menu

Hier kun je zien welke berichten metalfist als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Bob Dylan - Time Out of Mind (1997)

Het is toch een icoon die Bob Dylan. Niet alles wat uit zijn handen komt is even goed geslaagd, maar ik ken geen enkele artiest die in de loop der jaren zo'n oeuvre heeft kunnen bijeen zingen. Time Out of Mind voelt in mijn ogen aan als een recenter werk, hoewel het toch ook alweer bijna 20 jaar oud is, en was het eerste album sinds Under the Red Sky waar hij nog eens met eigen materiaal afkwam. Het resultaat mag er zijn in ieder geval met een aantal onder je huid kruipende nummers. Love Sick is één van mijn favoriete Dylan nummers tout court, maar een Not Dark Yet of Tryin' to Get to Heaven komen ook serieus in de buurt. Highlands vind ik echter wat te lang doorgaan. Ben absoluut niet vies van de langere Dylan nummers (ik kan de keren niet meer tellen dat ik op de tram naar school heb gezeten met Desolation Row op repeat), maar dit nummer begint op den duur wat te slepen. Het is echter maar een kleine smet op een voor de rest uitstekend album.

Crystal and Runnin' Wild - Free the Demons (2013)

Normaal gezien ben ik niet echt een CDs kopen op een concert kind of guy, maar het optreden van Crystal and Runnin' wild tijdens Hoppin' Around Vorselaar vorig jaar was daar een uitzondering op. Ze brachten een aantal Johnny Cash covers (Crystal klinkt qua stemgeluid trouwens erg hard als June Carter) en in eerste instantie was ik dan ook teleurgesteld dat van die nummers niets is terug te vinden op deze EP. Een paar luisterbeurten later was ik echter al verkocht. Rock Boppin' Baby is een beetje het zwarte schaap, maar nummers zoals L'homme à la Moto (een heerlijk rockende Edith Piaf cover) en de single Free the Demons liggen wel erg lekker in het gehoor. Sowieso zijn dit stuk voor stuk leuke meezingers die me wel benieuwd maken naar een volledig album. Al hoop ik dan wel op nummers die qua speelduur naar een dikke 3 minuten neigen in plaats van de +/- 2.5 minuten die we nu krijgen, want 6 nummers op een kwartier vind ik toch net iets te kort.

David Bowie - Diamond Dogs (1974)

Diamond Dogs, het 8e studio album van David Bowie, moet zonder twijfel één van mijn favoriete albums van The Thin White Duke zijn. Een conceptalbum (gebaseerd op George Orwell's bekende boek 1984) waar eigenlijk geen enkel slecht nummer is op te vinden. Minst favoriete is We Are the Dead en wat overblijft zijn 6 (ik tel de in elkaar overgaande nummers zoals Sweet Thing/Candidate/Sweet Thing Reprise voor de makkelijkheid even samen) heerlijk stuwende nummers. Al vanaf de eerste keer dat je het album hebt gehoord blijven ze in je hoofd spoken en wil je ze meebrullen, zelfs al ken je nog niet de helft van de teksten. Bowie op zijn best, al had de loop op het einde van Chant of the Ever Circling Skeletal Family weggelaten mogen worden. Ik schrik me altijd een ongeluk wanneer het nummer lijkt te haperen... Het coverdesign is trouwens van de Belg Guy Peellaert die ook nog werk van The Rolling Stones alsook filmposters (Taxi Driver onder andere) op zijn naam heeft staan.

