menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van metalfist. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2021, februari 2021, maart 2021, april 2021, mei 2021, juni 2021, juli 2021, augustus 2021, september 2021, oktober 2021, november 2021, december 2021, januari 2022

The Rolling Stones - Emotional Rescue (1980)

afgelopen vrijdag om 13:18 uur

Normaal gezien pluk ik een willekeurig album uit het oeuvre van de Rolling Stones om het dan grondig te beluisteren, maar Some Girls lag echt wel goed in het gehoor en dan kom je automatisch terecht bij de opvolger: Emotional Rescue. Een album dat voortborduurt op de stijl en klank van Some Girls, maar dat algemeen wel heel wat slechter beoordeeld wordt. Met de eerste luisterbeurt(en) was ik daar volledig mee akkoord. Er zat niets memorabel in de nummers, alles leek één lange brij te zijn en ik vroeg me echt af hoeveel luisterbeurten ik dit ging kunnen volhouden. Wel, veel luisterbeurten blijkbaar! Opeens klikte er iets en begon ik de individuele nummers meer en meer te waarderen. Niet alles komt even goed binnen (zo vind ik All About You één van de meest inwisselbare nummers dat ik al heb gehoord van de band en is het het enige nummer op de plaat waar ik werkelijk niets mee heb), maar nummers zoals Emotional Rescue, Where the Boys Go en zeker She's So Cold zijn heerlijk. De manier waarop Jagger de laatste strofe bijna brult (I'm the burning bush, I'm the burning fire, I'm the bleeding volcaaaaaaaaanoooooo) in She's So Cold is hoe ik de groep het liefst heb. Een aantal nummers uit de opnamesessies voor Emotional Rescue zijn dan weer op Tattoo You belandt. Een album dat qua gemiddelde weer stevig omhoog is geschoten ten opzichte van Emotional Rescue, dus ik ben benieuwd hoe dat album me gaat bevallen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Grateful Dead - Dick's Picks - Volume Three (1995)

Alternatieve titel: Pembroke Pines, Florida 5/22/77, afgelopen maandag om 09:56 uur

1977 is een gezegend jaar voor Deadheads. Er is altijd veel discussie over wat nu juist de beste periode van de band is (door de personeelswissels kun je hun carrière effectief in specifieke blokken onderverdelen en elke blok heeft zijn eigen hoogte- en dieptepunten), maar over het jaar 1977 lijken veel mensen het eens te zijn. In eerste instantie door de show in Cornell (die ironisch genoeg bij mij niet zo hoog in de toplijst staat), maar er is inderdaad erg veel interessant materiaal uit die periode. Dat dacht Dick Latvala, de toenmalige archivist van de band, in 1995 ook en hij besloot om het concert uit te brengen als Dick’s Picks Volume Three.

Het vervelende is echter (en dat is iets wat wel vaker opgaat voor de Dick’s Picks) dat het geen volledig concert is. Je mist een handvol nummers en dat is toch eeuwig zonde voor een show als deze waar bijna elke song heerlijk binnenkomt. Gelukkig bestaat er nog altijd zoiets als Archive waar je de overige songs kunt binnenhalen en zelf een volledige show kunt maken. Zoals gezegd: wat voor een show ook! De eerste set is pure degelijkheid (en het is hier dat de meeste nummers ontbreken) met onder andere een heerlijk jammende versie van Sugaree en openen met The Music Never Stopped is ook altijd een goed voorteken. Friend of the Devil wordt weer in een traag jasje gestoken, maar klinkt gewoon erg tof en het duo Lazy Lightning & Supplication is de band op zijn best. De eerste set wordt afgesloten met Dancing in the Streets en ik weet niet wat het met het nummer is, maar ik begin het minder en minder te waarderen. Die drumrolls aan het begin zijn wel nog erg fijn en funky, maar het kabbelt me allemaal net iets teveel door. Het is echter maar een kleine smet op een voor de rest uitstekend geheel en dan moet die tweede set nog komen!

