Neil Young gaat flink tekeer tegen bedrijven als Monsanto en Starbucks op zijn laatste album. Maar zijn songteksten bestaan uit argumenten die klakkeloos zijn gekopieerd van een ongeschoolde, egoistische anti-gmo lobby die medeverantwoordelijk is voor de dood van miljoenen kinderen in slecht bestuurde landen door hen toegang tot resistente gewassen te onthouden. Bovendien is het een flink staaltje "pot verwijt de ketel". Laten we zijn tekstuele redenaties even op hemzelf toepassen:

Weg met de copyrights op Neil Young's muziek. Deze behoort namelijk tot het publieke domein: Muziek valt onder algemeen belang, het is cultureel gemeenschapsbezit, het behoort ons allen toe. Waarom zou iemand die muzieknoten op een bepaalde manier rangschikt daar geld voor mogen vragen? Waarom mogen mensen zijn "product" alleen beluisteren nadat ze betalen? Waarom mag niemand muzieknoten op dezelfde manier als hij rangschikken en daar dan ook geld voor gaan vragen zonder zijn toestemming? 'Big Music" stuurt spionnen op pad om te controleren of bowlingcentra, restaurants en cafe's wel betalen voor het afspelen van zijn kunstmatig vastgelegde klanken... Wanneer een liefhebber Neil Young's muziek draait om anderen gelukkig te maken op de radio of een feest, loopt deze het risico om een dwangsom opgelegd te krijgen. Ik vraag me af hoeveel de conciërge van de opnamestudio, het platenlabel dat zijn muziek op de markt brengt of het cd-winkel personeel betaald krijgt. Of ze wel een goede ziektekostenverzekering hebben. Neil Young staat voor culturele piraterij en het is hoog tijd hij zijn $65 miljoen dollar teruggeeft aan iedereen die zijn platen heeft gekocht.

Monsanto heeft nog nooit een boer aangeklaagd die onopzettelijk het patentrecht heeft overtreden. Ik denk niet dat hetzelfde kan worden gezegd van muziekrecht autoriteiten als RIAA.