In een post bij deze EP heb ik een stukje geschreven over een band die werd binnengehaald als the next big thing, maar dat nooit werd. Daar zit misschien wel een topic in. Misschien kunnen we hier een soort herdenkingsplaats oprichten voor de hypes die het nooit maakten, de bands die ooit criticilijstjes aanvoerden maar die bijna iedereen inmiddels vergeten is. De artiesten die ooit dachten wereldberoemd te gaan worden en daar nog heel af en toe aan denken als ze bij de koffieautomaat van hun saaie kantoor staan. Bands die ooit moeiteloos de benedenzaal in Paradiso volkregen en nu moeite hebben de bovenzaal te vullen. Niet alleen NME-hypes (daar zijn er genoeg van trouwens), maar overal vandaan.

Niet zozeer eendagsvliegen dus, maar eerder beloftes die niet waargemaakt werden of bands die heel dicht tegen een doorbraak aanzaten maar dat nooit voor elkaar kregen. Fraaie debuten en opvolgers die enkel nog tegenvielen. Of iets dat interessant klonk, maar bij nader inzien snel over de datum was. 10 jaar geleden op de cover van Oor, in een volle Lowlandstent of vaak op 3 voor 12, maar je moet nu nadenken wie dat ook weer waren. Dat werk.

Laat ik maar aftrappen met Ben Christophers. Die kreeg ten tijde van dit album erg veel aandacht. Ik heb hem nog gezien in Paradiso (ik meen op een festival, maar weet niet meer welk) en hij kreeg de benedenzaal muisstil, helemaal in zijn eentje terwijl hij meerdere instrumenten bespeelde. Hij was in die tijd wel vaker in Nederland. Ik vond destijds de CD erg mooi, maar heb 'm al jaren niet meer gedraaid. Zijn latere CD's gingen eigenlijk al aan me voorbij en ik kan me alleen herinneren dat er bij zijn tweede CD nog wat aandacht voor hem was. Volgens wikipedia heeft hij nog voorprogramma's voor Tori Amos en Imogen Heep gedaan, maar zijn in 2010 verschenen minialbum heeft nog maar twee stemmen en was alleen via zijn website te koop. Die officiele site is nu zelfs down. Een drukke benedenzaal zit er niet meer in voor hem ben ik bang.

Daar zijn er natuurlijk een heleboel van, want met name de Engelse media zijn er als de kippen bij om een nieuwe band als 'the next big thing' te hypen. Los daarvan zijn er natuurlijk echt wel artiesten die op basis van hun eerste album en/of optredens hoge verwachtingen wekken, maar die naderhand niet kunnen waarmaken en al snel worden afgeschreven.

Paar voorbeelden die me zelf zomaar te binnen schieten:

Jewel, Tanita Tikaram - Twee zangeressen die met een indrukwekkend eerste album aankwamen, maar omdat de opvolgers teleurstelden, waren ze even snel weer uit 'the public eye' verdwenen als ze erin kwamen.

Big Country - Deze band debuteerde overrompelend met The Crossing, en zelf dacht ik toen ook dat ze dezelfde hoogte zouden kunnen bereiken als destijds U2 of Simple Minds. Maar hun karakteristieke handelsmerk - gitaren die klonken als doedelzakken en de productie van Steve Lillywhite, die met name de drums benadrukte - werd op volgende albums meer en meer ingeruild voor een standaard rock sound.

Lone Justice - hier werd destijds met name in de VS veel van verwacht, toen de kortstondige hype van de cowpunk op zijn hoogtepunt was. Helaas, het alleraardigste debuutalbum werd opgevolgd door een veel gepolijster en commercieler klinkend tweede album, waarna het snel gedaan was. Al heeft Maria McKee er nog een aardige solocarriere aan overgehouden. Een dergelijk carrièreverloop geldt bijvoorbeeld ook voor 'Til Tuesday en Aimee Mann.

Terence Trent D'Arby - Het debuutalbum van deze veelbelovende artiest dat vijf hitsingles opleverde werd een gigantisch succes dat hem naar het hoofd steeg met een alsmaar groter ego tot gevolg. Opvolger Neither Fish Nor Flesh werd door de pers massaal afgekraakt en dit album werd een commerciële flop. Nadien bracht hij sporadisch nog een album uit maar het succes van het debuut was definitief verleden tijd, al vond ik Symphony Or Damn nog sterk.

Eerste waar ik moest denken was Reverend & the Makers. Tekenend was wel dat, toen het een jaar geleden langs kwam in een popquiz, met hun hitje Heavy Weight Champion of the World, we totaal niet meer op die bandnaam konden komen. Maar in 2007 zeer populair, waarbij het ook wel meehielp dat ze bevriend waren met de Arctic Monkeys.

Een andere vergeten hype is The Automatic. Was echt dé belofte, zo rond 2006, heeft één succesvolle single gehad (Monster), daarna nooit meer wat van gehoord.