Het trio Help on the Way > Slipknot! > Franklin's Tower is gewoon facemelting goed en loopt zo perfect naadloos in elkaar over dat je je amper kunt voorstellen dat het eigenlijk drie aparte nummers zijn. Dat zijn sowieso al drie van mijn favoriete nummers van mijn favoriete album van de groep, maar de volgende drie zijn ook weer drie persoonlijke favorietjes: Samson and Delilah, Brown Eyed Women & Good Lovin'. Qua Good Lovin’ zou ik enkel de versie van 8 juli 1978 voorlaten, dus dat zegt al veel over de kwaliteit die hier wordt neergezet. Je krijgt dan ook één van de weinige versies van Sunrise (ze speelden het nummer gespreid tussen 1977 en 1978 maar zo’n 30 keer) van Sunrise (als liefhebber van Donna Godchaux vind ik het altijd erg fijn als ze haar eigen time to shine krijgt in een concert) en dan heb ik het nog niet gehad over die enorm doorleefde versie van Morning Dew, die geweldige (maar ingekorte) versie van Terrapin Station en natuurlijk ook Wharf Rat. Ik ben niet zo vaak jaloers op mensen die een concert hebben kunnen bijwonen, maar hier had ik wel erg graag willen bij zijn. De band is perfect op elkaar ingespeeld, geen noot is teveel en het is onvoorstelbaar hoe vlot dit allemaal in elkaar overloopt. Die tweede set is bijna één lange jam zonder enige hapering of onderbreking.

Onvoorstelbaar, ik heb er eigenlijk geen andere woorden voor. Met de beste wil ter wereld kan ik nog altijd niet vatten dat Latvala (en de rest) het een goed idee vond om een aantal nummers hier weg te laten. Ik hoop dat de tapers weten wat voor helden ze indertijd waren, zou enorm jammer zijn geweest moest dit concert in zijn volledigheid nooit boven zijn komen drijven.

» details   » naar bericht  » reageer  

Jethro Tull - Nothing Is Easy: Live at the Isle of Wight 1970 (2004)

6 januari, 16:01 uur

Er zijn zo'n paar festivals waar ik graag had bij geweest en Isle of Wight in 1970 is er daar eentje van. Als je bekijkt wie daar allemaal heeft gespeeld? Jimi Hendrix, The Doors, The Who, Miles Davis, Joan Baez, Leonard Cohen en natuurlijk ook Jethro Tull. Die mochten op de 5e en laatste dag komen optreden en hun volledige optreden werd bijna 35 jaar na datum gereleased op CD en DVD in de vorm van deze Nothing Is Easy: Live at the Isle of Wight 1970. Ik merk dat ik zelf niet altijd de behoefte heb om beide vormen van het optreden in huis te hebben, maar in het geval van deze show is dat wel absoluut een meerwaarde. Waarom? Omdat er verdorie wel wat verschil tussen beide uitvoeringen blijkt te zitten!

Zo heeft de CD een geknipte versie van My God en Dharma for One (die laatste duurt zelfs bijna 5 minuten langer, My God duurt zo'n 2 minuten langer dan de CD-versie) waardoor je voor die twee nummers dus best de DVD opzet. De DVD bevat bovendien ook nog de soundcheck van zondagochtend (Bourée) en die staat dan simpelweg niet op de CD, maar om de een of andere bizarre reden ontbreekt op de DVD dan weer With You There to Help Me en To Cry You a Song en is de afsluitende medley ingekort. Als vreemd extraatje hebben ze op de DVD dan ook nog een versie van A Song for Jeffrey toegevoegd, maar die komt uit The Rolling Stones Rock and Roll Circus! Fun fact: dat is beeldmateriaal met Tony Iommi (van Black Sabbath faam) tijdens zijn twee wekend durend lidmaatschap van de band, al speelt hij hier niet echt gitaar aangezien het om een playbackversie gaat.

