Muse - The Resistance (2009)

Inderdaad, de teksten zijn vaak wel slap ja.

"Love is our resistance"
Bah.

Die teksten boeien mij ook niet zo veel. Je kan er ook net als bij Sigur Ros je eigen tekst bij verzinnen.

Mwah, die vergelijking vind ik een beetje krom lopen, omdat het bij Sigur Rós vooral om de sfeer gaat. Bij Muse gaat het echt bewust om de vele cospiratie-theorieën, maar nu draaft Matthew soms een beetje door.

Als een artiest tekst op een album zet moet het goed zijn. Je zet een plaat ook niet vol gitaarpartijen om vervolgens te zeggen dat ze er niet toe doen. De teksten zijn kut en dat blijf ik een grove misser vinden voor deze plaat, zeker omdat Matt in het begin beter schreef (misschien nooit briljant, maar wel op een manier die de nummers ten goede kwam).

Is deze plaat ook niet gewoon een parodie op de gemiddelde Britney Spears teksten?

Ik herhaal, Love is our Resistance..
Nee, ik vind het niet de BS parodieën, aangezien die vaak erg seksueel geladen zijn, Muse teksten vaak niet.

Idd het is natuurlijk allemaal ironisch bedoeld

Ik vind het taalgebruik in o.a. Undisclosed Desires anders wel erg mooi
(alleen de titel al)

I want to reconcile the violence in your heart
I want to recognise your beauty's not just a mask
I want to exorcise the demons from your past
I want to satisfy the undisclosed desires in your heart

De eerste luisterbeurt was leuk maar nu kan het me niet meer bekoren. In mijn ogen de minste Muse plaat, de zang is minder, de nummers dringen niet echt tot me door en missen bezieling.

3,5 omdat Uprising wel een vet nummer is.

Het begin is zoo goed he, en dan komt united states of eurasia, ik schrok me kapot, ik dacht meteen: Queen je hebt meteen geen zin meer in de rest, al staan er nog wel wat redelijk goede nummers op

Maar allé, behalve dat koortje is dat toch helemaal geen Queen, Guiding Light misschien wel ja, maar dat Arabisch melodietje is toch niet Queen. En daarbij, Undisclosed desires is grote drek hoor

Nee, maar die zang, dat herinnert je gewoon meteen aan Queen, de rillingen lopen er van over mijn rug.
Dit is ook eigenlijk het eerste album van Muse dat ik luister, ik had beter gewoon met Origin Of Symmetry kunnen beginnen, heb ik het idee

Wel eens Innuendo van Queen geluisterd? Daar zitten ook exotische klanken in.

Muse klinkt gewoon al sinds OOS een beetje als Queen, what's the big fucking deal vraag ik me nu af.

ik hoor liever Muse in plaats van Queen, dat is de big fucking deal

Innuendo is niet exotisch, dat is Spaanse flamenco. Dat is nog wel iets anders dan Slavische (wat het uiteindelijk is) orkestratie

Hoe komen we opeens in Slavië verzeild geraakt?

Maar verder heb je eigenlijk wel gelijk. Toch vind ik vooral Bellamy's vocale stijl soms trekjes van Freddie Mercury vertonen, en er zijn verder geen zangers met wie ik dat heb. Moet ik weer bijzeggen dat ik steeds minder bands/zangers luister de afgelopen jaren.

Omdat dit enorm veel weg heeft van bepaalde Russische klassieke muziek, waar hij waarschijnlijk meer de mosterd heeft gehaald dan uit Arabische muziek. Gezien hij zo'n fan van is van Rachmaninoff

Toch blijft het voor mij een lekkere CD en een prima band. Helaas kan ik niet bij het concert op 19 juli zijn. Voor de liefhebbers, het concert van Muse in Seattle is hier te zien concert Muse

Na heel wat luisterbeurten moet ik zeggen dat het album me niet heel erg tegenvalt, alleen er staan toch een aantal nummers op, die me (nog) niks doen

Thanks voor de link, de nummers komen live veel beter uit de verf dan op plaat vind ik. (misschien niet allemaal, ben nu bij The Resistance, wat ik niet om aan te horen vind op de cd, maar wat live veel meer sfeer heeft imo).

