Ennio Morricone, de man heeft geen aankondiging nodig. Zelf de mensen die niet ingewijd zijn in de filmmuziek kennen de naam. Morricone heeft vele scores geschreven, maar als iemand aan mij zou vragen, wat zijn beste werk is; dan zou ik geen moment twijfelen en zeggen. Nuovo Cinema Paradiso.
Dit is echt een sublieme score. Het hoofdthema is er één om je vingers van af te likken. De piano begint en speelt een aangrijpende en prachtige melodie. Maar wanneer dan de strijkers invallen, dan hoor je een subliem stukje filmmuziek.
Maar HET thema van deze score is het Love Theme. En dat is ook één van de mooiste themes ooit geschreven voor een film. Niet Ennio, maar Andrea Morricone schreef dit thema. Het is aangrijpend. Ook al is het een liefdesthema, het heeft iets intriests.
Met deze score heb ik het beste werk van Ennio Morricone gekocht. Een cd die ik zal grijsdraaien, niet alleen omdat het zo wonderlijke muziek is, maar ook omdat ik er helemaal aan verkocht ben. Vanaf de eerste noot, tot de laatste noot droom ik weg bij het belusiteren. En dat is iets wat ik nog nooit heb voorgehad.
Deze cd verdient niet minder dan de volel vijf sterren!

The Da Vinci Code, een film waar veel over werd gesproken. Waar de film fameus tegenviel, kan dat niet van de muziek van Hans Zimmer gezegd worden. Want de score staat als een huis. Zimmer laat hier zijn meest "Klassieke" kant zien en geeft ons een score met veel orkestraal geweld en met veel koor waardoor de score een religieuze tint krijgt. Maar iedereen kent dit meesterwerk vooral door Chevalier De Sangreal. Vele mensen zeggen dat dit één van de beste compositie is die Zimmer ooit heeft geschreven. Ik sluit mij daar niet bij aan. Ik ben van mening dat Chevaliers De Sangreal gewoon HET beste is wat Zimmer ooit heeft geschreven.Deze score vind ik algemeen het beste werk van onze Duitse vriend. Zimmer doet zjn naam alle eer aan, en levert daarbij één van de beste scores af van het laatste decenium. Daarom de volle 5*

Eindelijk terug een Zimmer score waarop we lang gewacht hebben. Kunnen we zeggen dat het origineel is? Niet echt. Maar kunnen we zeggen dat het geode muziek is? Ja, dat kunnen we wel. Dit is de muziek van Zimmer waarvan ik echt hou. Dit is thematisch dik in orde. De drie thema's zijn geweldig. Vooral dat van Silver. Man, ik vind dat het beste stuk muziek van Zimmer sinds de laatste Pirates film, en dat is intussen ook al 6 jaar geleden. Maar de reden waarom ik deze score zo waardeer is omdat we eindelijk nog eens een bijna volledig orkestrale score horen van de man. Het love theme dat te horen is in Ride is zelfs Synth vrij. Waar gaan we dat schrijven? Wat ik ook, zoals iedereen, geweldig vind is Finale. William Tell is natuurlijk van de partij, zoals we al lang op voorhand wisten. Een geweldige track dat Zimmer tot een goed einde heeft weten brengen. Het bekende muziekstuk heeft Zimmer volledig naar zijn hand weten te zetten. Het klinkt heel Zimmeriaans aan en dat is natuurlijk de bedoeling. Ook hulde aan Geoff Zanelli die William Tell ook heeft gearrangeerd samen met Zimmer. Maar waarom is deze track zo geweldig? William Tell kennen we toch allemaal? Wel het is zo. De thematiek van Zimmer zit verwerkt in de overture van William Tell. En het is zo goed gedaan dat je het als luisteraar zelfs niet door hebt. Deze recensent heeft ook een aantal keer moeten luisteren vooraleer ik dat door had. Op het einde gaat Zimmer zelfs een stapje verder. William Tell geld dan enkel als basis voor de muziek van Zimmer die er mooi boven wordt gespeeld. Dus verdient Zimmer Credit voor deze vondst? Zeker en vast. Ook al was William Tell de begintune van de serie. Zimmer was niet verplicht om dit thema te gebruiken. Hij kon het ofwel niet gebruikt hebben, ofwel maar één keer sporadisch. Neen, wat doet hij? Hij vult er zijn finale met op, samen met zijn eigen composities, en het resultaat is één van de beste stukken filmmuziek van de beste jaren. Ook al is William Tell zo oud als de straatstenen, Zimmer arrangeerde het, adapteerde het, vermengde het met zijn composities en het resultaat is verbijsterend.
Een dikke 4.5*. Dat half puntje dat de score verliest is dankzij het misbaksel van Jack White dat zijn weg op deze score gevonden heeft.

John Powell en Harry Gregson-Williams. Veel kunnen de mannen niet fout doen. Als leerlingen van Hans Zimmer zijn ze klaargemaakt voor het schrijven van filmmuziek. Beide mannen zijn op hun best als ze met elkaar mogen samenwerken. Dat is in het verleden drie keer gebeurd. Shrek was de derde en (voorlopig) laatste samenwering van de twee.
Is het hun beste samenwerking?
Neen, Chicken Run blijft het beste, maar beide mannen leveren met Shrek terug een memorabele score af. De thema's kloppen. Vooral "Fairy Tail" is prachtig. Jammer genoeg werken de twee componisten niet meer samen, want zulke scores zou ik alle dagen kunnen beluisteren.
4*

Dit is een prachtig album!! Wiliams bewijst nog maar eens dat hij naast een geniaal componist ook een zeer goede dirigent en arrangeur is.
Dit album kent prachtige nummers. Bekende nummers die in een "Schindler's list" jasje werden gestoken. Op de achtergrond het orkest, maar de viool staat centraal. En die viool wordt gespeeld door de beste violist ter wereld. Itzhak Perlman. En dat hoor je ook. Deze cd straalt klasse uit. Het is met plezier gemaakt.
Het enige punt van kritiek dat ik kan geven is dat het nummer Schindler's list theme ook op dit album staat. Akkoord, het is één van de beste themas dat ooit gecomponeerd is, maar we kennen het al op deze manier. Het is namelijk in zijn originele wijze te bewonderen.
Het hoogtepunt van het album, is het laatste nummter. Cinema Paradiso. Dit is filmmuziek pur sang. Een prachtig thema, dat perfect is uitgevoerd.

Een dikke 4.5* voor dit prachtig album. Als je een liefhebber bent voor filmmuziek, of van muziek waar de viool centraal staat, dan is dit een verplicht werk.

Soms worden componisten zwaar onderschat. En sommige overschat. Waar James Horner soms overschat wordt, de man kan wel muziek schrijven, maar ik krijg er zenuwen van als ik merk hoeveel hij kopieert van zijn eigen werk. Maar John Debney is een componist die zwaar wordt onderschat. De man schrijft dan wel meestal voor komedies, maar dat doet hij met verve. Zo ook met deze Evan Almighty. Oke, het is geen meesterwerk, maar het is toch een mooie score met fantastische thema's erin. Bijvoorbeeld "The Ark Theme" dat lekker groots is. Of "God's Theme" dat eerder ingetogen is, maar wat prachtig is. Ik zal nooit beweren dat John Debney de beste componist is dat er bestaat. Maar hij is wel de beste componist voor komedies. En dat bewijst hij hier nog eens mee. Want als je naar Evan Almighty luistert, dan weet je dat je naar een score luistert voor een komedie. Maar er zitten heel veel ingetogen stukken in. Zoals "God's Theme" of "Evan's Theme" dat mooi op de piano is uitgevoerd.

4*