Omdat de popmuziek vooral wordt beheerst door Britse en Amerikaanse bands wil ik daar een topic over beginnen.

In het begin werd de popmuziek vrijwel volledig beheerst door Amerikaanse sterren (Elvis Presley, Chuck Berry, Buddy Holly ...), vanuit Groot-Brittannië konden enkel Cliff Richard & The Shadows ermee wedijveren.

Toen The Beatles de VS veroverden verschoof het zwaartepunt naar Groot-Brittannië met ook Rolling Stones, The Kinks en The Who maar de Amerikanen reageerden snel gepast met o.a. Bob Dylan, The Byrds, The Doors en Jimi Hendrix en natuurlijk was er de vele soul.

Vanaf de jaren '70 begonnen de ontwikkelingen (en ook de muzieksmaak) van de Britten en Amerikanen uit elkaar te groeien. Hardrock, glamrock en progrock was vooral een Britse aangelegenheid en leverde diverse geweldige bands als o.a. Led Zeppelin, Pink Floyd, Roxy Music en Queen op die internationaal ook erg succesvol waren. In de VS waren het meer solo-artiesten die vaak terugkeerden naar de roots van de popmuziek (blues, folk, country) zoals bv. Paul Simon, Randy Newman en Bruce Springsteen en verder was er ook in de jaren '70 veel goede soul en een muzikale duizendpoot als Frank Zappa.

Vanaf 1977 werd de muzikale kloof tussen GB en de VS nog groter. In GB was het de (post)punk en new wave (al kwamen de invloeden uit de Amerikaanse underground zoals The Stooges) die de Britse popmuziek beheersten (leverde een eindeloze lijst interessante bands), in de VS disco en de AOR of FM-rock (een gladde variant van de prog- en hardrock). Uiteraard vond ik de new wave interessanter. Deze tendens zette zich voort in de jaren '80 met in GB ook een boeiende synthipop-stroming (al vond ik niet alle synthipop goed) en gitaarbands als The Smiths. Helaas gingen destijds interessante Britse (prog)rockbands ook voor de gladde mainstreamrock zoals Yes, Genesis en Moody Blues. In de VS bleef AOR (waarbij de producties alsmaar gladder en mechanischer werden) de norm en was de interessantere rock meer te zoeken bij de 'alternatieve' bands als R.E.M. en later Sonic Youth en Pixies terwijl Amerikaanse artiesten als Bruce Springsteen, Paul Simon, John Hiatt en Tom Waits gedurende de jaren '80 wel sterk en tijdloos werk bleven uitbrengen. Van de zwarte artiesten staken Michael Jackson en Prince er duidelijk bovenuit en daarnaast ontwikkelde de hiphop zich.

In de jaren '90 waren het net de Amerikanen die de rock een nieuw elan gaven (grunge), rauwe en natuurlijke producties werden weer in, blues-, folk-, countryrock en punk keerden terug. Britpop was de Britse reactie daarop met bands die weliswaar sterk putten uit het verleden maar daar toch een eigen(tijds) tintje aan gaven en daarnaast ook de triphop (Massive Attack, Portishead). Rond 2000 vond ik de Britse scène (Radiohead, Coldplay ...) terug interessanter dan de Amerikaanse met hun postgrunge en nu metal (braak). Er werd sindsdien genoeg prima Amerikaanse muziek uitgebracht maar die moet je vooral in de underground (met sobere productie) zoeken zoals bv. Iron & Wine, Lambchop, Radical Face, Bonnie 'Prince' Billy ... of bands als Wilco, Low, Fleet Foxes ... die weinig voet krijgen bij het brede publiek waar dat goede Britse bands (Arctic Monkeys bv.) wel snel worden opgepikt. De mainstream of hitparadepop uit de VS boeit mij de laatste 20 jaar weinig (R&B, een gelikte variant van soul en hiphop vind ik één van de saaiste genres binnen de popmuziek), die uit GB vind ik veel leuker. Zo heb ik veel meer met bv. Robbie Williams, Katie Melua of Lily Allen dan bv. Katy Perry, Britney Spears of Rihanna.

