Leonard Cohen - Popular Problems (2014)

Zo'n gezamenlijke voornaam wekt een gezamenlijke aversie in de hand natuurlijk.

Al neemt Cohen een jaren 80 porno-snor, een held blijft het

Die Tom Waits link hoor ik er soms ook in terug. Zeker niet verkeerd.

Wat een schitterende plaat van Cohen. Opnamekwaliteit is perfect. Opname geeft een zeer ruim beeld weer. Wordt vast een van mijn favorieten van dit jaar.

Ai, dit is heel mooi! Meteen vanaf Slow heb ik een brede grijns op mijn gezicht. Hier word ik gelukkig van. De Tom Waits associatie is zeker aanwezig. Luister maar naar Samson in New Orleans. De orkestratie en achtergrondzang maken de ingetogen composities tot een erg smakelijk geheel.

Een dag na de tachtigste verjaardag van Leonard Cohen verscheen het album Popular Problems. Aan stoppen moet hij nog niet denken want hij is ook actief als schrijver en dichter. Na meerdere rustmomenten in zijn muzikale carrière is het een snelle opvolging van zijn vorige album Old Ideas uit 2012. Hij heeft zijn stempel in de ontwikkeling van de muziek al meermaals weten te benadrukken waardoor zijn populariteit groots is.

Opener Slow voelt rustig aan op een uiterst langzaam tempo. Leonard Cohen kan het niet helemaal zelf waardoor hij ondersteuning krijgt van meerdere zangeressen. Met zijn oude zware stem lukt het hem nog steeds de nummers te dragen, al is het tempo uiteraard aangepast aan de leeftijd. Almost Like the Blues opent met een heerlijk swingend ritme, maar de teksten maken het geheel donkerder. Hij beschrijft de treurigheden der aarde die hem werden verteld in zijn leven. Het was bijna zoals de Blues, al doet de muziek het vooral met de schitterende pianoklanken op een tropisch ritme. De piano speelt ook een hoofdrol in Samson in New Orleans, een meeslepend verhaal over New Orleans na orkaan Katrina. Wanneer de strijkers zich voegen bij de pianoklanken voel je de emotie doorsijpelen in de muziek. Je waant je in een wereld die verwoest is door water waarbij de wederopbouw langzaam op gang komt.

You said how could this happen
You said how can this be
The remnant all dishonored
On the bridge of misery

In het bluesy A Street raken we de droevige tonen niet kwijt. Cohen weet je te raken met zijn zware stem die de emoties blootlegt in prachtige muzikale ritmes. Ondersteund door vrouwenstemmen worden de teksten versterkt. Dichter Leonard brengt je verhalen op muzikale wijze door zijn unieke stemkracht. Op Did I Ever Love You klinkt zijn stem zo ruw dat we een vergelijking met Tom Waits niet kunnen ontwijken. De volkse muziek is in al zijn eenvoud prachtig met een mierenzoet vrouwenkoortje. In deze liefdesuitingen komt Cohen opnieuw goed tot zijn recht. Soms lijkt het alsof hij even op adem moet komen om daarna gewoon weer stug door te gaan. Uiteraard is er het één en ander glad getrokken in de studio, maar de teksten blijven sterk. Op My Oh My gaat hij vrolijk door met zijn liefdevolle songs. De somberbeden uit de wereld zijn opzij geschoven en maken plaats voor vrolijke noten. De blazers maken het allemaal nog iets lichter waarbij Cohen zijn woorden zachtjes brengt. Op Nevermind horen we een beat waar Leonard zijn rijmerij maar al te goed op kwijt kan, een muzikale afwijking van het album. Teksttechnisch gaat hij goed los al blijft het tempo nog altijd laag. Arabische klanken door zangeres Donna DeLory maken het nummer nog wat experimenteler. Opvolger Born in Chains brengt ons in religieuse sferen. Leonard had er lang voor nodig om het nummer te schrijven maar weet het er eenvoudiger uit te brengen. Het orgel doet hier goed recht aan en voed zangkunstenaar Cohen.

I heard the soul unfolds in the chambers of this longing
As the bitter liquor sweetens in the amber cup
Ah but all the ladders of the night have fallen
Just darkness now, to lift the longing up.

Afsluiter You Got Me Singing opent met de vrolijke klanken van de violen ondersteunt op de akoestische gitaar. Het sfeervolle ritme brengt je ook echt aan het zingen ook al kan Cohen het prima alleen af. Gemengd met pracht brengt hij misschien wel voor de laatste keer zijn kenmerkende zang naar buiten.

