Als ik 69 love songs weer eens opzet dan voel ik me als een kleuter die een grote doos met speelgoed open maakt.
Er zitten veel dingen in de doos, 69 om precies te zijn en de soorten zijn ook zeer divers, je vraagt je af of je er wel aan toe komt om overal mee te spelen. Er zit erg mooi speelgoed in, dingen die je eigenlijk het liefst altijd bij je wilt houden en meenemen naar je bed om naast je neer te leggen als je gaat slapen. Er zitten ook grappige dingen in waar je om moet lachen als je ze ziet maar na 1 keer lachen is het niet meer zo interessant en leg je het maar weer weg om er voorlopig niet meer naar om te kijken. Er zitten ook stukken speelgoed in die niet meer helemaal compleet zijn, een auto waar een wiel mist en een pop of kip zonder hoofd. Op zich niet zo bijzonder maar toch te dierbaar om zomaar weg te gooien. Verder zijn er ook dingen waar je verdrietig van wordt maar ook weer dingen waar je erg blij van wordt.
Elk stukje speelgoed is bijzonder en alle dingen moeten uit de doos gehaald worden, de doos moet helemaal leeg je kunt het niet maken om een paar dingen niet uit de doos te halen.
En als de doos uiteindelijk leeg is dan gaan alle 69 dingen weer terug in de doos en de doos gaat weer dicht om rustig te wachten op een volgende speelbeurt.