De Britten vind ik ook meer gevoel voor humor hebben dan de Amerikanen (humor, dat mis ik net bij de voornoemde Amerikaanse sterren), zo spreken de Britse humoristische TV-series mij om die reden veel meer aan de Amerikaanse. Het Brits Engels vind ik ook charmanter klinken dan het (knauwend) Amerikaans Engels, bij bv. Bon Jovi en Guns 'n Roses kan het mij soms irriteren.

Reacties hierop zijn steeds welkom.

Ben het in grote lijnen wel met je eens, maar opmerkelijk dat je twee van de beste, en invloedrijkste, Amerikaanse bands uit de popgeschiedenis onvermeld laat: The Velvet Underground en Talking Heads. Bowie noem je aan de andere kant dan ook weer niet

Sowieso doe je de Amerikaanse jaren 70 wel wat tekort, daar zat toch heel wat moois bij. Big Star, Modern Lovers, Patti, Blondie, Ramones om maar wat te noemen.

Velvet Underground was ik vergeten te vermelden, destijds nauwelijks succesvol maar inderdaad van invloed op vele latere Amerikaanse artiesten en bands als bv. Patti Smith, Talking Heads en Sonic Youth.

David Bowie was dan van zijn kant de belangrijkste Britse solo-artiest in de jaren '70 en ook van invloed op vele Britse new wave.
Punk & new wave ontstonden in de VS waarbij je kunt zeggen dat het begon met Velvet Underground (kun je proto new wave noemen zoals de garagerock midden jaren '60 ook vaak protopunk werd genoemd) en The Stooges (de grondleggers van de punk) en verder ontwikkeld door Talking Heads, Blondie (beiden waren ook in Europa succesvol) evenals Modern Lovers en Ramones.

De Britse punkgolf en de postpunk of new wave die daarop volgde was veel groter dan de Amerikaanse dat grotendeels underground is gebleven (buiten de eerder genoemde bands als Blondie en Talking Heads) en had ook een veel grotere impact.

Het valt mij op dat nieuwe muzikale ontwikkelingen snel door de Britten worden opgepikt (Beatles bv.) terwijl de Amerikanen daar gereserveerder tegenover staan of in de VS lang in de underground blijven (punkpionier Iggy Pop bv. was in Europa bekender dan in de VS). Grunge is daar wellicht een uitzondering op maar die heeft een lange voorgeschiedenis. En de rock'n roll in de jaren '50 is ook niet de ene dag op de andere ontstaan en werd aanvankelijk door de Amerikaanse media geboycot of genegeerd.

Ik merk bij mezelf een voorkeur voor Britse bands. Gemiddeld genomen wat subtieler en vernuftiger in hun muziek. De Amerikaanse cultuur staat ook niet bepaald bekend om gevoel voor nuance.

Je ziet het ook terug in films. Europese cinema is vele malen authentieker dan Hollywood.

Luc,

Je kan niet de Amerikaanse inbreng samenvatten met "verder was er ook veel goede soul". Dat is net zoiets als als: de Britten hadden eind jaren 60 begin jaren 70 een aantal leuke rockbands . . . .
James Brown, Marvin Gaye, the Supremes, reetha Franklin, prince, jacksons, Michael Jackson, otis redding, stevie wonder, en ga zo maar door. Allemaal briljante muzikanten met een ouvre waar je u tegen zegt.

Gemiddeld genomen vind ik de Amerikaanse muziekcultuur veel rijker dan de Europese. De diepgang die albums van artiesten als marvin gaye, stevie wonder, joni Mitchell meebrengen mis ik vaak op Europese producties.

De soul in de jaren '60 vind ik even belangrijk als de beat en de psychedelica destijds en leverde ook tal van briljante en invloedrijke zangers als Sam Cooke, James Brown, Otis Redding, Ben E. King & The Drifters, Stevie Wonder, Marvin Gaye, Aretha Franklin ... teveel om op te noemen. Ik geloof trouwens de Motown het muzieklabel is dat de meeste hits heeft opgeleverd.
Overigens ontstonden vele populaire muziekstijlen uit de zwarte Amerikaanse underground zoals de blues (basis van de rock), soul, funk, hiphop en vrijwel alle vormen van dance.