Bij de eerste luisterbeurt klinkt alles wel leuk en wou ik hem graag nog een keer luisteren. Maar na een aantal luisterbeurten vond ik het wel goed opzich, maar ik vond het nog steeds even goed als de eerste keer, er staan goede nummer op ( resistance, uprising, undisclosed desires, unnatural desires ) maar de rest is matig, het is wel leuk om te luisteren maar ik vind het na een tijdje saai. De symfonieën op het eind gaan nog wel, zitten best mooie stukken in.

3* ( de eerste 2 nummers zijn trouwens wel echt geweldig!)

ik luister liever naar 'origin of symmetry

Het verveelt mij maar niet, dit weekend 3 keer opgezet en er staat eigenlijk geen slecht nummer op van begin tot eind. Alleen Guiding Light is een beetje minder en I Belong To You ben ik steeds meer beginnen te waarderen.

Hmm, ik vind Guiding Light best een prima nummer.

Toch gaat deze een halfje naar beneden, ik zet hem eigenlijk nooit op.

Ben benieuwd wanneer de nieuwe song Neutron Star Collision (Love Is Forever) als extra track verschijnt op deze cd, en iedere first buyer er weer bescheten vanaf komt....

Nou, ik voel me niet bescheten dan, dat is toch een waardeloos nummer.

Ik vond het ook niet echt geweldig, klonk echt als een afvaller voor dit album.

tja, ik vind het ook geen enorm super nummer, maar wil dingen wel graag compleet hebben... en als een album dan later wordt her-uitgebracht met extra tracks (na 1 jaar of korter) vind ik dat altijd een lullige truuk, maar.. waar heb ik het over.. het is niet eens een feit

Prachtige plaat van één van de betere bands van deze tijd, vind ik. Vooral Guiding Light is prachtig met de eerste zeer te genieten gitaarsolo van Matthew Bellamy.

Een geslaagd album waarop Muse laat horen dat ze steeds opnieuw in staat zijn om die gave, grootse en beeldschone melodieën uit hun instrumenten te toveren. Ditmaal nog meer gebruik van strijkers en piano en zelfs een klarinet op I belong to you bijv. Ik hoor heerlijk samenspel van al deze instrumenten en ben lyrisch over de dynamiek. Ook deze krijgt nu 4,5*.

Mijn favoriete nummers:

Undisclosed Desires
United States of Eurasia
Unnatural Selection
Exogenesis: Symphony Part III (Redemption)

Het enige slappe lied is Guiding Light.

Omdat het vorige album van Muse nogal tegenviel, heeft het even geduurd voor ik deze nieuwe eens serieus ben gaan luisteren.
Ik vind 'm beter dan de vorige, maar toch niet helemaal geslaagd. Ik mis vooral de echte rock van de eerste twee albums. Het klinkt te vaak te gekunsteld en synthetisch. Dit heeft twee oorzaken, ten eerste wordt er teveel electronica gebruikt en ten tweede wordt het gas nooit eens vol ingetrapt, zoals op de oudere platen van Muse.
Het laatste echte vuige rocknummer van Muse was Stockholm Syndrome, alweer twee albums geleden.
De vergelijking met Queen wordt veel gemaakt, begrijpelijk, maar slechts ten dele terecht. Queen gebruikte nooit synthesizers, nooit electronica (alleen misschien in hun late werk af en toe) en Queen vergat niet af en toe de versterker op 11 te zetten. Dat zijn precies de fouten die Muse op dit album wel maakt. In zijn essentie vind ik Origin of Symmetry dan ook meer Queen dan The Resistance.

Exogenesis is zonder twijfel het interessantste wat er op het album staat, hiermee gaan ze echt volledig de symfonische kant op. Eigenlijk zou Muse moeten kiezen, of volledig die kant op en een volledig symfonisch album maken zonder de (te) toegankelijke nummers die de laatste twee albums overheersen of weer een echt rockalbum maken en dan a.u.b. alle electronica eruit gooien.