Wil je dus het volledige concert kunnen verorberen, dan moet je het volgende doen:
DVD: Bourée (Soundcheck)
CD: My Sunday Feeling
DVD: My God
CD: With You There to Help Me
CD: To Cry You a Song
CD: Bourrée
DVD: Dharma for One
CD: Nothing Is Easy
CD: We Used to Know/Guitar Solo/For a Thousand Mothers

Dat allemaal terzijde, het optreden zelf is natuurlijk ook belangrijk en laat dit nu net Jethro Tull op hun best zijn. De groep wordt (te) vaak naar mijn gevoel gereduceerd tot Thick as a Brick en Aqualung (het toen nog onbekende My God dat hier wordt gespeeld zou een jaartje later op dat album eindigen), maar ook in hun eerste 3 albums is nog zoveel kwaliteit te ontdekken. De drumsolo in Dharma for One is misschien net iets te lang, maar ik moet daaraan toevoegen dat ik sowieso geen liefhebber ben van lang uitgesponnen drumsolo's. Het valt het in dit geval best nog mee trouwens als je de Grateful Dead gewend bent qua drumsolo's, maar verder is dit van de eerste tot de laatste seconde genieten. Ian Anderson is geweldig goed bij stem, de band rockt erop los en de muzikanten (met Martin Barre op kop, ongelooflijk hoe goed die kerel is) zijn geweldig op elkaar ingespeeld. Puur afgaande op de setlist lijkt dit niet zo'n uitgebreid concert te zijn, maar vergis je niet: de nummers worden heerlijk uitgesponnen en stilzitten is simpelweg onmogelijk.

» details   » naar bericht  » reageer  

David Bowie - ChangesOneBowie (1976)

5 januari, 16:47 uur

ChangesOneBowie was één van mijn eerste kennismakingen met David Bowie en is voor een stuk verantwoordelijk dat ik de artiest verder ben beginnen te ontdekken. Het was echter een album dat ik zelf niet in bezit had, mijn vader had ooit het vinyl tijdens zijn legerdienst gekocht, maar sinds een tijd staat (diezelfde) vinyl in mijn platenkast te pronken. Een verzamelaar dus en eentje die uitkwam tijdens een zeer succesvolle periode van Bowie met onder andere Diamond Dogs, Ziggy Stardust en Hunky Dory in het nabije verleden. Het is dan ook voornamelijk van die albums dat er songs werden geselecteerd (The Man Who Sold the World wordt vreemd genoeg gewoon genegeerd en ook van het titelloze debuut en Pin-Ups is geen spoor te bekennen), maar ik had persoonlijk toch andere keuzes gemaakt. Zo zou ik bijvoorbeeld voor Moonage Daydream of Five Years zijn gegaan in plaats van Suffragette City, maar dat betekent niet dat dit een slechte dwarsdoorsnede is van het oeuvre van Bowie is. Voor zij die in het bezit zijn van één van de 1000 originele UK pressings, die hebben een saxofoon versie van John, I'm Only Dancing die opgenomen werd tijdens de Aladdin Sane sessies in 1973. De latere re-releases van ChangesOneBowie hebben de normale versie uit 1972. Grappig is wel dat Bowie in 1974 dan weer een Disco versie van het nummer maakte - John, I'm Only Dancing (Again) tijdens de Young Americans opnames - maar dat die versie op de opvolger van deze ChangesOneBowie terecht kwam, namelijk ChangesTwoBowie.

» details   » naar bericht  » reageer  

Grease 2 (1982)

30 december 2021, 08:38 uur

Je hebt zo van die films waarvan weinig mensen weten dat er ooit een sequel is gemaakt. Zo kreeg Psycho maar liefst 3 sequels met (en soms geregisseerd door) Anthony Perkins, kreeg The Birds 30 jaar later ook nog een vervolg (met Tippi Hedren die terugkeert) en werd er ooit ook nog Look What's Happened to Rosemary's Baby gemaakt. In diezelfde categorie valt Grease 2 en de enige reden waarom de film vandaag de dag nog iet of wat bekend is, is doordat er een zekere Michelle Pfeiffer in haar debuut de hoofdrol voor haar rekening neemt. Eerlijk gezegd? Het is best nog wel een leuke film en dat is vooral dankzij een aanstekelijke soundtrack. Cool Rider - gezongen door Pfeiffer zelf - is het hoogtepunt, maar ook opener Back to School Again (door The Four Tops) zet meteen de toon en ik heb eigenlijk wel een zwak voor het aanstekelijke Prowlin waarin de T-Birds (Adrian Zmed, Peter Frechette, Leif Green en Christopher McDonald) hun beste beentje voorzetten. De soundtrack van de eerste Grease is in de loop der jaren uitgegroeid tot één van de meest populaire filmsoundtracks ooit, maar de sequel moet er qua kwaliteit naar mijn gevoel echt niet veel voor onderdoen. Hier en daar slaan ze wel eens de bal mis met onder andere het redelijk suffe Charades (en ook Reproduction komt wel erg traag op gang), maar ik had het veel erger verwacht. Misschien omdat ik niet zo'n onvoorwaardelijke fan ben van de eerste film? Trouwens: Stephanie > Sandy en dit op alle vlakken.