De Amerikaanse muziekcultuur heeft inderdaad een veel rijker verleden en underground (zoals ik eerder zei is de betere Amerikaanse muziek bijna altijd te vinden in de underground), anderzijds weten de Britse bands en muzikanten meestal op een betere en vooral subtielere wijze kwaliteit en succes te verenigen (er is geen enkele Amerikaanse band die zoveel succes en impact heeft gehad als The Beatles).

(Elvis Presley?)

ehm bij de Britten (en tevens de Amerikanen) vergeet je de opkomst van de house midden jaren 80 en de complete dance explosie vanaf de jaren 90?????? Die het hele landschap heeft bepaald voor de meeste popartiesten waar we nu (EDM) mee doodgegooid worden

HipHop? Jazz?

Met rijker bedoelde ik wat anders Lucm. Ik vind dat de Amerikanen rijkere muziek voortbrengen. De muziek zelf heeft meer diepgang. Hoe goed ik de Beatles ook vind, veel diepgang had het niet. Het is muziek waar je vooral vrolijk van wordt. Albums als Whats goin on, Heijra, sign o the times, songs in the key of life zijn wat mij betreft rijker dan wat de Europese klassieker brengen.

Maar goed, zo'n beetje mijn hele top tien bestaat uit Amerikaanse titels.

Veel diepgang moet je inderdaad niet zoeken in de beginperiode van de popmuziek (incl. The Beatles) maar er werden tal van prima popsongs gebracht (vooral in de soul). Het is pas halverwege de jaren '60 dat popmuziek meer diepgang kreeg en met diverse instrumenten werd geëxperimenteerd (ik zal daarover een topic over de jaren '60 starten). The Beatles waren enorm veelzijdig en muzikaal rijk en dat geldt ook voor Britse bands als Pink Floyd, Led Zeppelin, Radiohead en David Bowie. Enkel Frank Zappa kan qua veelzijdigheid daaraan tippen (al maakte hij vaak gebruik van gastmuzikanten en moest hij het niet hebben van de zang).

Soul zie ik vooral als een genre waar de vocalen vooraan staan en heeft de beste zangers voortgebracht. Moet ik een lijst met de beste vocalisten opstellen kwamen daar vooral soulzangers in voor (samen met Elvis Presley en Roy Orbison). Het valt mij op dat vele jaren '60-hits op vocaal gebied erg goed waren (een zangeres als Aretha Franklin is nog steeds onovertroffen), wat veel minder het geval is met de huidige hitparadepop. Soul werd in de jaren '70 wat experimenteler (o.a. Stevie Wonder) onder invloed van de progrock.

Als ik mij baseer op de veelzijdigheid, originaliteit en vooral humor komen de Britse bands en artiesten vooraan. Baserend op de zang zijn het vooral de Amerikaanse solo-artiesten die mij bekoren (vooral in de soul). Daarnaast vind ik Bob Dylan de beste tekstschrijver ooit en had hij een enorme invloed.

House ontstond ook in de zwarte onderground waarbij Frankie Knuckles de grondlegger was en bereikte met mondjesmaat de hitlijsten eind jaren '80. In de jaren '90 was house inderdaad erg populair, vreemd genoeg vooral in Europa maar nauwelijks in de VS (waar ze nochtans afkomstig is). Overigens ontwikkelde house zich verder in Europa (en vooral Groot-Brittannië) en kwamen er varianten op (met Britse bands als KLF, The Shamen, The Prodigy, Chemical Brothers, Underworld ...).

Hoezo kon enkel frank zappa tippen aan de veelzijdigheid van een aantal bands die in mijn ogen niet zo heel veelzijdig waren? Neem twee willekeurige albums van zappa en het is veelIjdiger dan het gehele ouvre van pink floyd, zeppelin en radiohead bij elkaar. David Bowie is veelzijdig. Die wel.
Verder vergeet je voor het gemak een band als de beach boys.

