Neil Young + Promise of the Real - The Monsanto Years (2015)

Oef, dit is niet echt die plaat die ik verwachte. Neil doet maar wat hier, jammer zeg.

Prima. Ouwe-hippie punk.

Aan het budget ligt het niet, maar juist dat "onder-geproduceerde" of Low-Fi zo je wilt heeft juist zijn charmes.
Als ik gitaar-virtuositeit wil horen zet ik wel Wes Montgomery op en bij zang,... nou ja vul zelf maar in al naar gelang je smaak.
Hier is het gewoon liedje schrijven, inpluggen, spelen en klaar.
Een soort Crazy Horse, maar dan zonder de fouten productioneel weg te werken. Eerlijk is het eerste woord wat in me opkomt.
Ouwe Neil doet gewoon waar hij zelf zin in heeft en daar is niks mis mee.

weeral een scheet in een netzak ................... Neil vind ik mijn Superhero en is dat ook maar dit slaat weer op niks ................... waste of time and energy ( zal wel weinig tijd en zeker energie gekost hebben ) links laten liggen zoals zoveel troep de laatste tijd ......... nee Neil ... nee !!!

Ik heb het niet tegen jou, het is iets wat me opvalt, dus maak het niet gelijk zo goedkoop en persoonlijk, er zijn ergere dingen op de wereld dan een slechte Neil Young plaat.

Tsja, dat zat natuurlijk al in de titel van het nummer. Kon niet goed gaan met dit niemandalletje. Voor de rest inderdaad een fraaie plaat.
Dat vind ik overigens niet van Freedom. Heb nooit begrepen waarom dat zovelen hiermee weglopen. Tussen mij en Freedom heeft het nooit geboterd...

Misschien wel de mooiste van Sleeps with Angels... Neil Young & Crazy Horse - Trans Am - YouTube

Nu een paar keer beluisterd, en dit album komt het dichtst in de buurt van één van mijn lievelingsplaten van Neil Young: Re-ac-tor. Vijf sterren Neil, graag meer van dit!

Voorzichtig aan maar begonnen aan dit album, want de reacties hier op MuMe beloven niet veel goeds. Eerste drie tracks bevallen me wel, dus heb goede hoop

Op de een of andere manier doet het me denken aan Broken Arrow. Ook daar heb ik even tijd voor nodig gehad.

Ik ken Young vanuit de collectie van mijn vader, veel goed werk, zeker zijn oudere zoals Goldrush en Comes a time. Deze vandaag eens beluistert, wilde wel eens weten waar deze man zich nu mee bezig houd, mijn score zegt denk ik genoeg. Verder geen commentaar. Ieder zijn ding zeg maar.

Geef dan geen waardering.. of geef dan op z'n minst de albums die je noemt ook een score. En dus aangeeft dat je deze heel slecht vindt tov enkele van zijn andere albums...

Waarom moeten we gelijk op de man spelen als een score je niet bevalt, pintjebier?

Taalfouten zeggen niets over iemands niveau. En zeker niet over iemands muziek smaak of zijn capaciteit om muziek te kunnen beoordelen.
De 0.5 van The Cat woman is inderdaad behoorlijk kort door de bocht maar ik kan mij wel voorstellen dat iemand deze plaat ècht niet te niet te haggelen vindt.

Een 0.5 is een haatstem om het gemiddelde naar beneden te halen. Als je het album een paar keer hebt beluisterd en je kent het oeuvre van Neil Young een beetje dan kun bijna niet anders dan concluderen dat hij hier compositorisch vertrouwd bezig is, tekstueel een - door wereldberoemde artiesten weinig gebezigd - je m'enfoutisme hanteert, en instrumentaal nieuwe horizonten opzoekt.
Dat Neil Young op zijn bijna zeventigste niet altijd even zuiver zingt neem ik er met liefde bij. Op Tonight's the Night is het ook niet allemaal even zuiver, maar daar hoor ik niemand over klagen.

Dan zou ik toch maar eens wat meer berichtjes gaan lezen over Tonight.
En nu maar hopen dat ik geen spelfouten gemaakt heb.

Het gapende gat van een meterslange open doel. Godgodgod, ik weet gewoon niet waar ik schieten moet.
Ten eerste 0.5 een haatstem noemen is natuurlijk behoorlijk dubbelop; als je een 0.5 geeft heb je natuurlijk een behoorlijke hekel aan die plaat.
Het zelfde kun je natuurlijk andersom zeggen voor een 5 punter: Een idolaatstem om het gemiddelde naar boven te halen?