David Bowie - Live Santa Monica '72 (2008)

David Bowie live ten tijde van zijn Ziggy Stardust periode, daar kan op zich eigenlijk weinig met verkeerd lopen. Een setlist om U tegen te zeggen en er hangt een vibe die je spijt doet hebben dat je er indertijd niet bij bent geweest. Wat in mijn geval sowieso nogal lastig had geweest aangezien het nog zo'n kleine 20 jaar zou duren eer ik het licht zou zien. Soit, hier en daar loopt Bowie tegen wat schoonheidsfoutjes (de ruimte geluidjes uit Space Oddity voelen wel erg low budget aan) en de backing vocal bij het refrein op Five Years klinkt verschrikkelijk, maar over het algemeen is dit een erg sterke plaat met misschien wel de mooiste uitvoering van My Death. Hoewel het origineel van Jacques Brel is en het volgens mij ook nooit door Bowie op een album uitgebracht is het het hoogtepunt van het optreden. Het is me al zelfs een paar keer gebeurd dat ik het nummer gewoon opnieuw start wanneer het afgelopen is. Bowie voor mij op zijn best en dan ook nog eens met een geweldige band rond hem. Naar die stuwende gitaar van Mick Ronson in Moonage Daydream kan ik blijven luisteren.

Dire Straits - Live at the BBC (1995)

Een live album uit de tijd dat Dire Straits enkel nog maar het gelijknamige album op de markt hadden gebracht. Ironisch genoeg werd dit pas uitgebracht in 1995, het jaar waarin de band ermee ophield, en enkel en alleen maar omdat Phonogram Records (nu Mercury Records) nog een album te goed had. Gelukkig neemt dat niet weg dat dit nog steeds een erg interessant tijdsdocument is. De eerste 7 nummers stammen uit de Live in Concert 1978 reeks van de BBC en Tunnel of Love werd 3 jaar later opgenomen tijdens de Old Grey Whistle Test. Je hoort een band die overduidelijk plezier heeft in het spelen en er hangt een wel erg lekker en relaxt sfeertje. Er zit dan ook geen enkel slecht nummer tussen, al is de toevoeging van Tunnel of Love wat misplaatst. Nog niet de ultieme versie van Sultans of Swing, ik vind die van Alchemy nog net iets beter, maar de live versies van nummers die ze later niet meer zo frequent zouden spelen maken erg veel goed.

Fleetwood Mac - The Dance (1997)

Mijn tickets voor het aankomende Fleetwood Mac concert in Antwerpen zijn al lang afgedrukt, maar om al in de live stemming te komen heb ik deze nog eens opgezet. Als het concert in juni eenzelfde niveau haalt als hier, dan zit ik in ieder geval gebeiteld. Heerlijke uitvoeringen van onder andere Tusk (de marching band komt hier ook beter tot zijn recht dan in het studio album) en het lekker stuwende The Chain. Geen tracks van Mirage weliswaar, maar de 'nieuwe' nummers hebben ook hun charme. De groep is hier nog volledig en zeker Buckingham lijkt er enorm veel zin in te hebben en soleert er lekker op los. Het enige punt van irritatie is dat dit een verminkte registratie is en dat de uitgebrachte DVD nog 5 nummers meer telt. Dat neemt echter niet weg dat dit de beste live registratie is die ik in bezit heb van Fleetwood Mac, al is er met Live (een verzameling van live registraties) en In Concert 1982 (die in mijn herinnering lijdt onder de geluidskwaliteit) niet veel concurrentie.

Grateful Dead - American Beauty (1970)

Een goed halfjaar geleden naar een documentaire over Bob Weir (The Other One: The Long, Strange Trip of Bob Weir, een aanrader trouwens) gaan zien en daar hoorde je regelmatig fragmenten uit Truckin'. Meteen deze CD gaan halen en toch wel weggeblazen. Niet alles is even sterk weliswaar (het lukt me nooit om Attics of My Life helemaal uit te horen), maar songs zoals Truckin' of het prachtige Box of Rain maken erg veel goed. Ik kende The Grateful Dead enkel van wat live optredens en in dat opzicht voelt deze American Beauty, wiens front cover ook gelezen kan worden als American Reality, wat rustiger en toegankelijker aan. De lange jams komen er niet aan te pas (Turn on Your Lovelight met Janis Joplin op Fillmore West in 1969!) en toch is het over de gehele lijn genieten. Al gebeurt dat bij sommige nummers net iets meer dan bij anderen.

