Bon Jovi - Burning Bridges (2015)

Vandaar dat je niet uit de Queen-panelen bent weg te trappen

Maar wie door attitudes heen kan kijken, vindt zeker eerlijk gecomponeerde muziek terug. Al die acts dropten hun spandeximago's in de jaren 90. Net als Bon Jovi. En ze hadden allemaal wel wat in hun mars hoor. Vooral Crüe kwam verrassend voor de dag op hun titelloze album uit 1994. En wie had gedacht hoe geëngageerd Kip Winger uit de hoek kan komen? Of hoe Mark Slaughter onlangs weer met een prachtig werkje uit zijn hol is gekropen. Stuk voor stuk steken ze meer vuurwerk af op hun albums dan Bon Jovi in de jaren na 1995. 100% rock n roll. Echt wel.

Oh, ik geloof ook zeker in hun muzikaliteit, maar het zijn ook de clips en de randzaken er om heen.
En ik zal de laatste zijn hun latere werk af te kraken als ik het niet gehoord heb.
Jou een beetje kennende Edwynn, ga je niet over 1 nacht ijs en je bent ook kritisch waar nodig, dus wat mij betreft zal je ongetwijfeld gelijk hebben.

Tja, wat Queen betreft, dat waren mijn jeugdhelden. Maar de adoratie duurde tot ongeveer 1982. Geloof me, draai ik ook nog heel zelden, maar die albums zitten in mijn geheugen ingebakken.
Misschien ken je 'm al, maar het vorig jaar verschenen Live At The Rainbow ( 1974) is een aanrader voor elke hardrock liefhebber en dan krijg je het theatrale en prog er gratis bij

Maar ik ben evengoed kritisch hoor. Maar het is gewoon een band waar ik aardig wat van weet en altijd wel leuke discussie's voortbrengt.

Zo is het. Dingen ontdekken en af en toe over oude liefdes discussiëren. Daarvoor hebben we ons hier aangemeld nietwaar?

En zo is het maar net.

De nummers die tot op heden uitgebracht zijn vind ik qua stijl toch wel aardig bij elkaar passen. Volgens deze bron zou het echter om verschillende nummers van verschillende sessies gaan.

Och jee, dat was me nog ontgaan ook. Burning Bridges is dus een samenraapsel van leftovers uit een toch al mindere periode. Is er dan echt nog hoop?

Wat Bon Jovi betreft denk ik dat ik het antwoord wel weet

Leuke discussie trouwens! Wat mij betreft was het ook het 'grunge drama'. Weg melodie, weg plezier, weg toffe bands...Toegegeven; een enkele band zoals Pearl Jam en Alice in Chains (en waarschijnlijk vergeet ik er nog 1 of 2) onttrokken zich enigszins aan de malaise. Maar ik kon er helemaal niks mee.

Ik moet het je nageven. Je blijft een onverbeterlijke optimist, maarik geloof er niet meer in. Wellicht dat een terugkeer van Richie Sambora het vuur nog een keer kan doen oplaaien. Kan me niet voorstellen dat hij op een gegeven moment, áls het al gebeurt, weer instapt zonder dat er over de de artistieke rolverdeling wordt gesproken. Het 'nieuws' verklaart echter veel. Leftovers van sessies van onder meer The Circle en What About Now, twee draken van platen.

Haha nee hoor. Geen onverbeterlijke optimist maar je weet nooit hoe het echte nieuwe materiaal gaat zijn.

Moet dit nu echt voor op de site? beetje provocatief hoor.

Ik begrijp nog altijd die afkeer niet zo. Net of grunge een vies woord is.
Het waren voornamelijk bands uit Seatle die hun gevoel en niet altijd even prettige belevingen uitte in stevige rock, overigens vaak best met goede melodielijnen en kundig gemusiceerd.
Ja, het was wat grimmiger en wellicht minder optimistisch dan de beduidende lichtere touch van Jovi en de andere hair/glamrock bands.
Het kan je smaak niet wezen, maar ik vind dat dit een prima ontwikkeling in de geschiedenis van de rockmuziek is geweest.
Puur, hard, zonder visuele opsmuk......niets mis mee toch ?