» details   » naar bericht  » reageer  

Lynyrd Skynyrd - Lyve: The Vicious Cycle Tour (2004)

29 december 2021, 16:18 uur

Er is een tijd geweest dat ik helemaal idolaat was van Lynyrd Skynyrd en als toverslag was dat gevoel opeens verdwenen. Ik ben er nog altijd niet uit wat er nu juist is misgelopen tussen mij en deze southern rockers, maar met uitzondering van de debuutplaat draai ik nog heel erg weinig van de groep. Zelfs hun passage op Graspop heb ik aan me laten voorbij gaan en dan vooral omdat je door de vele personeelswissels meer het gevoel hebt dat je naar een coverband zit te kijken dan naar het origineel. Anno 2003 was de oorspronkelijke kern nog net iets meer intact, maar het vliegtuigongeluk (en andere zaken) heeft de bezetting indertijd serieus door elkaar gegooid. In ieder geval was de groep aan een tweede leven begonnen en in 1991 werd het eerste album (met als summiere titel "1991") sinds Street Survivors uitgebracht.

Dat bracht toen de teller op 6 stuks en 12 jaar later werd dat aantal verdubbeld nadat Vicious Cycle werd uitgebracht. We schrijven dan 2003 en de naam Lynyrd Skynyrd bestaat 30 jaar (want Pronounced 'Lĕh-'nérd 'Skin-'nérd kwam in 1973 uit), dus dat was de perfecte gelegenheid om een grootschalige tournee te doen die hen ook tot in Europa bracht. Het is van die tour dat Lynyrd Skynyrd Lyve: The Vicious Cycle Tour een uitgave is. Geen concert dus in de originele bezetting zoals bijvoorbeeld One More from the Road dat wel is, maar gelukkig nog wel met Gary Rossington en Billy Powell van de originele line-up. Leon Wilkeson speelde nog wel mee op het Vicious Cycle album, maar overleed voordat de tour van start kon gaan. Het zorgt in ieder geval wel voor een mooi momentje wanneer ze hier Simple Man aan hem opdragen, maar eerlijk gezegd? Ik vind het niet als Skynyrd klinken en dat ligt toch vooral aan de zang van Johnny Van Zant. Ik zei het blijkbaar in 2008 ook al en ik sta nog altijd achter die mening.

Het vreemde is echter dat het concert an sich wel energiek oogt en je duidelijk een band hoort die er wel zin in heeft. Het is echter de mengeling van echte Skynyrd klassiekers met nummers die minderwaardig zijn (het volstrekt over the top Red, White & Blue is bar slecht) die ervoor zorgen dat ik de ene moment kan genieten terwijl een nummer later mijn tenen gaan krullen. Gelukkig overheerst de pre-crash periode de setlist (meer dan de helft van het debuutalbum wordt gespeeld), maar echt gelukkig word ik er toch niet van. Net zoals het continu roepen van in welke stad we zijn (Van Zant heeft hier heuse Bruce Dickinson van Iron Maiden allures) en ik had eerlijk gezegd ook een langer concert verwacht. Misschien ben ik verwend door de Grateful Dead, maar als je als band roept dat dit het langste concert gaat worden dat je ooit gespeeld hebt... Dan mag je toch wel boven de 2 uur afklokken als je het mij vraagt.

Leuk om nog eens een keer terug te horen en ik merk dat de groep de laatste jaren wel terug populairder is aan het worden qua live-releases, maar dan ben ik blij dat het om concerten van voor 1977 gaat. In die groep zit toch de echte charme van Skynyrd en daar wil ik er nog wel eens eentje van proberen. Al ga ik me eerst nog eens terug wat verdiepen in de eerste studioalbums. Pronounced kreeg een tijd geleden al een review, maar de overige heb ik werkelijk in geen jaren nog gedraaid. Hopelijk een heropflakkering van een oude liefde.

