Omdat het vorige album van Muse nogal tegenviel, heeft het even geduurd voor ik deze nieuwe eens serieus ben gaan luisteren.
Ik vind 'm beter dan de vorige, maar toch niet helemaal geslaagd. Ik mis vooral de echte rock van de eerste twee albums. Het klinkt te vaak te gekunsteld en synthetisch. Dit heeft twee oorzaken, ten eerste wordt er teveel electronica gebruikt en ten tweede wordt het gas nooit eens vol ingetrapt, zoals op de oudere platen van Muse.
Het laatste echte vuige rocknummer van Muse was Stockholm Syndrome, alweer twee albums geleden.
De vergelijking met Queen wordt veel gemaakt, begrijpelijk, maar slechts ten dele terecht. Queen gebruikte nooit synthesizers, nooit electronica (alleen misschien in hun late werk af en toe) en Queen vergat niet af en toe de versterker op 11 te zetten. Dat zijn precies de fouten die Muse op dit album wel maakt. In zijn essentie vind ik Origin of Symmetry dan ook meer Queen dan The Resistance.

Exogenesis is zonder twijfel het interessantste wat er op het album staat, hiermee gaan ze echt volledig de symfonische kant op. Eigenlijk zou Muse moeten kiezen, of volledig die kant op en een volledig symfonisch album maken zonder de (te) toegankelijke nummers die de laatste twee albums overheersen of weer een echt rockalbum maken en dan a.u.b. alle electronica eruit gooien.