Misschien bestaat dit topic al maar kwam hier op dankzij RogerV n.a.v. de terreur van Mariah Carey-All I want for Christmas is you.

Er zijn een hoop singles waarvan mensen denken dat ze het zelf leuk vinden maar waarvan ik het idee heb dat dit meer als leeghoofdig meelopen wordt gedaan:

Gnarls Barkley-Crazy
Outkast-Hey ya
Buena Vista Social Club-Chan chan
wie weet er nog meer?

Kijk je bij die mensen in hun hoofden ofzo?

Ik vind alle drie de singles hierboven écht leuk en vind mezelf geen meeloper.

Ja, weet er iemand nog meer kwaliteits popsingles?

ik vind de eerste 2 ook prima popsingles, Crazy alleen overplayed. Wat ik bedoelde is dat je bijna geacht wordt die nummers geweldig te vinden, een soort obligaat "iedereen moet ze geweldig vinden want de media zegt dat", ik weet niet goed hoe ik het verder moet uitleggen

De derde van dat rijtje vind ik wel zo'n geval-dat nummer werd heel gehyped door 3FM en opeens vonden heel veel mensen Buena Vista Social Club geweldig, die waarschijnlijk verder nooit dat soort muziek zouden zoeken of zich ermee bezig houden.
Ik zoek nog verder wat voorbeelden

Onbekend probleem voor mij. Ik vind muziek goed, of niet. Ongeacht wat anderen ervan vinden. Hey Ya vind ik bijvoorbeeld een baggernummer, Chan Chan vind ik dan wel weer goed, maar heb ik zeker weten nooit op 3fm gehoord...

Over de drie singles heb ik niet zoveel problemen. Het is niet mijn smaak maar kan begrijpen dat anderen het leuk vinden.

Bij Mariah Carey aar kerstplaat kan ik me heel lastig voorstellen hoe je het oprecht mooi kunt vinden.

Ik zie het probleem hier niet. De nummers van Gnarls Barkley, Outkast en Buena Vista Social Club vind ik alle 3 prima en dat heb ik mij niet moeten aanpraten. Natuurlijk zijn er singles die door de media worden gepusht maar ik begrijp niet waarom pureshores net die nummers als voorbeeld kiest (enkel dat van Gnarls Barkley werd vaak gedraaid).

ik denk dat het door mijn slecht geslapen nachtje komt en dat ik aan het ijlen ben geslagen

maar zie wat Crazy betreft nog eens de discussie bij Hitzone 37 Hitzone 37 (2006)

Misschien is Passenger ook een voorbeeld.

het is overigens geen probleem.:)
Het is meer het idee dat als je zegt dat je Hey ya niet GEWELDIG vindt dat dat niet zou kunnen want iedereen vindt dat zo'n vrolijk nummer, zelfs KPN.

Ik neem nog wel een extra sterke espresso

Wat Crazy betreft kan ik me er wel in vinden. Alles klopt aan dat nummer, maar heb er zelf ook nooit veel aan gevonden. Vond de single daarna, Smiley Faces, 100 keer beter, maar dat werd dan weer geen hit...

Die van Gnarls Barkley en Outkast vind ik oprecht goed, maar die vallen simpelweg binnen m'n smaak. Is niets geforceerds aan.

Die nummers had ik er ook gewoon uit gevist als ze obscuur waren geweest, en ik er toevallig op was gestuit bij het luisteren naar een of ander vaag internetstationnetje.

Het nummer van Buena Vista Social Club vind ik ook niet verkeerd, al weet ik binnen het genre wel leukere te verzinnen.

Ik denk meer aan dingen in de categorie Radiohead, en daarnaast: een héééle lange rij aan indie-poprock-nummers van de laatste +/- 7, 8 jaar. Van die semi-bekende, en zo nu en dan eentje die nog wat bekender wordt. Zoals dat klagerige, 80's-achtige gegalm van Fun. Ik heb het idee dat het 'platen goed moeten vinden omdat vooraanstaande mensen zeggen dat ze goed zijn' (Matthijs van Nieuwkerk, Giel Beelen, enzovoort) sindsdien een stuk erger geworden is.

Fun is in mijn oren ongeveer net zo indie als Jan Smit. Das meer iets uit de hoek van Maroon 5 ofzo. Amerikaanse mainstream radiomuziek waar niemand zich een buil aan valt.

Dat dat indie genoemd wordt verbaasd me ook weer niet, want de betekenis van weinig muzikale termen is de afgelopen 10 jaar zo verwaterd als die van indie (hoewel het altijd al een vaag woord was). Een beetje wat eerder met woorden als alternative en emo gebeurd is. Al vrij snel werden in de jaren '90 zelfs totaal suffe bands als Hootie & The Blowfish (wie kent dat nog? ) nog weleens alternative genoemd en emo werd zo rekbaar dat op een gegeven moment derderangs pop/rockbandjes met zwartgeverfde haren al emo waren. Beide woorden zijn nu zo dood als een pier.



Om heel eerlijk te zijn: Dat heb ik nu juist niet. Eerder het tegendeel zelfs. Ik vind veel jonge mensen van nu veel vrijer in hun smaak en veel minder in enge muzikale hokjes denken dan in de jaren '90 ofzo.

Over de bovenste drie voorbeelden: Hey Ya vind ik geweldig, Crazy best leuk, maar doodgedraaid en en Buena Vista Social Club heb ik niet zoveel.

Dat zijn toch geweldige nummers? Die MOET je haast wel goed vinden, hoor!

Crazy is helemaal niet zo geweldig hoor, laat je maar niks aanpraten!