Goed, Bon Jovi heeft met dit album niet iets heel boeiends gemaakt als ik de al gereleasde lyric video's zo beluister. Maar de logica om dan dit album maar te gebruiken als onderpand om een discussie over het Grunge genre te starten ontgaat mij dan weer volledig. Interessante discussie, maar misschien is dit niet de beste plaats om deze te voeren en kan dit eventueel in het forum vervolgd worden.

Op "Saturday Night" na zijn dit geen leftovers, maar volledig nieuwe nummers met John Shanks op gitaar. De lyrics van afsluiter 'Burning Bridges' geven trouwens prima weer wat dit album betekent, en de reden waarom Bon Jovi de laatste jaren waarschijnlijk weinig creatieve hoogtepunten heeft beleefd na alle record label drama's die al spelen sinds Destination Anywhere:

Someone shut the lights off, turn the page, the stories I could write
I've seen a million faces and I've lived a couple of lies,
Here's our history for all to see, the smiles and all the scars,
First the rising, then the falling, call this chapter shooting stars
Must sound good, from where you are,

Chorus
Sayonara, adios,
Auf wiedersehen, farewell
Adieu, goodnight, guten abend
Here's one last song you can sell,
Let's call it Burning Bridges,
It's a singalong as well,
Ciao, adieu, goodnight, guten abend,
Play it for your friends in hell,

Ah check the box, yeah mark this day, there's nothing more to say,
After the 30 years of loyalty, they let you dig the grave,
Now maybe you could learn to sing or even strum along,
Well I'll give you half the publishing, you're why I wrote this song,
Everybody, sing along,

Nu snap ik er niets meer van. Het ene blog schrijft over leftovers het andere over nieuwe dingen die ontstaan zijn uit leftovers..
Wat ik tot nu toe hoorde, verschilt het in elk geval niets van het spul van na 1995.

Het zijn geen leftovers; het is een album voor fans met nieuwe nummers als zoethouder tot het echte nieuwe album in 2016 uitkomt, en tegelijk een soort steek naar de platenmaatschappij. Vandaar het gebrek aan cover art of enige vorm van promotie. Een soort van overgangsperiode dus. Verwacht voor 2016 een nieuw geïnspireerd Bon Jovi.

En mbt 'niks nieuws': Teardrop To The Sea had zo op These Days kunnen staan, zo duister heeft Jon lang niet geschreven, en de samples van de nummers (nu op iTunes te beluisteren) beloven ook veel goeds. Who Would You Die For is een uitspringer, net als Burning Bridges (beetje country/Ierse sing-a-long) en We All Fall Down. I'm Your Man klinkt ook een stuk rauwer dan wat er sinds HAND is uitgebracht.

Daar heb je wel een punt inderdaad...

Extended samples van twee nummers:

Burning Bridges:
SoundCloud - Hear the world?s sounds

Who Would You Die For:
SoundCloud - Hear the world?s sounds

Waarom is deze hoesafbeelding eigenlijk niet afgekeurd met al die ring wear?

Blijkbaar is nieuwe nummers schrijven zonder Richie Sambora toch nog best lastig.

En die titel, zou dat nog ff een trap na zijn naar Sambora?

Je hebt zelfs gelijk Metalhead. Het was vooral een reactie. Die discussie zal ik hier verder niet voeren.

Betekent dit dat Sambora vergoed uit de band is? Ik heb het allemaal niet zo gevolgd. Ik ben altijd meer fan van Sambora dan van Bon Jovi geweest.

Ik dacht trouwens dat de nieuwe gitarist Phil X heette. Maar ik zat er wel eens vaker naast.

Wie niet? Sambora was altijd al het goudhaantje binnen de band.

Dat legt SiriusBart nog geen 8 uur voor je uit hoe dat zit.

Sambora is voor onbepaalde tijd uit de band gestapt omdat hij het niet meer eens was met het intensieve touren en werken met de band. Hij is zich nu aan het focussen op zijn solo-carriere, en zal binnenkort een CD uitbrengen met zijn huidige vriendinnetje Orianthi.



Phil X viel tijdens de What About Now-tour in voor Sambora; dit heeft-ie een paar jaar terug ook gedaan toen Richie in de afkickkliniek zat. John Shanks schrijft mee met de nieuwe nummers en speelt gitaar op heel Burning Bridges, maar er is nog geen officiele vervanger aangekondigd. Wellicht gaat dit ook niet gebeuren, Alec John Such is ook nooit officieel vervangen door Hugh McDonald.