» details   » naar bericht  » reageer  

Bing Crosby - Merry Christmas (1955)

Alternatieve titel: White Christmas, 25 december 2021, 12:03 uur

Je hebt van die mensen die helemaal opleven wanneer kerst nog maar van veraf te zien is (en het wordt elk jaar erger en erger precies, dit jaar was Halloween nog niet gepasseerd en er was al overal kerstversiering te koop), maar ik hoor niet in die categorie thuis. Wat ik wel graag doe, is me in rond die periode eens te amuseren met van die typische kerstplaten. Ik heb er niet zoveel in huis, enkel die van Bob Dylan staat me momenteel helder voor de geest, maar in de platencollectie van mijn vader vond ik deze White Christmas. Een album waar veel klassiekers in het genre worden gecoverd door de onmiskenbare stem van Crosby (al ken ik hem vooral als acteur die ook geregeld in de films zingt) en eerlijk is eerlijk: ik snap wel waarom dit na al die jaren nog altijd een populaire plaat blijft. Silent Night en Adeste Fideles lenen zich perfect voor zo'n autorit naar een kerstfeestje terwijl er wat sneeuw op je voorruit dwarrelt en net wanneer je denkt dat je het allemaal wel gezien en gehoord hebt, komen The Andrews Sisters op de proppen om terug wat meer pit in de nummers te brengen. Beetje jammer van de afsluiter Mele Kalikimaka, want voor mij past die niet echt in het geheel met de andere nummers. Geen idee of het aan mijn vinyl ligt of aan de opnames zelf, maar op sommige nummers (op God Rest Ye Merry Gentlemen valt het zeker op) zit een soort gekraak en geknetter dat me anders zou ergeren, maar nu krijg ik er zo'n soort van knisperig haardvuur-gevoel bij. Net zoals een kersttrui is dit iets dat je enkel maar bovenhaalt rond een bepaalde periode, maar ik denk dat ik deze vandaag nog wel eens ga opleggen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Johnny Cash - The Fabulous Johnny Cash (1958)

15 december 2021, 14:16 uur

Met The Fabulous Johnny Cash komen we aan een speciale periode in het oeuvre van de Man in Black, het is namelijk het eerste album dat uitkwam onder het Columbia label. Hij zou uiteindelijk bijna 30 jaar later bij het label blijven en aantal van zijn meest gelauwerde platen maken. Interessant is dat Cash al na 1 studioalbum (Johnny Cash with His Hot and Blue Guitar uit 1957) wegging bij Sun, maar dat die nog jaren later ervan hebben geprofiteerd om allerlei materiaal (waaronder bijvoorbeeld het verzamelalbum All Aboard the Blue Train waarin heel veel singles bij elkaar zijn gezet) uit te brengen. Dat soort releases gebeurt wel eens vaker, maar Cash is toch één van de weinige artiesten waarbij het echt interessant kan zijn om verschillende releases te vergelijken. Genoeg afgedwaald echter, nu echter terug naar The Fabulous Johnny Cash!

Een plaat waarin je eigenlijk al veel van die typische Cash-nummers tevoorschijn ziet komen. Een aantal ballads die bij eenieder ander hopeloos gedateerd zou lijken (Run Softly, Blue River) maar in zijn handen heerlijk nostalgisch klinkt, nummers waarin de humor de bovenhand heeft (Frankie's Man, Johnny), nummers waarin hij met enkele zinnen meteen een hele wereld lijkt te scheppen (Don't Take Your Guns to Town) en een dosis religieuze nummers (onder andere Suppertime) waar het Cash lukt om een atheïst zoals mezelf vrolijk te laten meezingen met refreinen als "I've got Jesus and that's enough". Meer dan genoeg kwaliteit op dit album en dan heb ik zo'n onverwoestbare klassieker zoals I Still Miss Someone nog niet genoemd. Het lijkt sowieso wel alsof Cash hier en daar de 'gebroken hart' kaart lijkt te trekken, maar het is op die momenten dat hij het beste is.