Overigens is mijn punt nu juist dat er best diepgang te vinden is in de popmuziek, alleen niet in de britse variant van die tak van sport.

De Britten hebben gezorgd voor ontzettend veel substromingen (en in hun kielzog het Europese vasteland): UK garage, grime, drum n bass, dubstep, speedgarage. Die allemaal de mainstream bereikten via pop acts en hun remixen.
In de USA is house altijd voornamelijk een clubgebeuren gebleven, omdat hiphop daar een veel centralere rol op de radio speelt. Pas de laatste 5 jaar lijkt dance massaal binnengehaald te zijn

Ik heb meer op met de Yankees, in zowat elke periode. Net even mijn 5 en 4.5* albums gecheckt en zo'n 3.5% van die stemmen is op Britse Albums (de rest is niet automatisch U.S. of A., maar als muziek voetbal zou zijn dan zat Engeland op niveau Liechtenstein en was Amerika Brazilië). Ook in mijn stemmen op elektronische muziek zijn de Engelsen opvallend afwezig, hier voeren de Noren, Duitsers en alweer de yanks de boventoon.
Ik vind Engelse bands vaak weinig kont schoppen, en ik hou niet van dat Engelse tongue-in-cheek gedoe en accenten. Engelse humor? Ik vind al die comedyseries niet leuk in ieder geval. Ik ben een keer in Londen geweest en vond het niet heel geweldig, als stad zijnde. Dat zou een verklaring kunnen zijn.

Grunge zie ik niet als nieuw elan, maar eerder als een stap terug. Pré-grungebands als Pixies, Sonic Youth en Dinosaur Jr. waren veel opwindender en scherper. Toen "gebeurde" Nirvana, wat an sich een hele goede (want punky) band is, maar die nam in haar kielzog een hele grote berg grijze bagger mee als Stone Temple Pilots, Candlebox en Pearl Jam die de sjeu er wel even uit haalden. Het was diep graven in de underground om de opwindende bands te vinden (waaronder mijn favoriete band ooit Unwound).

Een belangrijke (Engelse) naam die nog niet is genoemd is Brian Eno, invloedrijk figuur, bruggenbouwer en globalist. Want, is dit landjesdenken eigenlijk niet heel beperkt?

De Britten vind ik wat 'chauvinistisch' in de kijk op muziek en de rol van hun land in dezes. Britse Muziekbladen zetten steevast Britse bands of muzikanten op nr. 1 in de top huppeldepup of all times, of the year. "Britpop". Dit wou ik gewoon even gezegd hebben.

Als het dan om hardrock en metal gaat zijn er grote verschillen. Bepaalde typische stromingen of 'periodes' waren vaak ook niet tegelijkertijd maar volgden elkaar op.
The Bay Area trasmetalopkomst is niet met iets soortgelijks te vergelijken in Groot Brittannie. Dan moet je eerder vergelijken met Duitse trashbands (Kreator, Destruction) in diezelfde periode.
En iets als de NWOBHM had je dan weer niet in de USA, daar was het glamrock bijvoorbeeld wat dan weer haast niet voorkwam in dezelfde periode in Groot Brittannie (Hanoi Rocks woonde weliswaar veel in Londen maar was een Finse band).

Zijdelings opgemerkt en dichter bij huis vraag ik me wel eens af waarom Duitsland in de hardrock en (trash)metal zoveel 'topprodukten' heeft voortgebracht, en nog, (Destruction, Kreator, Scorpions, MSG, Rammstein) en Nederland niet.
Wij hadden ooit DAFjes en Vandenberg, Duitsland heeft Porsches, BMW's en Scorpions.

Met dit soort topics moet je oppassen voor polarisatie.

Bijna driekwart van de CD's die ik bezit zijn van Amerikaanse of Engelse makelij. De VS is bij mij wel aanzienlijk ruimer vertegenwoordigd (43% tegenover 31%).

