De argeloze luisteraar die de vorige albums van Club 8 kent zal wellicht niet bij de eerste luisterbeurt vallen voor de nieuwe cd. Op de vorige cds werd het groepsgeluid op elke nieuwe plaat wat aangepast, maar zo rigoureus als op The People’s Record gebeurde het nooit eerder. De Afrikaanse percussie neemt plotseling een zeer prominente plaats in. Op de eerste paar nummers werkt dat nog niet echt. Het openingsnummer, de single Western hospitality, is nogal monotoon en op de volgende twee nummers doen de ritme-wisselingen nog enigszins geforceerd aan. Maar vanaf het vierde nummer, Dancing with the mentally ill, blijkt alles opeens op zijn plaats te vallen en past de onweerstaanbare stem van Karolina Komstedt ineens perfect bij de percussie. Dat hoge niveau wordt de rest van de plaat moeiteloos vastgehouden en Club 8 blijkt gewoon weer een erg goede cd te hebben afgeleverd die niet onderdoet voor hun vorige platen.

Het eerste nieuwe studioalbum van de New Riders of the Purple Sage in 17 jaar (en niet 20 jaar, zoals de hoessticker ons wil doen geloven) is de eerste zonder John Dawson.

Vroeger zou ik hebben gedacht dat een NRPS-album zonder Dawson gedoemd was te mislukken, maar de 3 prima cd's die David Nelson eind jaren '90 maakte met de David Nelson Band deden mij realiseren dat Nelson instrumentaal en vocaal toch wel heel erg onderdeel uitmaakt van het geluid van NRPS (zijn stem lijkt ook veel op die van Dawson).

Nelson en pedal steelgitarist Buddy Cage zijn de enige leden van het eerste uur die nog deel uitmaken van de huidige formatie (Nelson was vanaf het begin aanwezig, Cage vanaf het tweede album).

Where I come from blijkt een verrassend leuke CD die oude tijden doet herleven! Na één keer luisteren hoor ik al dat dit het leukste NRPS-album sinds 1975 is. Nelson is nog steeds goed bij stem en Cage's pedal steel klinkt alsof hij nooit is weggeweest. De nummers, grotendeels geschreven door Nelson, met teksten van Robert Hunter zijn bijna allemaal erg aanstekelijk.

Natuurlijk zijn er ook wel wat minpuntjes: wat je vaak ziet bij reunie-albums van groepen waar de meeste leden niet van het eerste uur zijn, is dat de nieuwe leden ook allemaal een liedje mogen schrijven en zingen. Maar dat leidt vrijwel altijd tot nogal gezichtsloze bijdragen en vocalen die geen deel uitmaken van het authentieke groepsgeluid. Dat is ook hier het geval. De nummers gezongen door de nieuwe leden kun je het beste overslaan.

Een ander (klein) minpuntje is dat sommige nummers wellicht wat aan de lange kant zijn. Maar ach, dat kun je David Nelson die nu eenmaal deel uitmaakt van de Grateful Dead-familie nauwelijks verwijten

Ik heb trouwens begrepen dat John Dawson er niet bij is omdat zijn gezondheid niet zo best is maar dat hij wel zijn zegen aan deze band heeft gegeven.

De eerste plaat van Vashti Bunyan uit 1970 vond ik geweldig en heb ik in mijn top 10 staan. Ook over Some things just stick in your mind, met oude opnames van eind jaren '60 , was ik erg enthousiast. Maar haar comeback uit 2005 Lookaftering deed mij weinig en vond ik nogal saai.

Toch keek ik wel met spanning uit naar haar nieuwe. De enige reden daarvan was eigenlijk een nummer uit 2010, Flower & The Lion, van de soundtrack van Wretches & Jabberers, waar ze plotseling bijna weer als vroeger klonk.

Maar helaas, Heartleap zet weer de lijn van Lookaftering voort en is zo mogelijk nog saaier. Geen enkele zangstem gaat vooruit met het verstrijken der jaren en Vashti is daarop natuurlijk geen uitzondering. Haar intieme fluisterende stem zoals we die kennen van eind jaren '60 klinkt nu nogal hijgerig alsof ze steeds naar adem snakt. Dat zou enigszins gecompenseerd kunnen worden met goede composities, maar daarvan staat er helaas geen enkele op Heartleap. De cd gaat je ene oor in en je ander oor uit zonder dat er ook maar een nummer beklijft. Alles is even monotoon en zonder melodie.

Ik heb begrepen dat Vashti heeft aangekondigd dat dit haar laatste plaat is en daar mogen we wel blij mee zijn. Zo wordt een klassiek debuut in ieder geval niet ontkracht door een hoop mediocre werk op latere leeftijd.

De hoes is trouwens wel weer mooi.