Dank voor je uitgebreide informatie Siriusbart.

Kan me niet voorstellen dat Sambora nooit weer terugkomt. Deze mannen hebben zoveel samen meegemaakt. Zolang ze niet aan elkaars vrouw hebben gezeten kan ik me geen ruzie voorstellen die niet meer bij te leggen is. Zeker bij die 2 niet.

Dank SiriusBart!

Een bedankje voor de fans, zei Jon. En dan komt hij nota bene met dit misbaksel op de proppen om ons te bedanken. Maar wel een bedankje waar je alsnog 20 euro voor neer moet leggen. Dit wordt het eerste Bon Jovi album wat niet in mijn collectie gaat verschijnen. Wat een ongelooflijk saai, inspiratieloos album is dit geworden. Arme Tico en Dave, zij moeten binnen de lijntjes van Jon kleuren dus waag het eens om iets bijzonders te doen!! Neem nou de eerste track, de ohohoooohhhs komen weer, ik zi te wachten op een climax en die komt niet. Track 2 begint met precies dezelfde ohohooohs en wat denk je? Track 8 heeft OOK precies dezelfde ohohooohsss!!!!

Bedankt voor dit bedankje Jon, je hebt nog nooit zo uitgeblust geklonken als op deze plaat. Och jee, en nu ik dit schrijf hoor ik de laatste track, daar ga ik maar niks over zeggen.....ik mag toch hopen dat Richie zich een breuk lacht en straks met een knaller van een plaat komt!

Aldus een zwaar teleurgestelde BJ fan.

Ik ben, na de grote teleurstellingen van The Circle en What About Now, zeer aangenaam verrast. Eindelijk weer een plaat die een fris Bon Jovi laat horen, in plaats van de uitgebluste en uitgebrande band van de afgelopen jaren. Alleen Saturday Night Gave Me Sunday Morning, gek genoeg de enige track co-written door Richie, klinkt inspiratieloos en precies binnen de lijntjes zoals BJ dat de afgelopen jaren heeft gedaan. Daarbij is het refrein een exacte kopie van Nickelbacks Gotta Be Somebody.

Teardrop To The Sea had makkelijk op These Days of Keep The Faith gepast. We Don't Run is de lead single zoals we die sinds It's My Life verwachten, maar laat tegelijk ook horen dat de band nog steeds mee kan gaan met de tijden. Classic Bon Jovi, maar met het vleugje Imagine Dragons en Fall Out Boy er doorheen zou het zo nog in de (Amerikaanse) hitlijsten kunnen scoren. Ook We All Fall Down laat zien dat Jon weet wat er speelt, het nummer past zo in het oeuvre van The Script en consorten. Blind Love is een lief, klein nummer. Beetje saai wellicht, maar fijn genoeg om niet te skippen.

Op de tweede helft laat Jon echt zien wat Burning Bridges betekent. Ik geloof oprecht dat Richie's vertrek hem een nieuwe boost heeft gegeven om te bewijzen dat hij het wel kan, ook zonder Sambora. Tico's drummen op Who Would You Die For is heerlijk, en qua sfeer had het ook zeker niet misstaan op These Days. Fingerprints is niks zoals ik ooit eerder van Bon Jovi heb gehoord; tekstueel en muzikaal fris en vernieuwend, en een Gary Moore-achtige solo van Shanks bewijst definitief dat Bon Jovi niet afhankelijk is van Richie.

Life is Beautiful is de soort track die Lost Highway had moeten maken, en I'm Your Man heeft een rauwere, swingende rock n roll vibe met het spel David Bryan in de hoofdrol. Tenslotte afsluiter Burning Bridges: een cynische, sarcastische Jon die voor het eerst sinds New Jersey's Love For Sale weer een spontane, vrolijke track aflevert.

Het is niet de perfecte Bon Jovi plaat, maar zeker de leukste en kwalitatief meest constante plaat sinds These Days. Voor het eerst in jaren durf ik mezelf weer met trots een Bon Jovi-fan te noemen, en dat zegt heel wat.