menu

Hier kun je zien welke berichten Dr.Pat als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Brymir - Wings of Fire (2019)

5,0
Hoe bombastisch wil je het hebben? Je hebt verschillende categorieën uiteraard, maar dit kan er maar in één vallen: de buitencategorie!
Jongens, jongens, jongens....het blijft maar doorgaan. Vanaf de allereerste uitspattingen weet je hoe laat het is. De hoes verraadt het natuurlijk al, dus geheel verrassend mag het niet zijn. Deze Finnen lijken hun koren te hebben samengesteld uit alle Finse mannen die ze in alle verlaten dorpen hebben kunnen bereiken. De synths staan er goed in en de solo’s komen natuurlijk ook links en rechts voorbijvliegen, luister maar eens naar “Starportal”, ijzersterke solo, met een Classic metal-riff er direct achteraan, smullen. Hier en daar wordt het gaspedaal lekker ingetrapt, maar men weet het geheel erg goed te doseren. Rustigere, maar soms nog bombastischere stukken worden eigenlijk best sterk neergezet, luister maar eens naar het einde van “Ride on, Spirit”. Er zit veel melodie in dit album, en er gebeurt continu van alles. Hier en daar (uuhhuu;))zit er wel wat Dimmu in, maar niet dat het een kloon is, zeker niet! Buitengewoon sterk geproduceerd, wel alles er flink hard in, maar niet storend.

Noemenswaardige stukken? Genoeg, “Starportal” met de heerlijke solo, en vervolgens superriff die het nummer afmaakt....genieten
Kan het ook meer ingetogen, ja stiekem lukt dat ook....luister maar eens naar “Lament of the Ravenous”
Naar het einde van de laat lijkt het überbombastische iets meer plaats te maken voor meer riff en melodie-georiënteerde stukken.

Het einde van de plaat is gereserveerd voor een ware hymne waar deze Finnnen zo het Eurovisie Songfestival mee kunnen winnnen!

Het is natuurlijk allemaal flink aangezet, en je moet er van houden, maar ik denk dat dit een erg sterk plaatje is, het is net mijn genre niet, maar dit klinkt toch allemaal wel heel erg sterk. Benieuwd hoe deze ontvangen gaat worden. Ik ben ondanks alles om!

Deze plaat geeft mij een gevoel wat ik niet vaak heb. Iets euforisch, iets positiefs. Er kwam bij mij een feel wat ik ook had met het (inmiddels stokoude) semilegendarische “Nexus Polaris” van Covenant....

Drautran - Throne of the Depths (2007)

5,0
Dit is een potje chaotische Black Metal zeg. Maar dan wel enorm subtiel. Kan dat? Yep! Furieuze stukken wisselen af met rustigere ingetogen stukken. Dubbele zang, met screams die af en toe wel wat weg hebben van Martin van Drunen, maar dan Black. Maar ook desolaat...
Sjongejonge, dit is smullen. Er zitten heerlijke snelle stukken, maar ook heerlijke stamp-partijen. Wil je dit meesterwerk ff snel checken: in nummer 4 "gebaren..." zit mijns inziens alles, maar dan verpakt in 7 minuten.
Ik had deze al lang niet meer gehoord, was hem eigenlijk vergeten. Mijn conclusie: Kan nog makkelijk mee in de huidige BM scène, ook al is deze alweer 10 jaar oud.

Sentenced - North from Here (1993)

5,0
Draait intussen al weer een paar keer rondjes, maar wat blijft dit toch een meesterlijk stuk metal. Hoog tempo van melodieuze black-death verhalen. Bij elke track ben je (zelfs na bijna 18 jaar!) benieuwd hoe het verder verteld. Hoogtepunt van de ceedee is imo "fields of blood". Na een rustige inleiding gaan we los met een heerlijk hoekige thrash-riff, daarna consolidatie in een wat rustigere passage. Om vervolgens over te gaan in een waar heavy-metal feest. Daarna wordt het verhaal verder verteld en blijf je je verbazen over hoe melodieus het is.

Op elk nummer gebeuren zulk waanzinnig mooie dingen, voor je het in de gaten hebt draait hij al weer een rondje in de player, en mag je alles opnieuw beleven. Bedankt Sentenced voor dit fantastische meesterwerk.

Zo jammer dat maar weinig mensen dit op mu-me weren te waarderen. Waarschijnlijk kennen ze het niet. Wat kunnen we daar aan doen?? Genre-overstijgende metal met black-death als stevige basis moet toch door meer mensen te waarderen zijn?

White Ward - Love Exchange Failure (2019)

4,5
Tijdens de eerste luisterende krijg je als Eerste indruk het idee dat je naar “Futility Report” part 2 zit te luisteren. Echter, niets is minder waar! De ingrediënten zijn het zelfde, het geluid misschien ook wel, maar deze plaat kruipt echt in mijn hoofd, net zoals een band als Deafheaven dat ook voor elkaar krijgt. Heerlijke melodien die links en rechts vergezeld worden door heavy riffs, soli die echt wat toevoegen, echte Black Metal passages en uiteraard de passages waar de band zo op het plaatselijk zondagmiddag jazz matinee kan aandraven.
De productie van deze plaat is mijns inziens uitstekend, alles is goed en duidelijk te horen, wat natuurlijk essentieel is bij dit soort platen die het moeten hebben van (meestal) subtiele wisselingen.
“Poisonous Flowers of Violence” is een nummer wat goed laat horen wat deze band kan, en hoe goed en sterk dit gedaan wordt, post Black Metal over de grenzen van het genre in optima forma. Gevoelig en subtiel, beide kanten van het spectrum, slepend. Op dit nummer hoor je ook heel duidelijk Deafheaven-stijl drumwerk

Als voorbeeld wil ik echter “No Curse for Pain” benoemen. Startend als een relaxed zondagmiddagje, maar daarna...Hier zit zo veel in dat het al bijna een album op zich kan zijn. Vlijmscherpe Black Metal uitgevoerd op heerlijk snelle manier
4.10 heerlijke overgang naar heavy werk, met terugkerend thema, subliem baswerk en idem sax-werk.
5.10 opbouwende situatie naar een kippenvel solooooo!!
Even een brug opbouwen met tempo om vervolgens rond 7 minuten weer terug te keren naar het heavy gedeelte, maar nu met werkelijk nog subliemer saxofoon werk, en een minuutje later de werkelijke climax met heavy riff en old school heavymetal gitaarwerk aangevuld met een vocale folk-sfeer wat ik zelden heb gehoord (alleen in het totaal onbekende Gallowbraids “Ashen Eidolon” krijg ik hetzelfde gevoel). Het einde verandert dan weer in een breed uitwaaiend atmosferisch Black Metal gedeelte, heerlijk!