Oei, als groot bewonderaar van deze band doet dit toch wel pijn. De fijne mix van psychedelica, harde gitaren en experiment op de vorige albums is ingewisseld voor doorsnee nummers, (op momenten) lelijke progrock en materiaal dat ik eerder zou verwachten op een vervolg van zijn solo-album. Hoop dat de plaat na een paar extra luisterbeurten nog wat omhoog wordt getild, maar vrees het ergste.

De plaat schijnt het resultaat te zijn van een echte bandsamenwerking. Vooral niet meer doen dus, Cory Hanson...