Mijn versie heeft niet de 6 bonustracks die hierboven staan vermeld, maar wel 2 andere nummers: All Over Again en What Do I Care. Twee nummers die uit dezelfde sessies komen waarin de andere nummers zijn opgenomen (All Over Again werd op 8 augustus opgenomen, samen met onder andere Run Softly, Blue River en Frankie's Man, Johnny, en What Do I Care komt uit dezelfde sessie van Suppertime) en het is interessant om te zien hoe deze opnamesessies voor andere albums hebben gezorgd. Zo komt bijvoorbeeld Drink To Me uit Songs of Our Soil ook van dezelfde opnamesessies. Een vruchtbare periode dus en jammer dat de reissue uit 2002 niet alle unreleased nummers uit die periode bevat. Voor zij die All Over Again en What Do I Care willen in huis halen: beiden staan (samen met het album minus de 6 bonus tracks) op de Storyteller boxset, All Over Again is officieel uitgebracht op Bootleg Vol II in 2011 en What Do I Care is officieel uitgebracht op Ring of Fire, een verzamelaar van Columbia uit 1963.

» details   » naar bericht  » reageer  

Johnny Cash & June Carter - Carryin' On (1967)

Alternatieve titel: Carryin' on with Johnny Cash & June Carter, 8 december 2021, 12:32 uur

Dat het grote liefde was tussen Johnny Cash en June Carter was al langer duidelijk en in 1967 besloten ze samen een album uit te brengen. Ze hadden in de loop der jaren al wel een aantal nummers samen opgenomen (zo dateert deze versie van It Ain't Me Babe eigenlijk uit 1964 en werd die al eens eerder gereleased op Orange Blossom Special in 1965) maar kropen nu terug samen de studio in. Het resultaat mag er in ieder geval zijn en het is toch erg fijn om te horen hoe hun stemmen zo heerlijk matchen. Niet alle nummers zijn even goed gekozen, al vind ik dat eigenlijk vooral voor de twee Ray Charles covers (What'd I Say en I Got a Woman) opgaan, maar nummers zoals Long-Legged Guitar Pickin' Man en Jackson behoren tot mijn favoriete nummers in het brede oeuvre van Cash. Sowieso zijn de live uitvoeringen van Jackson ook altijd erg tof, het plezier spat er altijd van af. En dat kun je eigenlijk wel over deze volledige plaat zeggen. Er zit zoveel fun dat ik er altijd goedgezind van word. Misschien wat aan de korte kant - de reissue uit 2002 voegt nog twee tracks toe - maar dat is wel vaker het geval bij albums van Cash. Ik merk alvast dat het nooit bij maar 1 draaibeurt blijft wanneer ik dit uit de kast haal. Die twee bonustracks stellen verder weinig voor trouwens, maar het is nog altijd Carter + Cash en ik zou veel geld geven voor een boxset waarin alle duetten verzameld worden.

» details   » naar bericht  » reageer  

Raymond van het Groenewoud - Kamiel in België (1978)

Alternatieve titel: Live, 7 december 2021, 13:48 uur

Een tijdje geleden was mijn moeder jarig en als verjaardagscadeau had ik ze een aantal albums van Raymond van het Groenewoud cadeau gegeven. Wat livemateriaal, wat studiomateriaal en een paar dagen geleden vertelde ze hoe ze helemaal wild is van deze Kamiel in België. Ze zag van het Groenewoud namelijk zelf live in deze periode (ergens in Nederland) en werd toen instant fan geworden. Ik heb zijn oeuvre met de paplepel ingekregen, maar ik kende enkel maar een meer gematigde (want heel wat jaartjes ouder geworden) Raymond van het Groenewoud op het podium. Kamiel in België is echter een ander verhaal. Een chaotische plaat - in de goede zin van het woord - waar het spelplezier vanaf spat. De bindteksten zijn erg leuk met onder andere een steek naar de foutieve puntentelling van het Eurovisiesongfestival, maar het is vooral die energieke versies van onder andere Vlaanderen Boven die er met kop en schouders tussenuit steken. Naar aloude gewoonte wordt de tekst hier en daar aangepast (de Koekelbergbasiliek wordt "ik moet kakken, want ik ben ziek) en het is dan ook bijzonder jammer dat dit uiteindelijk maar zo'n dik halfuur duurt. Ik vermoed dat het reële concert wel iets langer duurde? Dat, en het wel erg povere Kamiel 1 & 4. Dat wordt echter makkelijk met de mantel der liefde bedekt als je merkt hoeveel plezier band en publiek beleven aan dit concert. Een enthousiasme dat anno 2021 nog altijd erg aanstekelijk is. Check vooral ook die heerlijke solo in 'K Heb Je Graag!

