beatles, Stones, Kinks (op Pye, met kartonnen enveloppehoes) kunnen me nog steeds blij maken, veel blijer dan zo'n akelige Best of cd. Het enige voordeel van zo'n cd is dat ie handig is in de auto.

Art of Noise: een goed voorbeeld van een album, waarbij de singles het leukst zijn - ik draai het toch in zijn geheel.

--edit--

Lees nu net de reactie van stoepkrijt en wil nog een ding kwijt: het concept/de idee album komt naar mijn mening binnen 3 jaar helemaal op losse schroeven te staan, en dat heb ik elders al uitgelegd (RIP Muziekindustrie).Wat we daarvoor terugkrijgen? Een regelmatige 'feed' van songs in ontwikkeling ("as they progress") - er zullen ook steeds nieuwe versies (milestones) van een 'album' worden gereleased; binnen nu en drie jaar is het idee van het nieuwe album van *** passé. Er zullen altijd versies op vinyl komen, maar zelfs daar denk ik dat er gaandeweg verschillen zullen zijn.

Dat is wel een eenzijdig perspectief, vind ik. Er zijn ook zat bands die alleen maar een paar (uitstekende) singles hebben uitgebracht. Denk bv. maar aan de (post-)punkscene van eind jaren '70/begin jaren '80. Daarnaast zijn er ook bands die hun singles bewust niet op albums zetten, maar het als een muziekuiting op zich beschouwden (New Order, Belle and Sebastian vroeger). En binnen de dance zijn er sowieso veel artiesten die zich toeleggen op het maken van singles en nooit met een album komen.


Dus dan is een goed liedje niets meer waard? Vind ik wel erg ver gaan. Gaucho noemde Roxette: ik heb erg genoten van hun singles vroeger, maar nog nooit een album beluisterd. Ik geloof best dat hun albums niet best zijn, maar dat maakt hun singles voor mij niet minder leuk.

Het album is gewoon een format, maar ik zou niet weten waarom juist dat leidend zou zijn en niet een EP of het liedje an sich.

@Herman: één essentieel verschil met vroeger zit 'em in een essentiële schakel van de keten: de distributie en de schapruimte in de winkel.

Het delivery format (fysiek) heeft lang bepaald wat er te koop was en waar. Door bytes te verzenden over de draad (ipv atomen over de weg/door de lucht) is leverbaarheid van e.e.a. toegenomen. Kort door de bocht: het album (cd) is een delivery format dat door de platenmaatschappijen aan de klant is opgedrongen; een single-cd kost net zoveel aan ruimte, opslag en schapruimte (in de winkel) en levert minder marge op.

Nu met betaald downloaden hebben we als consument de mogelijkheid om te betalen voor wat we echt willen. Edoch - vinyl-singles blijven heel leuk en ik weet bijna zeker dat die eerste verdieping van die Leidse vinyl-oultet voor Dazz een waar walhalla is.

Zelf ben ik meer een albumluisteraar dan singleluisteraar, al kocht ik vroeger (jaren '70-'80) af en toe nog een single. Meestal van typische singlebands (hitparadepop), later kocht ik van hun een hitcompilatie. Voorbeelden zijn Mud, Hot Chocolate, Pet Shop Boys, Bangles ...

De eerste 10 jaar van de popmuziek (1955-1964) was vrijwel geheel een singlesgebeuren, pas halverwege de jaren '60 begonnen albums belangrijk te worden en vanaf de jaren '70 vind ik albums doorgaans interessanter dan de hitlijsten. Al zijn er nog typische bands waarvan ik de singles graag hoor maar waarvan ik liever een compilatie dan een regulier album koop (hitparadepop). Zelf bezit ik ook een behoorlijk aantal hitcompilaties met diverse artiesten (met name de jaren '60, '70 en '80) voornamelijk aangekocht voor de single-artiesten en ééndagsvliegen waarvan ik nooit een gans album zou kopen.

Sommige genres vind ik overigens op single beter tot zijn recht komen dan op album. Zo vind ik sommige dancenummers (als losse single) wel leuk maar een gans album van een dance-act beluister ik zelden en gaat mij snel vervelen.

