Het achtste studio album alweer. Al sinds het eerste album ben ik verknocht aan Elbow, maar met elk nieuw album ben ik altijd bang dat het meer van hetzelfde zal gaan zijn. herhaling van een succesformule. Gelukkig durft Elbow toch telkens te vernieuwen. Zo ook op dit laatste album, al blijft het door de kenmerkende stem en de geweldige teksten van Guy onmiskenbaar Elbow. Giants klinkt in mijn oren over het geheel wat meer elektronisch dan zijn voorgangers. Dexter & Sinister introduceert die sfeer direct en komt ook op On Deronda Road duidelijk naar voren. Het inmiddels bekende Empires lijkt nog het meest op wat we van Elbow gewend zijn en zal het ook op de festivals deze zomer weer goed doen. Al met al draai ik Giants inmiddels al weer grijs en kijk uit naar het concert in the Royal Theater in Edinburgh in april. Het sfeer- en karakterloze Ziggo Dome laat ik graag aan mij voorbij gaan.

Ai, dit is heel mooi! Meteen vanaf Slow heb ik een brede grijns op mijn gezicht. Hier word ik gelukkig van. De Tom Waits associatie is zeker aanwezig. Luister maar naar Samson in New Orleans. De orkestratie en achtergrondzang maken de ingetogen composities tot een erg smakelijk geheel.

Als groot fan van Pink Floyd vraag ik me toch wel af hoeveel net iets andere versies, betere of andere remixen van het materiaal je kunt hebben? En welke luister je dan nog? Gooi je de mindere weg of blijven die dan staan te verstoffen?

Zeker, het klinkt allemaal geweldig, maar dat doet eerder materiaal ook. Het vierde schijfje is nog het meest interessant met nog nooit eerder uitgebracht studio materiaal. Dat wil je dan weer wel hebben als fan zijnde, maar daar moet je dan weer wel alles voor kopen (of tevreden zijn met de geluidskwaliteit van Spotify en consorten. Verder wat mij betreft niet heel veel toegevoegde waarde.