De Britten zijn bij mij vooral vertegenwoordigd door bands waar dat in de VS meestal soloartiesten dienst maken. Als je mij zou vragen wat mijn favoriete bands zouden zijn zou het vooral Britse bands zijn (Beatles, Rolling Stones, Pink Floyd, Led Zeppelin, Radiohead ... en ook R.E.M. als Amerikaanse band), indien het solozangers of -artiesten zouden zijn vrijwel alleen Amerikanen (Bob Dylan, Frank Zappa, Elvis Presley, Bruce Springsteen, Marvin Gaye, Paul Simon ... en één Brit nl. David Bowie).

Zoals ik eerder zei zijn de meeste stijlen en stromingen afkomstig uit de VS maar vaak weten de Britten die verder uit te bouwen. Zoals de rock'n roll die in de VS ontstond maar The Beatles en nadien Rolling Stones gaven ze een nieuwe impuls toen rock'n roll begon uit te sterven.

Punk & new wave ontstonden ook in de VS maar het was in GB waar de punkexplosie anno 1977 plaatsvond en uit de new wave of postpunk tal van boeiende bands en artiesten ontstonden (meer dan in de VS).

Om pureshores bij te staan, ook house onstond in de VS maar de Britten hebben inderdaad voor veel substromingen gezorgd (triphop, drum n bass ...).

Nieuwe ontwikkelingen worden door de Britten snel opgepikt (misschien dankzij hun chauvinisme) terwijl de Amerikanen qua muzieksmaak behoudender zijn. Frank Zappa en ook pré-grungebands als Pixies en Sonic Youth zijn nooit echt succesvol geweest in de VS. Moesten het Britten zijn werden ze onmiddellijk door de Britse pers omhoog geschreven terwijl het weinig waarschijnlijk is dat een band als bv. Radiohead in de VS furore zou maken.

Het is dat 'verder uitbouwen' waar ik veelal wat moeite mee heb. Europese bands die aan de haal gaan met stijlen uit de Amerika's doen dit niet altijd met zoveel inhoud. Een wellicht wat extreem voorbeeld: UB40 speelt reggae. Met nadruk op 'speelt'. Zo 'speelt' Ali B rap. Natuurlijk zijn er Britse en Europese bands/artiesten die het met nadruk heel erg goed doen, maar dit element speelt vaak een rol. Ik ben een liefhebber van Bowie, maar ook hij 'speelt' de muziek die hij brengt. Hij is het niet. Het is het verschil in beleving. Iets zijn of iets nadoen. Veel Europese acts doen na.

Vanaf de jaren '70 winnen steeds meer artiesten buiten de VS en GB aan belang (en gelukkig maar). Zoals de elektronische muziek vooral uit het Europese vastenland afkomstig is (met Kraftwerk als belangrijkste vertegenwoordiger), de reggae uit Jamaica, Abba uit Zweden en vanuit Ierland Van Morrison en U2. En ook Australië deed een flinke duit in de zak met AC/DC (belangrijkste inspiratiebron voor NWOBHM ).

Eigenlijk kan ik weinig met een topic "Britse bands en artiesten versus Amerikaanse bands en artiesten".
Wat moet je dan schrijven? Het gaat om de muziek. In beide landen kunnen mensen uit sloppenwijken een wereldberoemd artiest worden, of een band. Verder ben ik bang dat discussierende over Britse bands al gauw de Beatles weer voorbij komt en dan heb ik het al gehad.

Ik dacht eigenlijk een soort KO tegen te komen bij deze topictitel maar het is een echt discussietopic zie ik.

Wat is beter en wat is slechter is een gevaarlijke discussie als het je puur over landen hebt. ben je liefhebber bv. van Hiphop, disco/soul, blues en country dan zal je altijd voor de VS gaan. Ik ben liefhebber van symfo, New Wave, Synthpop en Britpop en ja dan kom je dus bij Engeland uit en tja ik vind de Engelse humor en beleving qua muziek, sport e.d. wel top. Ik ga liever voor de zoveelste keer naar Londen dan voor de eerste keer naar LA.

Maar goed uiteraard heeft ook de VS artiesten die ik heel hoog heb zitten (Stevie Wonder, Beach Boys en Pearl Jam om maar eens wat te noemen) en de UK heeft ook grote namen waar ik dan weer niets mee heb (bv. Clash, Joy Division en Sex Pistols).