In de loop der jaren is bij mij de radio zowat uitgefaseerd en is de aanraking met nieuwe muziek eigenlijk geheel teruggebracht tot het downloaden en/of kopen van albums. Was wel best zo, het album was immers het formaat waarin een artiest zich echt kon bewijzen. Singles (ik heb de cd-single wel bewust meegemaakt, maar de vinylsingle eigenlijk niet) waren toch vooral een hoop geld voor weinig?

Na verloop van tijd merkte ik echter de - in andere contexten al door zoveel mensen beschreven - verzadiging optreden. Stapels albums downloaden is makkelijk genoeg, stapels albums kopen op een platenbeurs ook, maar er een band mee opbouwen is toch wat anders.

Ik zou het woord 'teaser' graag willen veranderen in 'sleutelnummer'. Soms wil het gewoon niet lukken een band met een album op te bouwen... nuja, eigenlijk vrij vaak, maar iets minder vaak wil het niet lukken met een album waarmee het eigenlijk wel zou 'moeten': omdat het nu eenmaal een klassieker is, omdat gelijkgestemden het een geweldige plaat vinden, omdat het alle elementen bevat die je waardeert of om andere redenen die bevestigen dat je muzieksmaak toch nooit iets 100% individueels is. In dat geval wil het eerst een tijdje op één of twee nummers focussen nog wel eens helpen, de sleutel vormen, tot het hele album. Vroeger had je daar singles en een radio-dj voor... tegenwoordig kun je het heft in eigen hand nemen.

Daarom vind ik het ergens wel vreemd dat het album-format voor sommigen zo leidend is; als er destijds grofweg 200 ipv 40 minuten op een LP had gepast, hadden we er nu wellicht hele anders ideeën over gehad. " Een album van 50 minuten zegt me niets, laat een artiest zich maar bewijzen met een album van drie uur...". Je ziet iets soortgelijks in India, waar albums zoals wij die kennen veel minder bestaan. Je hebt daar veel platen van 15/20 minuten. Ik denk dat ze je daar uitlachen als je stelt dat artiesten zich pas bewezen hebben als ze een album van grofweg 45 minuten hebben gemaakt.

Wel een herkenbaar punt van Casartelli wat betreft sleutelnummers. Soms focus ik me ook op een paar losse nummers van een album, als ik er niet meteen in kom. Ik zie dat als een soort houvast kweken, zodat je het geheel uiteindelijk beter oppakt. Andersom gebeurd ook wel; een album waarvan ik na een paar keer luisteren alleen nog maar de sleutelnummers draai.

Ik weet dat ik me er zelf schuldig aan maak, aan dat 40-50 minuten-denken; dat heb ik hierboven ook geschreven. Maar dat komt inderdaad doordat 'we' als westerlingen (in elk geval veel muziekluisteraars die al wat langer meelopen) gewoon geconditioneerd zijn door dat idee. Een LP bood nu eenmaal niet méér mogelijkheden dan twee helften van een minuut of twintig. Als een LP aan beide zijden drie kwartier had kunnen bevatten, zou ik misschien in dat stramien gedacht hebben.

Aan de andere kant is het gewoon mijn ervaring in de praktijk - en volgens mij ook die van vele anderen: een album van circa 75 minuten (zeg maar precies een CD'tje vol) moet wel héél interessant zijn wil hij me de volle 75 minuten blijven boeien. Vaak haak ik dan toch af, of beluister ik nummers die verder op de CD staan een andere keer.

Interessant punt ook van dat 'sleutelnummer' waar Casartelli het over heeft. Ik denk dat dat ook voor mij in hoge mate geldt, zeker als jong muziekliefhebbertje. Zo'n hit (of single in elk geval) maakt je vertrouwd met de klank, met de insteek van de artiest en effent zo als het ware de weg voor de andere nummers op het album. Al komt het natuurlijk ook voor dat zo'n single je compleet op het verkeerde been kan zetten als het nummer niet representatief is voor het album.

Ik oefen me soms in het maken van eigen compilaties per artiest.
Een formule die ik graag hanteer is per twee of drie albums een compilatie
maken van 12 of 14 nummers. Net niet te lang om te gaan vervelen.