Grateful Dead - Historic Dead (1971)

Afgelopen zaterdag aangeschaft op Record Store Day. Een ietwat specialleke in het oeuvre van The Grateful Dead doordat dit een semi-bootleg is. Together Records had een aantal opnames van bands in de Avalon Ballroom in San Francisco, California aangeschaft met als plan om een soort van Bay Area anthology uit te brengen, maar het label ging failliet waarop MGM de catalogus overkocht. Zij brachten dan deze Historic Dead (tezamen met Vintage Dead vormen deze twee platen het volledige concert, al moet je wel de tracklist wat doorheen husselen om de juiste volgorde te krijgen) uit waardoor dit een officiële release is geworden maar wel één zonder invloed van de band zelf.

Soit, een vroeg live-album (dit zou zich situeren ergens halverwege in september 1966) van de band dus maar ik kon het in ieder geval wel smaken. Bob Weir en co zijn in ieder geval in goede vorm en spelen met ogenschijnlijk veel plezier. Good Morning Little Schoolgirl draait misschien net iets te lang door (persoonlijk vind ik de versie van The Yardbirds ook nog net iets beter), maar de overige nummers zijn heerlijk bluesy. Zeker The Same Thing krijgt zo'n stuwende vibe waardoor het een mooie afsluiter is. Kwaliteit is trouwens boven verwachting goed. Doordat de rechten ondertussen in public domain terecht zijn gekomen, is het volledige concert (dus Vintage + Historic) trouwens op het Internet Archive te vinden.

Mocht er iemand zin en tijd hebben om Vintage Dead toe te voegen: be my guest

Grateful Dead - Saint of Circumstance (2019)

Alternatieve titel: Giants Stadium, East Rutherford, NJ, 6 / 17 / 91

Begin augustus (1 augustus om specifiek te zijn) was het tijd voor de jaarlijkse Grateful Dead Meet-Up at the Movies. Het was de 9e editie ondertussen en het concept is al die tijd hetzelfde gebleven: in lokale bioscopen wordt een concert van de Grateful Dead integraal uitgezonden. Het toffe aan deze editie was dat het zich niet enkel en alleen in Amerika voordeed, maar dat de Dead globaal gingen. België deed weliswaar niet mee, maar gelukkig bood Pathé de oplossing en daar zat ik dan met nog 3 andere mensen in een nagenoeg lege zaal.

Er is dus weinig animo voor en ik vrees dat het volgend jaar waarschijnlijk dan weer enkel en alleen in Amerika zal zijn, maar voor degene die het deze keer gemist hebben: het concert is ook uitgebracht en dat is deze Saint of Circumstance geworden. Het is een concert van een late datum in de carrière van de Dead geworden (17 juni 1991) en eerlijk gezegd, dat is niet mijn favoriete era van de band. Het is misschien nog wat te weinig om de balans te doen doorslaan naar de andere kant, maar dit is wel een heerlijk concert geworden. De kwaliteit van de opname is subliem (het is maar één van de twee Dead shows in heel het archief dat is opgenomen op 48-track analog tape) en misschien ben ik bevooroordeeld omdat ik ook de beelden erbij heb gezien maar je ziet een band in erg goede vorm die bovendien ook enorm veel plezier heeft in het spelen.

Ik had er alles aan gedaan om de tracklist niet op voorhand te weten en wanneer er dan opeens geopend wordt met Eyes of the World (redelijk zeldzaam dat dat gebeurt), er zo'n 4x geteased wordt naar Dark Star (wat ze niet meer hadden gedaan sinds 1974!) en er dan wordt afgesloten met een heerlijke versie van The Weight.. Dan weet je gewoon dat het goed zit. Verder ook vooral een paar onverwachte nummers (ik had Saint of Circumstance en New Speedway Boogie nog nooit live gehoord) en natuurlijk de fan favorites als Truckin' en Sugar Magnolia. Toffe formatie ook met Bruce Hornsby (ik heb het al eerder gezegd maar het is echt een genot om effectief te kunnen zien hoe de mannen al jammend elkaar hoofdknikjes en knipoogjes geven of gewoon naar elkaar staan te lachen) maar ook Vince Welnick op keyboards.