En verder moest ik nog denken aan Daniel Merriweather. Brak door toen hij de door Mark Ronson geproduceerde Smiths-cover van Stop Me if You Think You've Heard This One Before inzong, had nog een paar grote hits, zelfs nog een duet met Adele, en viel ook zeker op door zijn sterke stemgeluid. Maar toch ook behoorlijk naar de achtergrond verdwenen. Al denk ik dat Daniel Merriweather nog wel weer verrassend terug kan komen met een sterke single. We wachten het af.

Edit: ik zie nu dat Reverend & the Makers dit jaar nog een album hebben uitgebracht. Eén stem en één bericht. Past perfect in dit topic, me dunkt.

Terence Trent D'Arby is inderdaad bijna het ultieme voorbeeld, al kwam hij in de 90's nog even een beetje terug. Maakt tegenwoordig onder een andere naam (Sananda Maitreya, ik moest het even nazoeken) CD's in eigen beheer met soms spuuglelijk amateuristisch artwork. Ook nog maar één stem voor elk van zijn laatste twee albums.

Ook de andere voorbeelden zijn leuk. Net dat hitje van The Automatic eens opgezet. Vind dat eigenlijk al vrij gedateerd klinken. Met name die dubbele stem in de coupletten klinkt heel erg als mid '00's. Gek hoe snel dat kan gaan.

Dan kom ik ook uit bij tijdgenoten The Pigeon Detectives. Bij de pers waren ze minder populair, maar ze werden best stevig gepromoot met hun debuutalbum , waren een van de festivalbands van 2007 en hadden een stuk of drie Britse hits. Het album haalde ook de Nederlandse hitlijsten en ze waren hier vrij populair. Dat duurde één zomer. Ze gaan stug door met albums maken, maar niemand wil ze meer hebben. Het was dan ook typisch zo'n band die iets te opzichtig klonk als bands die toen populair waren. Ik verkocht in 2007 CD's op Lowlands (jawel, dat heb ik ook nog gedaan) en bij die van hen kreeg je een T-shirt kado. Ik heb een zo'n shirt meegenomen. Dat heb ik nog regelmatig onder truien gedragen. Het was dat jaar een van de bestverkopende CD's.

Ten tijde van The Automatic had je ook Morningwood, hoor je nu ook niks meer van.

In de 90's had je Kula Shaker, ze hebben nog een aantal albums gemaakt zie ik, maar ze werden nooit meer zo bekend als ten tijde van K.

Ooit gezien als de redders van 'the white man's soul':

In 1987: Gregory Abbott: Gregory Abbott - Shake You Down - YouTube
en in 1992: Charles and Eddie: Charles & Eddie - Would I Lie To You? - YouTube

Where have they been?

MjumanVoor wat betreft Charles van Eddie, die is in 2001 overleden aan kanker. Maar dat was al ver na het grote, zeer tijdelijke succes.

En blank was 'ie ook niet bepaald.

Drie jaar terug was Tanita er weer, inclusief bescheiden tour die haar naar de Amstelkerk bracht. En dat was een van de mooiste concerten die ik ooit heb mogen beleven. Nauwelijks veranderd die dame, echt prachtig.

Soms is het misschien ook veel fijner, zoals Tanita Tikaram of Terence Trent D'Arby, weg van de druk en het grote publiek en gewoon veel kleinschaliger muziek maken, zonder dat je compromissen hoeft te sluiten of er druk op je staat om met iets nieuws te komen. En dan dus optreden in de Amstelkerk voor mensen die ècht van je muziek houden, dichtbij je publiek. Of zeven jaar niks uitbrengen en dan weer een nieuw album. Ik denk dat beide ook nog eens de mazzel hebben dat ze nog een redelijk inkomen kunnen halen uit oudere nummers die ze zelf schreven. Sign Your Name en Twist in My Sobriety zitten nog wel in de playlist van menig radiozender. En zeker die laatste is dan vaak nog eens een van de mooiste liedjes die zo'n radiozender nog weleens draait. Dan heb je toch wel een heerlijke artistieke vrijheid.

Ik heb zeker bij die twee eigenlijk het idee dat ze niet zo nodig het succes van hun debuut terugwillen.

Maak van 'soms' wat mij betreft maar 'vrijwel altijd', maar dat is vooral vanuit het oogpunt van een muziekliefhebber die de meeste van zijn concerten liever met 10 dan met 10.000 mensen beleeft. Tanita kreeg die Amstelkerk trouwens moeiteloos uitverkocht (en muisstil), nog verdomd aardig dus .

Ik denk dat verreweg de meeste artiesten meer dan prima kunnen leven met 'ervan rond kunnen komen', áls ze dat al halen natuurlijk. Groot succes is maar vermoeiend.

Was bekend; het duo gold lang als de grote troef om de Tamla Motown-achtige soul weer nieuw elan te geven.

Het leuke van dat laatste album van Tanita Tikaram is dat er een 'bonus-cd' bij zat met akoestische versies (met een strijkkwartet) van een viertal nummers van haar debuut - heel anders, aar wel fraai gedaan.