Hootie & The Blowfish, ik heb er nog een cd van. Vond het destijds heel leuk en Hold My Hand misschien wel het beste nummer allertijden. Maar daar snap ik nu helemaal niets meer van. Ik weet nog dat ze in '95 ofzo op Pinkpop stonden en één van de bandleden een R.E.M.-t-shirt droeg. Dat vond ik dan wel weer mooi.

In de VS trouwens echt enorm populair, hadden dezelfde verkoopcijfers als Pink Floyd, Led Zeppelin, etc.

Nou, op dit forum .... de plaat die in z''n eentje zo'n 276.000 andere albums eigenlijk overbodig maakt.

Ja, die.

Ik merk het bij Radiohead.
Zeg één weerwoord en je wordt haast gestenigd.

Tja, éigenlijk zou in die op 'onafhankelijk uitgebrachte muziek' moeten slaan, en zouden vele obscure nummers die ikzelf via vage streams oppik daar ook onder kunnen vallen.

Maar die vallen vaak óf in de funky/urban/world/enz.-hoek, óf in de dance-hoek (bij recente muziek veelal minimal/techhouse/enz.), en hoe vaak hoor je nou dat het woord indie voor dergelijke muziek gebruikt wordt?

Het is nu eerder een paraplu-woord voor - redelijk - hedendaags klinkende gitaarmuziek, hippe vormen van electronica, of een mengvorm daarvan. Dat laatste levert vaak weer een soortement van 'hipsterige' en nogal synthetisch voelende muziek op, waar ikzelf jeuk van krijg (ik heb ook gelijk iemand met een moeilijke bril en overgestyleerd outfitje op m'n netvlies, helpt niet echt mee...), maar waar hele mensenmassa's als een kip zonder kop achteraan lopen als een of ander muzikaal instituut het promoot. Of het nou Pitchfork is of DWDD. Wat dat betreft zie ik het individualisme wat mensen tegenwoordig zogenaamd zouden hebben niet zo.

Natuurlijk vinden sommigen die zogenaamde gehypte muziek oprecht leuk, maar voor veel anderen lijkt het gewoon iets waar je goed mee voor de dag komt bij je vrienden. Kan je lekker veel like-jes mee krijgen en zo.

Als een hype toevallig bij me past doe ik lekker mee, heerlijk juist om je favorieten ook te kunnen horen als je een winkel binnen loopt of zo. Maar zo nee, dan niet. Hopelijk raakt m'n smaak ooit weer eens in de mode.

Probeer eens bij The Joshua Tree wat kritiek te spuien. Want dat album is toch zoooo perfect. Of Metallica's black album. Ook zo'n leuke.

Ik geloof niet in de stelling van de topicstarter. Omdat ik geloof - nee, zeker weet dat er echt mensen zijn die Mariah Carey en een heleboel andere artiesten waar hier met dedain tegenaan gekeken wordt, mooie muziek vinden maken.

Ga je mond spoelen.

Ik zou Adele of 'Somebody That I Used to Know' hier nog willen noemen.

Nou, doe dat dan.

ben het met catdog eens dat Rolling in the deep ook zo'n status heeft ja

en Catdog begrijpt volgens mij wel wat ik uitgelegd probeer te krijgen

Gek dat jij zo ongeveer een tegengesteld beeld hebt van muziek van nu dan ik. Ik zie het echt niet zo. Het valt me juist op dat als er al hypes zijn ze lang niet meer de impact hebben die de hypes van 20 jaar geleden hadden. Dat alles veel meer versnipperd is. Dat er veel en veel meer bronnen zijn en niemand meer een of twee bronnen lijkt te verslinden en daar achteraan loopt maar hun muziek van tig plekken lijkt te halen. Vind het echt veel individualistischer dan dat het was.

Wat wordt er toch vaak moeilijk gedaan over muziek. Het interesseert mij helemaal niks wie of wat iets vindt van weet ik veel wat voor muziek. Ik maak zelf wel uit of ik het leuk/goed vind of niet.
Maar ok, het heeft natuurlijk wel weer iets om er lekker over te ouwenelen. Maar me een plaat laten aanpraten, nee. Dan zou mijn kast vol staan met muziek weer ik verder niks mee heb en ik heb al genoeg waar ik wel wat mee heb.

Mensen worden gewoon graag verteld wat goed te vinden. Iedereen die anders beweert, lult uit z'n nek. Waarom zouden we anders keer op keer klassiekers proberen, omdat "iedereen zegt dat die zo goed moet zijn"? Waarom zouden we anders toplijsten bijhouden en zelf samenstellen? Waarom geven we cijfers aan de albums? Waarom vragen we anderen om tips?

Dat laatste stukje, in hoeverre je het uiteindelijk echt goed vindt, dat is wel van onszelf. Tot zover gaat ons individualisme, denk ik. Maar al die kleine stukjes bij elkaar maakt iedereen toch wel uniek. En dit zal op een muziekliefhebbersforum als MuMe wel wat anders liggen dan bij de grote grijze massa, maar ik denk ook dat iedereen hier gewoon achter andere mensen aan loopt. Hoeveel mensen zouden OK Computer net zo goed vinden bij hun eerste luisterbeurt als het 200 stemmen had en een gemiddelde van 3,30*?

Jah, maar het kan ook de andere kant op werken. Van die artiesten die volgens 'iedereen' een grote kwaliteit herbergen maar die je op het eerste gehoor niks vindt. Als je het door de externe druk toch blijft proberen kan er zo af en toe wat moois opbloeien. Voor mijzelf denk ik dan aan dingen als Antony and the Johnsons, The Smiths, maar ook Spinvis is een goed voorbeeld. Zonder naamsbekendheid schrijf je soms dingen te snel af die stiekem heel erg goed zijn.