Degene met veel centjes in de portefeuille kunnen ook gaan voor het Giants Stadium 1987, 1989, 1991 album. Zo'n 14 schijfjes met daarin de volledige shows van 12 juli 1987, 9 & 10 juli 1989 en 16 & 17 juni 1991. Dan heb je dus meteen deze Saint of Circumstance erbij. Het 'probleem' is dat je voor die box zo'n 150 dollar neerlegt en voor de losse Saint of Circumstance zo'n 30 dollar.. De keuze is aan jullie maar ik ben al erg blij met dit.

Grateful Dead - The Closing of Winterland (2003)

geplaatst:
Winterland is altijd een belangrijke plaats geweest voor de Grateful Dead. Het was daar dat ze in 1974 aankondigden dat ze gingen stoppen met toeren voor onbepaalde tijd (zoals gedocumenteerd in The Grateful Dead (1977) maar ook Steal Your Face! (1976) en The Grateful Dead Movie Soundtrack (2005) maar in 1978 was het Winterland zelf dat er mee ophield. Een locatie waar talloze grote bands hebben opgetreden - onder andere The Last Waltz (1978) van The Band is daar opgenomen - maar het was wel toepasselijk dat het de Dead waren die dit afsloten.

Ze hadden natuurlijk een goede band met Bill Graham, oftewel Uncle Bobo zoals uit dit concert blijkt, en het resultaat is één van de meer langere concerten die de band ooit speelde. Met zijn meer dan 4 uur (er zijn shows die nog langer zijn zoals die in het Robert F. Kennedy Stadium op 10 juni 1973) is dit een serieuze zit te noemen maar hij is het wel volledig waard. Momenteel nog tot vrijdag gratis te zien in de wekelijkse Shakedown Stream op YouTube (en check zeker en vast ook de Q&A met Donna Godchaux) en het is alleen jammer dat je deze keer zelf voor je ontbijt moet zorgen in tegenstelling tot de gelukkigen die er indertijd effectief bij waren. Soit, de heren starten klokslag 12u 's nachts en doen dat met een heerlijke Sugar Magnolia die meteen het tempo zet. De eerste set is geweldig met een heerlijke Scarlet Begonias die in Fire on the Mountain overgaat maar ook de trage versie van Friend of the Devil mag er zijn. Je zou verwachten dat je met zo'n speelduur meer nummers dan gemiddeld gaat krijgen en hoewel dat voor een stuk klopt, zijn het vooral toch veel langere versies. De liefhebbers van de jammende Dead komen hier absoluut aan hun trekken maar voor mij had dat een beetje averechts effect.

Hoewel averechts is misschien niet helemaal het juiste woord maar zo halverwege de tweede set zit er wel wat een inzakking. Nu ben ik sowieso geen al te grote fan van Space/Drums/Rhythm Devils/ofhoejehetookwiltnoemen maar de 20 minuten durende versie van Not Fade Away daar vlak achter was wat teveel. Gelukkig maken ze dat absoluut goed met een spetterende derde set waar je Dark Star, The Other One, Wharf Rat en Saint Stephen voorgeschoteld krijgt. Eindigen doen ze met een energieke Good Lovin' en dan nog Casey Jones en Johnny B Goode als encore. Al is het daar nog altijd niet ten einde, want er volgt dan nog een fijne And We Bid You Goodnight om echt af te sluiten. Geen idee wat het met dat nummer is, maar ik word er altijd instant goedgezind van. In ieder geval bevat Closing of Winterland een gevarieerde setlist (al zijn er voldoende nummers die ik mis) en krijg je één van de weinige performances van From the Heart of Me, het nummer dat door Donna Godchaux op Shakedown Street werd gezongen en ze mag dat hier (uiteraard) ook doen.