Als ik moest kiezen tussen mijn Amerikaanse platen en voor mijn part de rest, dan wordt het toch the good old USA. Blues, Country, Elvis &The Doors. Daar kom ik mijn tijd wel mee door. Helaas voor Led Zeppelin en de Keltische artiesten, maar het zij dan zo.

Ik vraag me weleens af of de halve Zweedse bevolking uit (metal)muzikanten bestaat, zoveel goede/bekende artiesten komen er vandaan. Relatief gezien mijn favoriete muziekland. In absolute zin winnen de Verenigde Staten met afgetekende cijfers.



Zit jij soms een muziekencyclopedie over te tikken of wat?

Met je eens, over Zweden. Sowieso staan kunst & cultuur daar volgens mij ergens in de grondwet.
Denk aan cinemagrafie (is dat een woord?, films bedoel ik) en ook literatuur maar ook design (architecture, meubels, etc. en nee ik bedoel niet Ikea). Het feit dat het er lang donker is, de afstanden, het klimaat, het zal er allemaal mee te maken hebben. Zweedse films zijn karakterologisch zo goed, en lekker traag en een tikje depri of zwart. Prachtig.
In Ijsland leest men de meeste literatuur per hoofd van de bevolking, ter wereld. Ze feesten daar ook veel, omdat ze letterlijk 'dansen op een vulkaan'. Finland vind ik zelf een zeer interessant land op muziekgebied, een heel actieve livemuziekscene is er daar. Hanoi Rocks komt er vandaan. Nog nooit geweest. Zweden wel.
De Scandinavische Black Metal in met name Noorwegen is beroemd en zelfs berucht. Het trekt er rare types aan die echt geloven in Satanisme en bijv. eeuwenoude kerken in brand hebben gestoken, ook in Denemarken is dit gebeurd.
Om niet beticht te worden van encyclopedische opsommingen van heel Scandinavie wijs ik alleen nog op het Deens design, ook wereldberoemd.
Absoluut en ook relatief vind ik de USA toch het mooiste muziekland. De 'rock 'n roll' is daar toch het sterkst. In Zweden hebben de vrouwen dan weer mooi lang blond haar. Het oog wil ook wat.

Cinematografie.

De scandinaviërs zijn trouwens ook erg goed in elektronische muziek. Komt wat dat betreft een hoop moois uit het noorden.

Geloof dat Kraftwerk hier behoorlijk schuldig aan is, dus blame Germany

By the way...valt Canada in deze discussie onder Amerika, of is dat een compleet andere discussie ?

Het is uiteraard makkelijk lacherig te doen over Canada, met artiesten als Celine Dion en Justin Bieber.

Maar laten we vooral niet vergeten dat er ook zeer goede en invloedrijke artiesten vandaan komen.
Zoals bijvoorbeeld Leonard Cohen, Neil Young, Rush, The Band (behalve Levon Helm), Arcade Fire en Joni Mitchell .

Cultureel bezien staat Canada op een lijn met de USA. Min of meer. Ik ben geen kenner en er zullen vast verschillen zijn, maar ik denk dat op dit vlak het verschil kleiner is tussen Canada en de VS dan tussen Frankrijk en Duitsland.

In (het zuiden van) de VS is "Canadian" een scheldwoord dat zoiets als mietje betekent. Terecht of niet, muziek voor "Canadians" wordt er gemaakt, Bryan Adams is er evenals eerdergenoemde voorbeelden een oervervelend voorbeeld van. Daarentegen is het eveneens het herkomstland van Rush, Devin Townsend en Voivod, niet de minste namen.

Neil Young en Joni Mitchell komen er als ik het goed heb vandaan.

Fuck, Canada spant wel de kroon qua drek, nu ik zo even op onderzoek ga. Bieber, Michael Bublé, Drake, Avril Lavigne, Alanis Morrisette, Rufus Wainwright, en daarnaast de meer serieuze drek als Cohen en Joni Mitchell... Eigenlijk zou dat land in quarantaine moeten.

Neil Young telt niet, want die denkt dat ie Amerikaan is.