Zowel compositorisch,instrumentaal, tekstueel, en qua productie is het toch allemaal zeer simpel en afgeraffeld.
Stijn_Slayer had het al over simpele kampvuur-akkoordjes en daar heeft hij helemaal gelijk in en de gitaar solo's kan elk gemiddelde gitarist in een wip en een scheet leren , de teksten zijn simpel en voorspelbaar en de productie is ,....Tsja is er eigenlijk wel sprake van productie?
Neen dat heeft hij vroeger allemaal een stuk beter gedaan vind ik. Met die zelfde "je m'enfoutisme" maar kwalitatief een stuk beter op al die punten.
Het enige wat mij aan dit album boeit is de sfeer; alsof iemand in de oefenruimte een cassetterecorder aan heeft laten staan.
En inderdaad dat onverschillige (moest ik opzoeken hoor) vind ik wel tof.

Alle acht pagina's met commentaren gelezen, af en toe diagonaal... Er wordt veel gerept over het valse gezang, maar dat wordt door haast iedereen (op een enkeling na zoals jij ) als ontzettend positief ervaren.

Met de knapzak op je rug lekker door de natuur wandelen. Zo'n ontspannen gevoel roept deze muziek bij mij op. Rockstar Neil Young zingt tijdens de wereldwijde actie tegen Monsanto zijn protestlied tegen deze natuurvernielende multinational op Maui. Het nummer staat op dit onlangs verschenen nieuwe album van de ouwe knar. Daarop ook andere mooie protestliederen, zoals dat tegen Starbucks.

Dat is dan in ieder geval al een pak meer dan jij ons wilde doen geloven.
Maar goed, ik heb deze nu eenmaal voorbij laten komen. Te vroeg voor een oordeel. Maar veel vind ik er vooralsnog niet aan. Maar wie weet?

alvast beter dan zijn vorige pogingen.
vrees dat ik een beetje uitgekeken ben op Neil.

Zo, nu weer naar het album: inmiddels een paar maal beluisterd en het bevalt me wel. Er werd al even gerefereerd naar Broken Arrow en dat gevoel heb ik ook. Misschien niet van die kwaliteit, maar het rockt lekker weg. Al wordt het geen memorabel album: 3,5 ster is het mijns inziens zeker waard.

Off-topic berichten verwijderd.

Neil Young schroeft naarmate hij ouder wordt de snelheid op waarmee hij met nieuw werk komt. Zo verschenen vorig jaar nog het wat doffe A Letter Home en het orkestrale Storytone. Op The Monsanto Years werkt hij samen met de zonen van Willie Nelson (Lukas en Micah) en zijn het de grote Amerikaanse bedrijven die ervan langs krijgen. Neil’s afkeer tegen genetisch gemodificeerd voedsel bleek genoeg om een totaal concept uit te schrijven. Het is niet de eerste keer dat Neil zijn frustraties uit, want in 2006 kreeg George W. Bush nog stevige kritiek te verwerken op Living with War.

A New Day for Love begint nog hoopgevend wanneer de nieuwe dag aanbreekt. De bedrijven die de boeren leegplunderen worden op het matje geroepen en de mensheid tot inzet gedreven. Het machtige gitaargeluid steekt al snel op, maar Neil zijn stem toont de ouderdom aan. Op Wolf Moon doen de mannen een stapje terug en is het de mondharmonica die de aandacht opeist. De kwetsbare Neil laat de emoties over de wegrottende aarde de vrije loop. De natuur die is aangetast, maar nog steeds is haar kracht niet verloren. People Want to Hear About Love is een duidelijke boodschap aan wat de mensen eigenlijk willen horen. Gesloten voor wat er gaande is in de huidige westerse maatschappij. Miljoenen die naar de politici gaan en vissoorten die in de helderblauwe zee om zeep worden geholpen. De drums klinken hier en daar wat dof en weten het strakke geluid wat te verzwakken. De gitaren zijn het die veelvuldig door de stem van het volk heen klinken. De solo’s mogen er nog steeds wezen, maar de productie laat te wensen over. Big Box leunt qua geluid tegen het zwaardere werk van Crazy Horse aan. De grote bedrijven slagen er ondanks hun misstappen in te overleven. Geld vloeit in overvloed bij de rijken, terwijl de armen dagelijks voor hun leven moeten vechten. De woede en agressie in Neil zijn stem gaat vrij snel over in lichtere emoties. Het nummer ontpopt zich daarna snel tot een langdurige gitaarsolo, waarin de bedrijven op hun grondvesten staan te trillen.

