menu

Hier kun je zien welke berichten SiriusBart als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Bon Jovi - Burning Bridges (2015)

5,0
Ik ben, na de grote teleurstellingen van The Circle en What About Now, zeer aangenaam verrast. Eindelijk weer een plaat die een fris Bon Jovi laat horen, in plaats van de uitgebluste en uitgebrande band van de afgelopen jaren. Alleen Saturday Night Gave Me Sunday Morning, gek genoeg de enige track co-written door Richie, klinkt inspiratieloos en precies binnen de lijntjes zoals BJ dat de afgelopen jaren heeft gedaan. Daarbij is het refrein een exacte kopie van Nickelbacks Gotta Be Somebody.

Teardrop To The Sea had makkelijk op These Days of Keep The Faith gepast. We Don't Run is de lead single zoals we die sinds It's My Life verwachten, maar laat tegelijk ook horen dat de band nog steeds mee kan gaan met de tijden. Classic Bon Jovi, maar met het vleugje Imagine Dragons en Fall Out Boy er doorheen zou het zo nog in de (Amerikaanse) hitlijsten kunnen scoren. Ook We All Fall Down laat zien dat Jon weet wat er speelt, het nummer past zo in het oeuvre van The Script en consorten. Blind Love is een lief, klein nummer. Beetje saai wellicht, maar fijn genoeg om niet te skippen.

Op de tweede helft laat Jon echt zien wat Burning Bridges betekent. Ik geloof oprecht dat Richie's vertrek hem een nieuwe boost heeft gegeven om te bewijzen dat hij het wel kan, ook zonder Sambora. Tico's drummen op Who Would You Die For is heerlijk, en qua sfeer had het ook zeker niet misstaan op These Days. Fingerprints is niks zoals ik ooit eerder van Bon Jovi heb gehoord; tekstueel en muzikaal fris en vernieuwend, en een Gary Moore-achtige solo van Shanks bewijst definitief dat Bon Jovi niet afhankelijk is van Richie.

Life is Beautiful is de soort track die Lost Highway had moeten maken, en I'm Your Man heeft een rauwere, swingende rock n roll vibe met het spel David Bryan in de hoofdrol. Tenslotte afsluiter Burning Bridges: een cynische, sarcastische Jon die voor het eerst sinds New Jersey's Love For Sale weer een spontane, vrolijke track aflevert.

Het is niet de perfecte Bon Jovi plaat, maar zeker de leukste en kwalitatief meest constante plaat sinds These Days. Voor het eerst in jaren durf ik mezelf weer met trots een Bon Jovi-fan te noemen, en dat zegt heel wat.