Anders | Fahrenkrog; een sexy bandnaam is het allerminst. Maar het maakt in ieder geval wel duidelijk wie er achter dit project zitten: Thomas Anders en Uwe Fahrenkrog-Petersen, twee iconen uit de jaren ’80. De één was zanger van het even geliefde als verguisde discoduo Modern Talking, de ander was als songwriter en producent van Nena verantwoordelijk voor hits als “99 Luftballons” en “Irgendwie, Irgendwo, Irgendwann”.

Beide heren waren de afgelopen jaren wat uit het zicht geraakt. Thomas Anders dook na de split van Modern Talking in 2003 vooral op in het voormalige Oostblok, waar hij keer op keer zijn oude hits vertolkte voor duizenden uitzinnige fans. Uwe Fahrenkrog-Petersen was daarentegen vooral als muziekproducent in Los Angeles actief. Met het eerste gezamenlijke album Two vinden beide Duitsers het echter tijd om de muziekmarkt in hun thuisland weer te gaan veroveren.

De eerste single Gigolo is representatief voor wat we op Two terugvinden: jaren ’80 synthpop met een sterk 2011-sausje. Modern Talking meets Lady Gaga, zullen we maar zeggen. Deze combinatie van retro en hedendaags komt in vele gedaantes terug op het album. Het zomerse Summer Of Love, de discoknaller No More Tears On The Dancefloor of de elektrostamper Wicked Love, allemaal laten ze duidelijk de roots van het duo doorschemeren zonder gedateerd over te komen.

“We willen geen nieuwe Modern Talking zijn”, roepen beide heren voortdurend in interviews over hun samenwerking. Dat gaat ze echter bijzonder slecht af. Oké; elektronische popmuziek met het herkenbare stemgeluid van Thomas Anders klinkt al snel als Modern Talking, maar daar houden de vergelijkingen zeker niet op. Wat te denken van de typerende hoge koortjes in Hit Or A Miss, of de typische Dieter Bohlen-melodie in de ballad I Miss You. Als Anders en Fahrenkrog écht geen tweede Modern Talking willen zijn, is het mij een raadsel waarom deze elementen zo prominent in hun muziek voorkomen.

Al met al is Two dan ook te omschrijven als een sterk synthpopalbum waar met name de oude fans van Modern Talking erg blij mee zullen zijn. Of Anders en Fahrenkrog er ook een groter publiek mee aan zullen spreken durf ik echter te betwijfelen.

Na decennia van slapheid en een gebrek aan originaliteit was UB40 met de albums Who You Fighting For (2005) en TwentyFourSeven (2008) eindelijk weer op het niveau van begin jaren '80 aangekomen. Ook de concerten van de band waren in deze periode weer een waar genot, met vele nummers uit de beginperiode die al lange tijd live niet meer voorbij waren gekomen. Deze optredens zijn blijkbaar aan lennon voorbij gegaan.

Met Labour of Love IV verpesten ze echter alles weer. Dat heeft heus niets te maken met het vertrek van Ali. Broer Duncan zingt prima en de niet-zo-diehard UB40-fan merkt de wissel waarschijnlijk niet eens.

Nee, het probleem is gewoon dat Labour of Love IV weer vol staat met die nietszeggende reggae-covertjes waar UB40 door velen zo om wordt gehaat. En alsof dat nog niet genoeg is, hebben alle nummers ook nog eens een arrangement wat op één of andere manier wel doet denken aan één van hun oude hits.

Nee, dit is een gemiste kans. Duncan klinkt als Ali in zijn jonge jaren en dus zou dit hét moment zijn geweest om de terugkeer naar de rootssound die de band de afgelopen jaren inzette helemaal compleet te maken. Maar commercie was blijkbaar toch belangrijker.