Bijvoorbeeld van de drie eerste U2 platen. Of de beide VU albums.
Op zo'n compilatie is dan ruimte voor de singles (teasers of sleutelnummers)
en de sterkere albumtracks, waardoor je echt je eigen favorieten samenbrengt
maar tegelijkertijd ook de sfeer van die albums kan bewaren omdat je je niet beperkt
tot slechts twee of drie songs per album. En alle non-albumsingles of de betere
b-kanten van die periode kunnen ook een plaatsje krijgen in de tracklijst.

hoelang zouden er nog albums blijven op de conventionele manier?

Ben altijd meer een cdsingle/maxi koper geweest dan albums (vanwege mijn dance voorkeur) en vooral tijdens mijn jongere jaren konden dance acts buiten de Premier League(Leftfield, Prodigy, Underworld, Groove Armada etc) niet echt boeiende albums produceren, singles stonden bovendien garant voor vaak 3 kwartier aan remixen. Gedurende de eeuwwisseling kwam de kentering waarbij de cdmaxi plaats maakte voor alleen nog cdsingles die ik toen ook ben gaan stoppen te kopen (2 nummers is erg karig). Omdat veel van de acts waarmee ik ben opgegroeid al ruim 15 tot 20 jaar meedraaien komen er vooral veel Greatest hits en verzamelaars binnen hier, ik koop maar zelden recente albums voor de volle mep, de laatsten waren Disclosure en de reissue van Bad van MJ

Hier ook zoiets. Heb zo'n 700 cd's (als ik de zelfgemaakte gewoon mee tel, hoewel dat niet de meerderheid is), maar zo'n driekwart ervan bestaat uit verzamelaars en 'best of artist x'-cd's.

Tja, het is gewoon vanzelf zo gegaan. Dat ik het eerste anderhalve decennium van de periode waarin ik serieus met muziek bezig ben vooral dance heb geluisterd, zal er zeker aan bij hebben gedragen. Dat is een losse-nummers-cultuurtje.

Mijn manier van muziek beoordelen zit het genieten van hele artiestenalbums bovendien in de weg, omdat ik meer op 'x-factor' (dat ongrijpbare beetje extra) dan op enorm doordachte teksten of technische perfectie af ga. Albums zijn vaak rijkelijk gevuld met nummers die minimaal één van de twee laatste factoren bevatten, waar puur artistiek gezien niet bijster veel op aan te merken is, maar nummers met die zogenaamde 'x-factor' staan er vaak maar een paar op.

Maar goed, er zijn er gelukkig ook die wél veel nummers met dat beetje extra hebben, zoals Mindstate van Pete Philly & Perquisite. En artistiek gezien deugt het ook nog. Het grappige is verder dat deze me bij de eerste single, Grateful, niet bijzonder opviel (gewoon een prima nummer, en that's it), maar dat ik erin gezogen werd doordat een radiozender een van de álbumtracks draaide. En dat m'n uiteindelijke favorieten van dit album ook geen singles zijn geworden.

Ik sta dus wel open voor albumtracks. Maar uiteindelijk blijken de singles voor mezelf toch vaak tot de uitschieters te behoren.

De laatste tijd ben ik meer een singles- dan een albumluisteraar geworden. Komt voor een groot deel door Spotify en topics als de MuMe-afrekening. En de meeste artiesten in de dancewereld brengen sowieso geen albums uit.

Een jaar of 5 terug luisterde ik nagenoeg nog alle grote releases, maar zeker bij (indie)rock merk ik dat ik vaak wel voldoende heb aan de singles. In de albums die ik nog wel luister, investeer ik ook meer tijd, dus eigenlijk is dit wel een win-win-situatie voor mij.

80% van mijn albumcollectie bestaat uit best ofs of hitcompilaties.
Gewoon omdat de meeste bands hooguit een handvol leuke nummers heeft gemaakt.
Je mag dus stellen dat ik veel meer "singles" of "hits" in huis heb dan full albums.

Op die manier vergroot ik de diversiteit in mijn collectie op een budgetvriendelijke manier.

De 20% albums zijn hoofdzakelijk van de artiesten waar ik in mijn jeugd mee opgroeide
en de classic albums van de bekendere iconen. Een soort van must have collectie dus.