Corporations have feelings, corporations have soul
That’s why they’re like people just harder to control
They don’t want to fall, so when they fall, they fall on you
Too big to fail, too rich for jail

Op A Rock Star Bucks a Coffee Shop zijn Starbucks en Monsanto aan de beurt om de klappen van de zweep te voelen. De boeren verliezen langzaam de greep en moeten doen wat hun wordt opgedragen. Opstanden van de bevolking tegen de weinige informatie die op producten te vinden is worden neergeslagen door de grote bedrijven. Het wat moedeloze gebrabbel en het ontbreken van een strak ritme doen het nummer wat afzwakken. Op Workin’ Man gaat Neil vrolijk door met waar hij mee bezig was. Monsanto is het met hun genetisch gemodificeerde zaden een groot probleem voor de boeren. De hardwerkende man verliest alles, maar weet in opstand te komen tegen het onrecht wat hem is aangedaan. Met Rules of Change stapt Neil terug naar de grauwere klanken. De gebeurtenissen in de wereld eisen hun tol en de mensen zitten vast in een groot genetisch web. Op de Monsanto Years jaagt Neil vrolijk verder in al zijn frustraties. Het begint een terugkerende zaak te worden wat betreft de tekstuele inhoud. Op muzikaal gebied slaat Neil gelukkig regelmatig de snaren van zijn gitaar aan. De muzikale diepte vertelt het verhaal wat beter in de ondersteuning van de boeren en de afkeer tegen Monsanto. Het in verhouding tot het album kortdurende If I Don’t Know sluit het album af met weinig woorden. De aarde lijkt zijn wonden niet meer te kunnen dichten en ook Neil heeft flinke schade opgelopen.

And if I don’t know what I’m sayin’
And all the world’s dreams come true
Like finding oil and shooting poison in the ground
Veins, Earth’s blood

Monsanto krijgt als biotechnologisch bedrijf de meeste klappen te verwerken op het wat ééntonige album. Muzikaal gezien is er wat meer afwisseling met Neil zijn kenmerkende gitaarsolo’s en de klanken van de mondharmonica. Vooral het eerste gedeelte van het album zit vrij stevig en sterk in elkaar. Zodra echter het woord Monsanto valt lijkt het album het refrein in te vallen en weet daar niet meer uit terug te keren. De invloed van Promise of the Real is daarnaast gering, want de welbekende klanken van Neil’s eerdere werk zijn voortdurend aanwezig. Het is te hopen dat Young zijn woede van zich af weet te zetten en op een volgend album wat meer afwisseling weet te brengen.

Afkomstig van Platendraaier.

Je kan van Neil zeggen wat je wil, maar hij is in ieder geval bevlogen. Af en toe op een vermoeiende manier, maar dat terzijde. Geniaal: nee, maar zo slecht als het hier soms geschetst wordt is het ook echt niet. Kan zich meten met de mindere platen in zijn oeuvre, maar is zeker geen dissonant; daarvoor moeten we naar de jaren '80 toen Neil met zijn vocoder lag te kloten. Oh god, wat was hij denkende.

Na de laatste paar albums van Neil ben ik niet heel gemotiveerd om snel weer een nieuw album van de man te beluisteren. Ook hier gaat het er weer Spartaans aan toe (lo-fi). Pakt deze keer beter uit dan op andere albums, al hoe wel het mij ook niet echt aanzet om dit vaak op te zetten.

A New Day for Love, Wolf Moon, Big Box en If I Don't Know zijn het beste te verteren, maar cream of the crop gaat me echt te ver

Vooruit de helft van het album is wel te pruimen.

Neil Young gaat flink tekeer tegen bedrijven als Monsanto en Starbucks op zijn laatste album. Maar zijn songteksten bestaan uit argumenten die klakkeloos zijn gekopieerd van een ongeschoolde, egoistische anti-gmo lobby die medeverantwoordelijk is voor de dood van miljoenen kinderen in slecht bestuurde landen door hen toegang tot resistente gewassen te onthouden. Bovendien is het een flink staaltje "pot verwijt de ketel". Laten we zijn tekstuele redenaties even op hemzelf toepassen:

Weg met de copyrights op Neil Young's muziek. Deze behoort namelijk tot het publieke domein: Muziek valt onder algemeen belang, het is cultureel gemeenschapsbezit, het behoort ons allen toe. Waarom zou iemand die muzieknoten op een bepaalde manier rangschikt daar geld voor mogen vragen? Waarom mogen mensen zijn "product" alleen beluisteren nadat ze betalen? Waarom mag niemand muzieknoten op dezelfde manier als hij rangschikken en daar dan ook geld voor gaan vragen zonder zijn toestemming? 'Big Music" stuurt spionnen op pad om te controleren of bowlingcentra, restaurants en cafe's wel betalen voor het afspelen van zijn kunstmatig vastgelegde klanken... Wanneer een liefhebber Neil Young's muziek draait om anderen gelukkig te maken op de radio of een feest, loopt deze het risico om een dwangsom opgelegd te krijgen. Ik vraag me af hoeveel de conciërge van de opnamestudio, het platenlabel dat zijn muziek op de markt brengt of het cd-winkel personeel betaald krijgt. Of ze wel een goede ziektekostenverzekering hebben. Neil Young staat voor culturele piraterij en het is hoog tijd hij zijn $65 miljoen dollar teruggeeft aan iedereen die zijn platen heeft gekocht.