Alanis Morissette - Met Jagged Little Pill werd ze in één klap een wereldster en dit album behoort nog steeds tot de bestverkochte albums aller tijden. Haar volgende album Supposed Former Infatuation Junkie (waarmee ze teveel wilde bewijzen) verkocht heel wat minder en ook haar volgende albums vertonen een dalende lijn qua belangstelling en verkoop. Het is nu al een tijd geleden dat ze nog een nieuw album heeft uitgebracht.

Vergeten hypes waren er al in lang vervlogen tijden. Deze naam kwam mij toevallig binnen.
Dave Berry - Hij werd in één klap wereldberoemd met het door Ray Davies geschreven This Strange Effect dat een evergreen is geworden. Nadien scoorde hij nog een aantal hits in korte tijd, zijn optredens waren op voorhand uitverkocht, op een bepaald ogenblik was hij zelfs even populair als The Beatles. Dan verdween hij plots van het toneel, nadien is hij enkel actief in het Golden Oldie-circuit voor een klein publiek en kennen velen hem enkel nog van die grote hit.

Laatste album is uit 2012, dat is toch niet zo wereldschokkend?

Ik hoorde een paar weken terug ineens weer de single van dat album (Guardian) op de radio. Vond ik best verrassend, al had ie toen nog bijna de top 40 gehaald.

Maar inderdaad, 2012 nog, en er was niet héél veel aandacht voor maar ook niet heel weinig. Ik vind Alanis niet echt een vergeten hype. Zeker niet vergeten.

Kan je eerder denken aan Tracy Bonham - 1 zeer succesvol album (1996); daarna was het maar matigjes.

In die tijd hadden wij ook Joan Osborne met Relish (dit album verkocht ook goed maar was niet zo'n gigantisch succes als die van Alanis Morisette), nadien was er nauwelijks belangstelling meer voor haar al bleef ze regelmatig albums uitbrengen.

Tracy Bonham (die door velen als een Alanis Morisette-kloon werd genoemd) was inderdaad succesvol met haar debuutalbum, de daaropvolgende albums flopten.

Die stond toen nog op Pinkpop als ik me niet vergis, Mother Mother deed het toen wel goed.
Maar inderdaad, meer een vergeten artiest dan Morisette.

De winnaars van alle talentenjachten?

Verder kan je natuurlijk een heleboel one-hit wonders noemen, zoals O-Zone. Ma ya hiiiii!

Stond op haar hoogtepunt op Lowlands, heb haar daar nog gezien in 1996. Kan zij dat ze tevens op Pinkpop stond al lijkt me dat sterk, zoveel overlap was er niet in de programmering (of zelfs helemaal geen).

Niet dat ze de lievelingen waren van de Engelse muziekpers, maar op het commerciëlere vlak past Ace of Base wel in dit rijtje. Hun debuutalbum had wel vijf forse hits, dus de verwachtingen waren dat deze band wel eens kon uitgroeien tot de Abba van de jaren negentig. Maar dat tweede album was al een afknapper en daarna zakten ze helemaal weg. Ze maken nog steeds platen volgens mij, maar het aantal stemmen op hun laatste album uit 2010 spreekt boekdelen.

Tracy Bonham stond in 1997 op Pinkpop.
Wat denk je van die andere Tracy.
Tracy Chapman.
Ook t.A.T.u. is een duidelijk voorbeeld.
En Frankie Goes To Hollywood scoorde met hun 2e album veel minder.
Zelfs hun debuut wordt niet vaak meer on lijstjes genoemd.

Tracy Chapman bracht een overrompelend debuut uit, nadien heeft ze dat succes en kwaliteit inderdaad niet meer kunnen bereiken, van haar heb ik trouwens een tijd niets meer gehoord.
Ace of Base werd destijds inderdaad als de opvolger van Abba bestempeld maar de hitmachine was na enkele jaren al voorbij.

Bands die ook in dit rijtje dreigen terecht te komen zijn Kaiser Chiefs en Bloc Party. Hun debuutalbums werd in de hemel geprezen en verkocht ook goed, nadien werd het geleidelijk minder. Hun recentste album kreeg weinig aandacht.

Kaiser Chiefs en Bloc Party zijn inderdaad duidelijke voorbeelden.
Hard-Fi, Maximo Park en Infadels; daarbij waren de verwachtingen ook hoog.
Al hadden de Britten elke week wel een nieuwe hype.

Duffy. Was dé sensatie van 2008... maar nu?

Ik was toen ook op pinkpop, maar Bonham heb ik toen niet gezien

Duffy kan je - wat catdog zegt - ook in dit rijtje toevoegen.
In de jaren '80 waren er nog meer bands die aanvankelijk een hype waren maar na een tijd vergeten. Naast het eerder vernoemde Big Country was er ook The Alarm waarvan na hun debuut in 1984 vaak werd gezegd dat ze even groot als U2 gingen worden (ze traden ook op in Torhout-Werchter).

D'r zijn er die je dit NIET in dank afnemen, zoals Running On Empty

M.u.v. Dufke is dit ook voor mij veel te kort door de bocht: Alarm heeft minstens 4 draaibare albums opgeleverd. Hype in Daaroland wellicht, maar in Hieroland niet

T.a.v. U2 noem dan Red Guitars, maar die zal je wel niet eens kennen