Ik ben van beide kanten. De singles als zijnde popliefhebber en dan voor van 1982 tot en met 1997 en dan ook met de Nederlandse en vooral Engelse charts in het achterhoofd en de albums vanuit mijn voorliefde voor symfonische muziek. Ik heb heb in het verleden erg veel cd-singles gekocht (vooral in de periode 1992-1996), veel in een platenzaak in Den Haag waarvan ik de naam niet meer weet maar hij zat zo ongeveer naast het pand waar nu de Media Markt zit. Naast zo''n steegje. Deze was erg gespecialiseerd in Engelse muziek dus daar kon ik mijn hart wel op halen en mijn portemonnee leeg maken.

Plaatboef denk ik? Met van dat chagrijnige personeel achter de balie?

Nee volgens mij niet.

Hij zou hier http://tapirs.home.xs4all.nl/platendh.htm tussen moeten staan, mooi overzicht trouwens.

Maar dat betekent dus, dat je je neerlegt bij wat er wordt gekozen als single en wat het publiek het leukst vind (wat dus de hits zijn geworden).

Mijn ervaring is dat op albums inderdaad een paar publieksvriendelijke nummers staan, maar dat lang niet altijd de beste nummers op single zijn/worden gezet. Soms wel, maar heel vaak ook niet.

Als je van een band alleen maar de singles kent, heb je een heel beperkt overzicht van het oeuvre en vaak niet het beste.

Tot halverwege mijn tienerjaren kocht ik alleen singles, daarna werd het gemengd en vanaf mijn 22e of zoiets koop ik alleen nog maar albums. Daar staan die singles toch wel op.

Maar ik moet toegeven dat ik door het mumeafrekening topic ook behoorlijk aan het singles luisteren ben

Dazzler houdt natuurlijk wel van veel artiesten wat gewoon meer single artiesten waren dan albumartiesten. Paul Young, Kim Wilde, Howard Jones, Nik Kershaw e.d. Daarvan waren twee a drie fantastische nummers voldoende. Natuurlijk trok dit hun lp verkopen ook wel omhoog maar dat was niet het belangrijkste. Op die lp's stonden toch vaak wel wat "vullers". Die draaiden hun omzet gewoon op succesvolle singles. Dat kon natuurlijk ook makkelijk in de jaren '80 waar goede single artiesten meer opbrengsten hadden dan de meer album georienteerde acts.

Singles koop ik sinds de jaren '90 niet meer, hitcompilaties ook zelden (al bezit ik nog een behoorlijk aantal), wel nog best of''s van een bepaalde artiest. Overigens hangt het van de artiest af of ik (alle) reguliere albums koop dan wel genoeg heb met een (hit)compilatie. Van artiesten die goede albums hebben uitgebracht wil ik liever een regulier album, van sommigen zelfs allemaal (bv. The Beatles, Dire Straits, Radiohead, U2 ...). Van artiesten die het vooral moeten hebben van hits verkies ik een 'best of' of een 'greatest hits' alsook van artiesten wiens reguliere albums moeilijk te vinden zijn (vooral uit de jaren '50 en '60).

Daarbinnen moet je ook maar net een goede weten te vinden.

Helaas zijn er nogal wat eigenwijze artiesten die op hun verzamelaar...
- ... essentiele hits weglaten (omdat ze die achteraf niet meer goed vinden, zie R.E.M. vs. Shiny happy people, wat níet op die 'In time'-verzamelaar terecht kwam)
- ... sommige hits er enkel in een remix op zetten (niet zelden een stuk zoutelozer dan het origineel, zie Like a prayer op Madonna's Immaculate collection)
- ... zich geen f*** aantrekken van de chronologische volgorde waarin de tracks zijn uitgebracht (en dat vind ik zelf juist zo fijn, als artiesten dat wél doen, dan vertelt zo'n schijfje een verháál)

In dit soort gevallen biedt de brander wel uitkomst, al mag dat zogenaamd niet. Kan je er eventueel nog wat níet op single uitgebrachte uitschieters tussen zetten ook, als je van de betreffende artiest meer dan alleen de singles kent.