Een stuk of 30-35 luisterbeurten gehad ondertussen (ja, noem me maar gek), feit is voor mij dat het elke keer weer genieten geblazen is bij WOAD, het blijft bloeien en intrigeren. Het openingsnummer "Outlaw Pete" is - om even lekker te overdrijven - gewoonweg koninklijk, een heerlijke song van het kaliber Born to Run (imo), alleen dan acht minuten lang. Bovendien zit er meer verhaal in deze ene song dan op een volledig album van de hedendaagse popartiesten (Beyoncé, Rihanna e.d.) - aan wie ik me kapot kan ergeren.

Nummers #2 en #3 zijn heerlijke energierijke wegluistersongs waar ik geen genoeg van kan krijgen. Wat volgt is een iets rustiger maar desalnietemin lekker "Queen of the supermarket", tekstueel gezien moet ik nog even nagaan wat onze Bruce hiermee wil zeggen, maar dat terzijde.

"What love can do" en "This life" zijn beide mooie nummers, met name de basgitaar (zoals ook op de dvd te zien is) in This Life is lekker. (nog) Niet mijn favoriete tracks, maar dat kan altijd nog komen.

"Good eye" is een prettige afwisseling, maar meer ook niet. De stemvervormer spreekt mij niet echt aan.

Wat volgt is het heerlijke, vrolijke country-achtige "Tomorrow never knows". (Het kan aan mij liggen, maar het melodietje doet me een beetje aan Amy MacDonald denken). Niet te lang wat er voor zorgt dat het niet gaat vervelen naar verloop van tijd.

Dan, op Outlaw Pete na mijn favoriete nummer: "Life itself". Een melancholieke song die mij qua tekst het meest aanspreekt, het weet je echt te pakken en lijkt werkelijk uit het leven gegrepen.

Nummer 11: Surprise, Surprise. Bij m'n eerste luisterbeurten dacht ik echt, waar was Bruce mee bezig toen hij dit opnam en besloot het op WOAD te plaatsen. Het is echter zo dat het op de een of andere manier toch past in het geheel na meerdere luisterbeuren. Ondanks dit blijft ik het het minste nummer vinden.

Tot slot de twee integere afsluiters, zoals vaker gezegt: een schitterende ode aan Danny (the last carnival). Een nummer waar - zeker als je de dvd erbij bekijkt - de tranen haast in je ogen springen. The wrestler is een mooie afsluiter, die helaas wel wat aan kracht verliest na meerdere luisterbeurten.

Kortom: wat mij betreft een zeer geslaagde plaat van The Boss, hopelijk zullen er meer van dit kaliber volgen.