Op de leeftijd die Cohen heeft bereikt valt het niet mee om nog een album van degelijke kwaliteit af te leveren. Leonard lijkt dit echter zonder al te veel moeite te voltooien. Popular Problems is doordrongen van treurige gebeurtenissen die zich in de loop der jaren hebben afgespeeld. De liefde kan uiteraard niet ontbreken en vult dan ook de tweede helft van album deels op. Het ritme mag dan behoorlijk laag liggen, Leonard draagt zijn nummers nog steeds en brengt ze met verve. De sfeervolle klanken van violen en piano’s vullen zijn stem uitstekend aan, evenals de zangeressen die de refreinen wat extra kracht geven. Mag het zijn laatste werk zijn dan kan Leonard er met een goed gevoel op terugkijken.

4*

Afkomstig van Platendraaier .

Ligt het nu aan mij of vind ik Popular Problems weer even wat moderner klinken dan Old Ideas? En dan zonder uiteraard je te laten leiden door de titel.

Maar Cohen blijft zeker niet steken in het verleden (vorige week 80 geworden!) en met name degene die bas speelt heeft een mooie klus geklaard. Cohen klinkt zelf iets gruizeliger dan het vorige album maar over de hele lijn klinkt het goed, hij heeft mooie vocale en muzikale ondersteuning en de nummers zijn sterk.

Bij de vorige cd duurde het even voor ik uiteindelijk op 5***** ben gaan zitten maar zijn albums hebben altijd de neiging toch nog weer verder door te groeien, dus wellicht.

Geweldige man.

Alleen vandaag tien euro bij Bol.com!

Deze wordt per luisterbeurt gewoon beter. Mensen die denken dat Leonard Cohen uitgezongen is, denk en best nog maar eens na!

'Almost Like the Blues' vond ik meteen al prachtig, maar de meeste andere songs zijn nu ook schoorvoetend in de achtervolging geschoten. Dat wordt weer een zo goed als verplichte aanschaf.

wat een geweldige plaat.

New Video: Leonard Cohen’s Q&A At The London Popular Problems Preview
Link

Als groot leonardfan moet ik bekennen dat ik zijn zoon Adam Cohen nu beter vind. Gister in peoples place amsterdam gaf hij een weergaloos concert!

Wat een prachtige plaat is dit. Ik was altijd liefhebber van de eerste platen, maar de laatste jaren komt hij erg sterk naar voren. Met onvervalste lyriek en melodieën is dit een van de betere albums van 2014.

Ja mooi album van Cohen, dat de stem van Cohen niet meer top is wordt mooi opgelost door de achtergrond zang.
Ondanks het feit dat de producer de meeste liedjes schreef/meeschreef zijn de compositie's toch best goed.
Cohen mag nog wel een paar jaar door.

Pensioenpotje van Cohen kan kennelijk nog voller...

Leonard Cohen Live In Dublin Listed On French Amazon Site – Release Date Dec 1, 2014

Link

Ach, als het net zo goed is als Live in London...

It’s Official: Leonard Cohen “Live In Dublin” DVD/CD/Blu-Ray Announced By Columbia
Sta-link

Kan Politiek Correct Gekleurde Piet op pakjesavond mooi in de schoorsteen gooien

Heerlijk album. De songs, teksten, koortjes en de bromstem van dhr. Cohen slaan de spijker op zijn kop. De drumpatronen lijken uit een keyboard te komen, maar dat komt het sfeertje zeker ten goede. De arrangementen zijn soms wat over de top, naar mijn bescheiden mening.

Leonard Cohen is een baas en dat is ie. Om op je tachtigste nog zulks een muzikale veerkracht te laten horen zonder belegen te klinken, dat heeft mijn respect. Het album echter weet mij niet direct aan te spreken en heeft wat tijd nodig alvoor ik de sfeer te pakken heb. Dat had ik bij zijn vorige album Old Ideas minder. Daar is voor mij de muziek dienende aan de voordracht van Cohen, waar bij Popular Problems het omgekeerde soms lijkt plaats te vinden. Ben een liefhebber van de muziek van Cohen, al lijkt dit niet meer een album te worden die ik in huis wil halen.

Toch deze nieuwe van Leonard een aantal keren beluisterd. Op de een of andere manier zat ik er niet op te wachten. Old Ideas heb ik de afgelopen tijd nog maar zelden geluisterd. Pak nog wel met regelmaat terug naar zijn oudere werk. Waarschijnlijk zijn status en mijn nieuwsgierigheid hebben me ertoe gedwongen toch nog een poging te wagen. Heb er, zoals vaak, geen spijt van. Die stem, dat timbre en de herkenbare songs maken het toch een klein feestje. Niets nieuws onder de zon. Vraag me af of dit album vaker uit de kast gaat komen als Old Ideas. Die overtuiging heb ik nou ook weer niet.

