Niets is plezieriger dan midden de overvloed middelmatige indiebandjes weer zo’n ruwe diamant te ontdekken die meteen je hart en bewustzijn steelt.

Microcastle van Deerhunter is zo’n exemplaar. Zoals het goede cultband betaamt, brengt Deerhunter oerdegelijke muziek die niet te vatten is in enkele woorden. De plaat opent beheerst met een op een warme gloed drijvende ambientriffs en nonchalante gitaren, een instrumentele intro die meteen de toon zet voor de rest van het album. Gezellige popsymfonieën worden afgewisseld met experimentele ambient soundscapes en verwijzingen naar shoegazebands als My Bloody Valentine zijn zelden veraf.

Soms ploetert de plaats iets te doelloos in muzikaal experiment, maar dat bezorgt de plaat een tegendraadse ziel waar je van gaat houden. Deze plaat is een quasi religieuze ervaring die “alternative nineties” aan hedendaagse “indiepop” koppelt zonder zijn eigenheid te verliezen. Kortom: pure klasse, dat verdient 4.5*

Dé slotconclusie na een beluistering van de nieuwe van Jarvis Cocker: Pulp is verleden tijd. Laten we bij deze Jarvis Cocker niet blijven associëren met zijn voormalige britpopband of zijn knotsgekke interventie tijdens een optreden van Michael Jackson op de BRIT Awards in 1996. De reden daarvoor is dat het tweede solo-album van Jarvis Cocker helemaal niet meer klinkt als Pulp, in tegenstelling tot zijn vorige album. De intellectuele lolbroek heeft een baard laten groeien en koos voor niemand minder dan Steve Albini (Nirvana, The Pixies) als producer. Het resultaat klinkt dan ook gewoon als de optelsom van beiden. De openings- en titeltrack drukt je meteen met de neus op de feiten: een ferm uit de kluiten gewassen gitaarriff verrast iedereen die het klassieke Pulpoeuvre gewoon is. Maar Jarvis voelt zich in zijn sas in die rockomkadering. Zijn teksten bewijzen nogmaals zijn talent als songschrijver (nog best te vergelijken met Morrissey) en worden nooit verdrongen door de stoere brokken gitaargeweld. 'Further Complications' bevat 10 oerdegelijke rocksongs. Soms gaat Jarvis de soultour op - 'Leftovers'- maar het geheel is compact en samenhangend. De disco-afluiter 'You're In My Eyes' bedekken we dan weer met de mantel der liefde. 'Further Complications' is geen topplaat geworden, maar doet vermoeden dat die er ooit wél komt.

Ik ga voor 3,5*

Zijn er mensen die een platenkast vol weltschmerz bezitten en gruwelen van elke glimlachende muziektoon? Wel, die personen zullen ‘Spark Large’ van de Zweedse indiepopband Marching Band ervaren als een volwaardige marteling. Met voornamelijk kleurrijke tonen, vrolijke melodieën en zoetzure samenzang trachten de Zweden namelijk hét muzikale alternatief te vormen voor Prozac. Op muzikaal vlak zit het op ‘Spark Large’ meer dan snor. De nummers zijn met veel vakkennis gecomponeerd en zitten als toverballen ineen. Hier en daar stoot je op geniale nummers zoals ‘Travel In Time’ (The Shins zijn nooit veraf) maar trop is trop. Al die bij elkaar geperste vrolijkheid gaat al na een kwartier irriteren, alsof je te lang in de zon gekeken hebt. Na de Prozac dus de Dafalgan.

*3