Bruce Springsteen - Working on a Dream (2009)

Ik denk dat west het vooral heeft over het koortje aan het slot. Ik vind dat nu juist een ontroerende 'cry from the heart' van de E Streeters en een waardig laatste saluut aan Danny Federici.

Dat klopt helemaal. Het gaat mij om het koortje, dat vind ik echt ' way over the top'. Het nummer The Last Carnival was juist een mooi laatste saluut aan Danny Federici. Ik vind het jammer dat dit zo wordt afgesloten.

Nou zeg Ad, de 'muziekschoolbank'? Toe maar, erg vriendelijk van je.
Ik schreef trouwens niet dat dit country is, maar country rock of rock met een country inslag. Deze afwisseling - waar Bruce nu mee komt - bevalt mij dus een stuk minder dan zijn vorige cd Magic. Er staan echt een paar heel matige tracks op. That's all.

Je schreef wel degelijk dat het country was





En dat is natuurlijk gewoon onzin, zoals Ad terecht zegt.

Een stuk of 30-35 luisterbeurten gehad ondertussen (ja, noem me maar gek), feit is voor mij dat het elke keer weer genieten geblazen is bij WOAD, het blijft bloeien en intrigeren. Het openingsnummer "Outlaw Pete" is - om even lekker te overdrijven - gewoonweg koninklijk, een heerlijke song van het kaliber Born to Run (imo), alleen dan acht minuten lang. Bovendien zit er meer verhaal in deze ene song dan op een volledig album van de hedendaagse popartiesten (Beyoncé, Rihanna e.d.) - aan wie ik me kapot kan ergeren.

Nummers #2 en #3 zijn heerlijke energierijke wegluistersongs waar ik geen genoeg van kan krijgen. Wat volgt is een iets rustiger maar desalnietemin lekker "Queen of the supermarket", tekstueel gezien moet ik nog even nagaan wat onze Bruce hiermee wil zeggen, maar dat terzijde.

"What love can do" en "This life" zijn beide mooie nummers, met name de basgitaar (zoals ook op de dvd te zien is) in This Life is lekker. (nog) Niet mijn favoriete tracks, maar dat kan altijd nog komen.

"Good eye" is een prettige afwisseling, maar meer ook niet. De stemvervormer spreekt mij niet echt aan.

Wat volgt is het heerlijke, vrolijke country-achtige "Tomorrow never knows". (Het kan aan mij liggen, maar het melodietje doet me een beetje aan Amy MacDonald denken). Niet te lang wat er voor zorgt dat het niet gaat vervelen naar verloop van tijd.

Dan, op Outlaw Pete na mijn favoriete nummer: "Life itself". Een melancholieke song die mij qua tekst het meest aanspreekt, het weet je echt te pakken en lijkt werkelijk uit het leven gegrepen.

Nummer 11: Surprise, Surprise. Bij m'n eerste luisterbeurten dacht ik echt, waar was Bruce mee bezig toen hij dit opnam en besloot het op WOAD te plaatsen. Het is echter zo dat het op de een of andere manier toch past in het geheel na meerdere luisterbeuren. Ondanks dit blijft ik het het minste nummer vinden.

Tot slot de twee integere afsluiters, zoals vaker gezegt: een schitterende ode aan Danny (the last carnival). Een nummer waar - zeker als je de dvd erbij bekijkt - de tranen haast in je ogen springen. The wrestler is een mooie afsluiter, die helaas wel wat aan kracht verliest na meerdere luisterbeurten.

Kortom: wat mij betreft een zeer geslaagde plaat van The Boss, hopelijk zullen er meer van dit kaliber volgen.

Helemaal waar. Ik blijf het ook na vele luisterbeurten Springsteen's minste tot nu toe vinden. Ik lees hier verder weinig recensies waarin kritiek wordt geleverd op het vreselijke 'Queen Of The Supermarket', of in ieder geval op de afgrijselijke tekst.

Nu vraag ik me toch heel voorzichtig af: zijn Springsteen fans hier wel kritisch genoeg? De beoordeling op MM is zeer hoog, terwijl het album op RYM net boven de 3,00 krijgt. Nu zegt dat ook niet veel, maar het verschil is wel erg groot.