» details   » naar bericht  » reageer  

Meat Loaf & Bonnie Tyler - Heaven & Hell (1993)

7 december 2021, 08:47 uur

Het gevoel ontsnapt me niet dat ik eens vaker op MusicMeter moet kijken vooraleer ik aan een album begin. Ik dacht namelijk dat Heaven & Hell een album met duetten ging zijn, een beetje zoals bijvoorbeeld Johnny Cash en June Carter in de jaren 60 deden met (het geweldige) Carryin' On. Dat blijkt echter niet te kloppen en zoals hier reeds staat aangegeven op de tracklist, is het gewoon een verzameling van nummers van Meat Loaf en Bonnie Tyler. Twee mensen met een dijk van een stem en de kwaliteit van sommige nummers (nummers die ik reeds kende zoals You Took the Words Right Out of My Mouth, Total Eclipse of the Heart en Holding on for a Hero maar ook nieuwe ontdekkingen (zoals de cover van Have You Ever Seen the Rain van Creedence Clearwater Revival) staat buiten kijf. Toch oogt dit album een beetje als een teleurstelling en een release waar verder weinig over is nagedacht. In het geval van Meat Loaf mis ik toch wel nog een handvol nummers die onlosmakelijk met de klomp gehaktbrood verbonden zijn (zoals Paradise By the Dashboard Light en I'd Do Anything for Love But I Won't Do That) en daardoor voelt dit gewoon erg onaf aan. Hoewel de nummers ook gelijkmatig zijn verdeeld - Meat Loaf en Bonnie Tyler krijgen elks 7 stuks - ligt mijn voorkeur wel bij Meat Loaf trouwens, ga daar maar eens wat meer van proberen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Admiral Freebee - Don't Follow Me, I'm Lost (2020)

1 december 2021, 09:30 uur

Dat 2020 een vreemd jaar voor iedereen was, is ondertussen wel duidelijk. 2021 is er niet veel beter op geworden en ook 2022 lijkt geen goede vooruitzichten te hebben, maar gelukkig is er nog altijd wel muziek! Veel artiesten trokken opnieuw de studio in doordat de culturele sector op slot ging en eentje daarvan was Admiral Freebee. Die had door het vele gitaarspelen een tenniselleboog opgelopen, schafte zich een resem nieuwe instrumenten (onder andere keyboards, drumcomputers en nog andere elektronica) aan en liet zich omringen door een resem gastartiesten waaronder Mario Goossens van Triggerfinger en Sloper. De hoes (van goede vriend Rinus Van de Velde) breekt al qua stijl met het andere werk van Den Admiraal en ook de muziek is heel wat andere koek. Hier en daar hoor je nog een flard van die typische Freebee sound (die solo in On a Day Like This One!) maar algemeen gezien is het me toch allemaal net iets te kabbelend. Dat hij zich laat vangen aan woorden schrijven met cijfers (Not in It 4 Love) vind ik ook een jammerlijke zaak, maar gelukkig is het nummer zelf wel een lekkere oorworm. Het hoogtepunt zit hem dan ook in track 3 & 4 en als EP van nog geen 20 minuten luistert dit wel vlotjes weg. Het feit dat hij alle nummers hergebruikt heeft voor zijn volgende studioalbum vind ik echter wel een slechte zet. The Gardener duurt bijna 1 uur en daarvoor is deze sound toch niet pakkend genoeg. Ik ben benieuwd in hoeverre de stijl van Don't Follow Me, I'm Lost nog doorklinkt in The Gardener. Het schijnt dat hij ondertussen terug volop gitaar speelt en dat stemt me dan toch weer hoopvol...

» details   » naar bericht  » reageer