De DVD duurt trouwens wel een kwartiertje langer dan de CD blijkbaar, waarschijnlijk hebben ze de gigantische joint die uit de lucht komt gevlogen om het concert te starten eruit gelaten? Alsook het geklungel van Bob Weir met zijn gitaar voor de eerste encore. In de tweede set krijgen de Dead nog bezoek van onder andere gitarist John Cipollina (van Quicksilver Messenger Service), auteur Ken Kesey op iets dat de Thunder Machine wordt genoemd en Greg Errico (van Sly & The Family Stone) als derde drummer. Tel daar dan ook nog eens 2 mondharmonica's bij (van Matthew Kelly en Lee Oskar) en je snapt misschien waarom de 2e set nogal in het honderd loopt qua jammen.

Grateful Dead - Truckin' Up to Buffalo (2005)

geplaatst:
De coronapandemie raakt iedereen en zoals Maggie De Block (onze Minister van Volksgezondheid) zo mooi heeft uitgedrukt is het het allerbelangrijkste om in uw kot te blijven. Voor sommigen blijkt dat makkelijker gezegd dan gedaan, maar gelukkig ontstaan er ook talloze initiatieven om het thuisblijven wat te verlichten. Zo zijn de Grateful Dead sinds vorige vrijdag met Shakedown Stream gestart. Elke week wordt een volledig concert geüploadt op Youtube en voor de nachtraven onder ons: bij de upload hoort ook nog een Q&A bij maar wegens het tijdsverschil is dat voor ons dus ergens een stuk in de nacht. Truckin' Up to Buffalo mag de spits afbijten.

Een Fourth of July show uit 1989 en net zoals het recent uitgekomen Saint of Circumstance (2019) is het opnieuw een stadiumshow geworden. Ironisch genoeg wordt de show wel Truckin' Up to Buffalo genoemd (een knipoog naar misschien wel één van de meest bekende nummers van de band) maar dat wordt zelfs gewoon niet gespeeld. Het is dan ook een ietwat atypische setlist met onder andere I Will Take You Home dat gezongen wordt door toetsenist Brent Mydland. Hij schreef het nummer voor zijn dochter en beseffende dat hij iets meer dan een jaar later zou komen te overlijden wegens een overdosis (op 26 juli 1990 om exact te zijn).. Het komt toch wel binnen. Zeker omdat je hier ook een Brent ziet die gewoon enorm veel fun heeft in het spelen. Zo is Not Fade Away sowieso al een heerlijk indrukwekkend nummer en schiet dat compleet in een hogere versnelling wanneer Jerry Garcia en Mydland elkaar beginnen uit te dagen, maar sowieso is dit een band die gewoon erg veel plezier heeft. Het geeft me altijd een warm gevoel om Garcia al lachend gitaar te zien spelen.

En deze show is toch ook weer een perfect voorbeeld wat voor fantastische gitarist hij was. De manier waarop hij in Deal soleert, die gitaarrifs in All Along the Watchtower (waar good old Bobby Weir de lyrics weer upfuckt) en ga zo nog maar even door. Het is van de eerste seconde tot de laatste seconde genieten, maar wat wil je ook wanneer je met Bertha opent. Dat is zo'n geweldig nummer dat meteen de toon zet. Ik moet wel zeggen dat ik de eerste set iets gezapiger vind dan de tweede. Ik ben niet zo'n enorme fan van nummers als Greatest Story Ever Told, Row Jimmy of Stagger Lee maar gelukkig staat daar nog wel wat persoonlijke favorietjes tegenover zoals Cold Rain and Snow (erg fijn hoe ze daar zo'n trage versie van hebben gemaakt) of When I Paint My Masterpiece. Die opbouw in Looks Like Rain is trouwens ook wel enorm indrukwekkend, vraag me af of dat enkel in audio ook zo indrukwekkend overkomt.