Monsanto heeft nog nooit een boer aangeklaagd die onopzettelijk het patentrecht heeft overtreden. Ik denk niet dat hetzelfde kan worden gezegd van muziekrecht autoriteiten als RIAA.

Ach ja. Iemand die een moordenaar in zijn top drie heeft staan... daar hoef ik geen praatjes van.

Neil Young heeft zo ontzettend veel gemaakt dat het mij schier onmogelijk lijkt om alles wat de man heeft gemaakt te waarderen. Wat ik heb staan is op zich uiteenlopend genoeg dat een beetje kenner ziet dat ik van gitaarrock houd en van de meer country/songwriter georiënteerde Neil.
Ik ben kennelijk niet flexibel genoeg om Trans, Re-Ac-Tor, Landing On Water op waarde te schatten. En als ik de reacties zo lees zal ik dit album ook wel niet echt waarderen. Maar, ik zal 'm uit nieuwsgierigheid gaan beluisteren.
Gelukkig heeft Neil genoeg muziek uitgebracht dat ik wel mooi vind, en daar zitten zelfs bootlegs (o.a. Chrome Dreams) bij. Zelfs mislukte albums kunnen mij mateloos fascineren. Nummer 1 op dat gebied is voor mij persoonlijk het 'Mardi Gras' album uit 1972 van Creedence Clearwater Revival.

In eerste instantie was ik best enthousiast over de samenwerking met Promise of the Real. Het album dat hij met Pearl Jam maakte viel ook niet bepaald tegen.

Totdat ik de titel van het album hoorde... nu vind ik Farm Aid een goed initiatief, maar het is zijn initiële doel compleet voorbij geschoten en vervallen in cliché gezeur over GMO's en grote bedrijven die de kleine boeren verdrukken. Maar tot nu toe beperkte zich dat in één keer per jaar een boze speach in september, of een verdwaald nummer op een album. Dit keer besloot Neil Young dat er maar een heel album aan gewijd moest worden. Daar heeft hij wel vaker last van de laatste tijd, of eigenlijk zijn hele carrière, hij vindt iets interessant en slaat daarin volledig door. Denk aan treintjes, digitaal versus analoog, elektrische auto's en nu dus biologisch voedsel.

Nadeel is dat hij zo ongeveer een Carte Blanche heeft van zijn platenmaatschappij, waardoor we de afgelopen 10 jaar hebben kunnen 'genieten' van albums als Fork in the Road, Americana, A Letter Home en nu de Monsanto Years. Zelfs op zijn betere albums van de laatste tijd, zoals Le Noise en Psychedelic Pill staan enkele dubieuze teksten, over de geluidskwalitiet van MP3's bijvoorbeeld.

Mijn verwachtingen was dus niet al te hoog. Dat het onderwerp me niet aanstond en dat de teksten niet van bijzonder hoog niveau waren (de subtiliteit van de jaren 70 is allang voorbij, hij lijkt af en toe een lettergreep 'over' te hebben) was voor mij een gegeven. Echt jammer vind ik dat Promise of the Real echt niks toevoegt aan het album. Ze spelen niet slecht, best goed eigenlijk, maar als je had gezegd dat Crazy Horse de begeleiding deed, had ik het ook geloofd. Qua sound zit deze plaat dicht tegen Re-Ac-Tor en Ragged Glory aan. Soms lijkt het zelfs alsof er wat melodielijnen van Crazy Horse zijn geleend (Motor City meen ik sowieso ergens te horen). Neil Young zingt ook goed, in de lijn van zijn laatste paar albums is het niveau behoorlijk stabiel, met af en toe een missertje, vooral in de eerste paar nummers.

Ik denk niet dat ik nog veel luisterbeurten ga wijden aan dit album. Het spreekt me totaal niet aan. Ik zie mezelf niet meezingen met dit album bij een concert. Gelukkig zijn we waarschijnlijk weer binnen een jaar of twee hiervan af. Want van zijn albums van de afgelopen 20 jaar (vanaf Sleeps with Angels zelfs) speelt hij de nummers maar 1 a 2 jaar na het uitbrengen. Van sommige nummers is dit jammer (No Hidden Path om maar wat te noemen), van dit album totaal niet.

Promise of the Real mag voor mij wel in de herkansing. Misschien dat Neil dan toch nog een waardige opvolger kan geven aan Le Noise en Psychedelic Pill.

Mee eens, hij maakt van zijn albums vaak meer een soort opinieartikelen en raakt de balans volledig kwijt. Bij Greendale werkt dat wel, maar daar is de muziek nog leidend. Fork in the Road en Monsanto Years bevatten haastig in elkaar gegoten kampvuurliedjes. Schrijf dan een open brief of geef een interview.