LEONARD COHEN WINS BEARD OF AUTUMN POLL
Link

Die baard staat prima bij die hoed en die wandelstok.

Dat zal het 'm wel zijn, Rudi.

Fijn dat hij er een prijs mee wint.

In een muzieklandschap dat zich met name focust op tiener-jochies en dames, vind ik het buitengewoon verfrissend om een plaat te horen die zo onomwonden oud klinkt. Oneerbiedig gezegd een soort opa verteld, maar dan wel bijzonder gepassioneerd gebracht. Tekstueel is de naam Cohen al jaren een kwaliteitsgarantie. Dat zijn stem tegenwoordig als een soort Louis Armstrong/Tom Waits klinkt helpt daarbij ook enorm. De praatzang op "Did I Ever Love You" is wonderschoon!

En wie hoort er dat er op deze prachtige plaat een nieuwe klassieker staat? Dit geeft voor mij het album 4,5 sterren. Het schijnt dat hij veertig jaar aan het lied heeft gewerkt. Waarschijnlijk een poëtische overdrijving (denk aan Joden en het getal veertig), maar toch... Dit lied is gerijpt. Mogelijk als slotakkoord van zijn muzikale leven; een slotakkoord van verlossing vanuit het Exodusverhaal. Wordt daarmee het laatste couplet van 'halleluja' waargemaakt?

Even though it all went wrong
I'll stand before the Lord of Song
with nothing on my tonque
but Halleluja.

Cohen wijst naar 'The Name'. En ik heb ademloos geluisterd naar het prachtige lied 'Born in Chains'. Dit wordt dus net zo'n klassieker als 'halleluja'! Vooral live een prachtig nummer!

Hm, ik weet niet, goede plaat weer, van niveau, maar ik hoor hier toch echt geen nieuwe Cohen-klassiekers, of in elk geval nummers waarvan ik denk 'ja, dat is echt een verrijking aan z'n oeuvre'. Maar zoals gezegd, fijn album weer, maar met een wat lage herdraaiwaarde, was er na een week of twee dagelijks luisteren wel klaar mee, en nu komt-ie ook niet meer zoveel in de cd-speler terecht. Ligt er ook aan dat de teksten gewoon minder interessant zijn dan vroeger (en dan bedoel ik echt niet alleen de jaren zestig en zeventig). (En niet dat ik er bij was in de jaren zestig, zeventig, en ook niet in de jaren tachtig en de jaren negentig heb ik ook niet gek bewust meegemaakt, maar afijn, jullie snappen het idee.)

Vorige plaat vond ik minder maar was erg nieuwsgierig zeker na aanleiding van een aantal hifi zaken die hem op vinyl aan het aanprijzen waren.
Conclusie: het klinkt geweldig en de songs vallen me zeker mee vooral Almost like the blues en Did I ever love you zijn van grote schoonheid. Nu een 4 wie weet binnenkort wat meer maar in vergelijking met het fantastische album The Future moet het wel 4 blijven

"Thought we had all night"

Had zijn vorige nog de allure van een krachtige comeback vind ik dit over het algemeen eigenlijk best een slap plaatje dat er een beetje achteraan komt kabbelen. Soort kleine toegift, zo zie ik het maar.

En het is bijna lullig om te zeggen maar zijn rijm is hier ook weer erg standaard en voorspelbaar. Het trage tempo geeft je ook nog eens ruimschoots voldoende tijd om te raden, echt een aantal momenten gehad waar ik gewoon wist wat er ging komen. Vind het een beetje makkelijk, op z'n bejaards wellicht. En in het geval waar het liedje de tekst dient en niet andersom toch een vrij heikel punt, er blijft niet zoveel over.

Wellicht aanlokkelijk om te denken het is Cohen dus het is qua tekst sowieso hoogstaand, zie hier en daar geloof ik ook dergelijke reacties. Maar als je met een heldere blik kijkt is het volgens mij toch niet echt heel overweldigend en bovendien niet echt een waardige toevoeging aan het al bestaande. Dat is een eerlijkheid waar ik zelf in ieder geval voor mijn gevoel niet aan ontkom. Nergens hoor ik het spitsvondige van bijvoorbeeld een I'm Your Man of The Future.

Hij klinkt niet echt 'hongerig'.

Een boxje met 11 Remastered CD's van Leonard Cohen nu voor onder de 20 pond bij Amazon UK !!