Eerlijk is eerlijk, ik ben ook gewoon een erg grote fan van de band en ze kunnen zelden iets verkeerd doen. Er zijn gradaties in hun concerten natuurlijk maar tot nu toe zit overal wel iets in dat me enorm kan bekoren. Truckin' Up to Buffalo zal niet in mijn top 5 gaan eindigen, maar toch ook weer een aantal kippenvel momentjes. Ik ken ook geen enkele groep waar ik met plezier 2u40 minuten naar ga zitten kijken zonder ook maar iets te weten van setlist. Redelijk korte Space en Drums ook, het is misschien vloeken in de kerk maar dat is het enige aspect dat ik zelden volledig trek.

Grateful Dead - Wake Up to Find Out (2014)

Alternatieve titel: Nassau Coliseum, Uniondale, NY, 3 / 29 / 90

ik vind het bizar hoe onbekend The Grateful Dead is in België (en Nederland?). Fysieke platen of CD's zijn amper te vinden en als je dan eens iets tegenkomt, dan is het een verzamelaar. Een tijd geleden stond het geluk echter aan mijn kant met dit over 3 CD's verspreid live album. Een registratie van het volledige 2,5 uur durende concert van 29 maart 1990 dat vooral een legendarische status heeft bereikt vanwege de aanwezigheid van Branford Marsalis die op Promised Land en de volledige tweede set (nummers 8-11) meespeelt. Jammer genoeg is dat ook een beetje teveel van het goede en vervalt het op den duur in, weliswaar aangename, achtergrondmuziek en heeft het niet de Dead sound waar ik fan van ben. Derde set schakelt gelukkig terug een stapje hoger met een heerlijke Knockin' on Heaven's Door als slotstuk. Het concert is trouwens ook tegelijkertijd uitgebracht met Spring 1990 (The Other One) en Eyes of the World was al te vinden op Without a Net

Grateful Dead - Workingman's Dead (1970)

1970 was een productief jaar voor The Grateful Dead met de release van Workingman's Dead en American Beauty. Die laatste is een heerlijk album en ik verwachtte van deze ongeveer hetzelfde niveau. Ik kan het gevoel niet kwijt geraken dat dit nog beter tot zijn recht had gekomen als dubbelaar (Workingman's Beauty!), maar het mag duidelijk zijn dat beide albums van een bovengemiddeld niveau zijn. Opgenomen in een tijd dat de band eventueel in de gevangenis kon terecht komen wegens een recente drugs bust en wanneer ze een groot deel van hun cash waren kwijt geraakt aan manager (en vader van drummer Mickey) Lenny Hart spelen Jerry Garcia en de zijnen met een joie de vivre die aanstekelijk werkt. Nummers als Casey Jones, New Speedway Boogie of Dire Wolf behoren in ieder geval tot het beste uit het repertoire van de groep. Al moet ik bekennen dat ik nog net iets meer naar American Beauty neig als ik moest kiezen tussen beide albums.

Intergalactic Lovers - Greetings & Salutations (2011)

Die Lara Chedraoui, dat is toch de voornaamste aantrekkingskracht bij Intergalactic Lovers. De manier waarop zij als een elfje over het podium dartelt en ondertussen de meest zielroerende teksten uitstoot.. De band die haar begeleidt is degelijk, maar dit is zo'n gevalletje van een frontvrouw die alle aandacht naar zich toe trekt. Of dat nu in het erg aanstekelijke Delay is of in het met emoties doorgeven Bruises of een meebruller zoals Howl, ze geraakt overal mee weg en dat is knap voor een debuutplaat. Al valt het niet te ontkennen dat dit inderdaad een debuutplaat is, want het voelt allemaal nog niet echt als een geheel aan. Drive bijvoorbeeld heeft zijn charme, maar kan ik niet helemaal plaatsen met de andere nummers. Een euvel dat naar mijn verwachting opgelost zal zijn in de opvolger. Het concert in de AB op valentijn belooft in ieder geval al veel goeds.