Mijn allereerste LP, gekregen voor Sinterklaas toen ik net 5 jaar oud was. Het bijbehorende boek ligt ook nog ergens in mijn ouderlijke huis. Hoewel ik nog niet kon lezen, heb ik er uren in gebladerd terwijl de LP ondertussen helemaal grijs gedraaid werd. Grappig eigenlijk dat ik zo jong al zoveel verschillende muziekstijlen kon waarderen. 45 jaar later blijkt het album nog niets aan kracht ingeboet te hebben.

Supernatural heb ik inmiddels wel genoeg gehoord maar kon ik destijds zeker waarderen. Ook de bijbehorende tour viel niet tegen. Maar na het naar mijn mening dramatisch slechte Shaman was ik Santana uit het oog verloren. Recent ben ik me weer in zijn muziek gaan verdiepen. Shaman bleek geen uitzondering, dit All That I Am doet ook pijn aan mijn oren. Inspiratieloze solo's, dertien-in-een-dozijn liedjes. Een aantal nummers heb ik op basis van de positieve kritieken hier nogmaals beluisterd maar aan mij is het meerendeel niet besteed. Wat een formulewerk: gitaarriff, couplet met iedere zin beantwoord door een paar gitaarlicks, refrein, een uitgebreidere solo, repeat. En dat bijna een heel album lang. Wat een armoede. Kudo's voor Steven Tyler, die aan Just Feel Better wel gevoel, inhoud en dynamiek geeft. Ook van Trinity word ik heel blij, maar dat goede gevoel wordt subiet de nek omgedraaid door Sean Paul.