West laten we het erop houden dat het warrig stukje was dat je schreef over Bruce. Hij , Bruce, heeft op aanraden van zijn producer Brendan O'Brien eens gekozen wat nummers te schrijven op een andere manier zoals hij altijd deed en ze een wat meer pop-achtig geluid te laten klinken. Hij is in mijn ogen daarin geslaagd. Dat veel van deze nummers in de verkiezingsstrijd ontstonden ( Bruce is 'n Obama-aanhanger) was niet helemaal toevallig. Vandaar dat het ook een optimistische sfeer uitademt. Dat Bruce eindigt met een eerbetoon aan Danny Fredericci, zegt veel over Bruce en de muzikale vriendschap die hij al bijna 35 jaar met de E-Street leden heeft. In mijn ogen is dit album één van de hoogtepunten in de carriere van "the Boss" en ik hoop dat zijn samenwerking met Brendan O'Brien zal blijven doorgaan. Zowel solo, als met de E- Street Band

Ach, zo'n cijfer zegt pas iets naarmate het aantal stemmers hoog is. Maar bij een schaal van 1 op 5 is 3 sterren natuurlijk ook eigenlijk al best goed.
Overigens snap ik wel de kritiek die sommigen hebben. Ik vind het zelf een meer dan fijn album, maar kan me ook voorstellen dat je het te veel geneuzel vindt. Zo voel ik me bijna schuldig als ik met Surprise,Suprise meezing. Ook Queen o/t Supermarket kan ik goed hebben. Zeker van een man van 60 die naar jonge supermarktmeisjes gluurt zonder iets te zeggen . Het Lolilta-motief zonder schunnig te lijken. Ik vind dat niet inhoudloos hoor, qua tekst. Omdat er geen duidelijke metafoor wordt gebruikt zoals bijvoorbeeld in The Wrestler? Maar uiteindelijk is het onderwerp/motief natuurlijk allebei net zo voor de hand liggend.
De productie van O Brien blijf ik lastig vinden. Ik hou er geloof ik niet zo van hoewel ik wel hoor wat het bij deze cd doet.
maar goed, ben ook nooit zo'n fan geweest van Phil Spector.

En nu op naar Pinkpop zou ik zeggen, we wordt in de wandelgangen gefluisterd dat op maandag Neil Young gaat aflsuiten, oeps, dan hoeven ze er verder helemaal niets meer bij te zetten, qua programma. Dit wordt mijn eerste keer Bruce, (en kan ik ook nog eens Steve van Zandt zien want ben groot fan van Sopranos) zoals ik al eens eerder gepost heb, ik ben geen fan maar vind de nieuwe plaat top. Heeel lang geleden zou ik ook naar een concert gaan van Bruce, ik was toen als hobby ook reisleider voor Eurotickets die allerlei concertreizen organiseerden, en we zouden naar Bruce gaan in Parijs, Bercy. En weet je wat er gebeurde, er was een staking van truckers (k**volk) in Frankrijk en alle snelwegen waren geblokkeerd, uren in de bus gezeten, een deel van de passagiers is toen uitgestapt en met de trein verder gegaan (en waren net op tijd voor het concert) een aantal bleef, waaronder ik maar dat moet als reislijder (let op de spelling ) en toen we eindelijk door konden en in Parijs aankwamen bij Bercy was het concert afgelopen/. Konden de "treiners" weer instappen en terug naar huis kwamen we natuurlijk weer vast te staan. Ik heb de onafgescheurde tickets nog ergens liggen.
Vond ik wel even leuke anecdote om hier te vertellen.
Ik krijg in de winkel louter positieve reacties op de cd en wordt ook grotendeels zonder nadenken gekocht (dus wie weet vinden ze hem toch niet goed, dat weet ik niet)
Tot nu toe is het bij mij in ieder geval de bestlopende Bruce cd in 10 jaar, op de Live in Dublin na want die ging erg hard.

Het verschil is nu, zeg maar, een punt; gezien de vele Springsteen liefhebbers hier vind ik dat redelijk normaal (dit verschijnsel zie je overigens ook bij andere artiesten met een 'grote' aanhang). Vooral bij de eerste 50-100 stemmen zie je dat wel vaker. Of het 'kritisch' genoeg is weet ik niet. De tijd (en stemmen) zal het leren (ik zal 'm overigens ook eens beluisteren; ik ben een 'neutrale' Springsteen stemmer ).

Ach, je weet wat ze zeggen: there are two types of persons: those who love Bruce Springsteen and those that haven't seen a Springsteen-concert yet.

Zo lang hij maar geen Born in The Usa zingt vind ik het prima

Kan het ook niet gewoon zijn dat we het album oprecht hartstikke goed vind? Wat ik tot nu toe lees van de liefhebbers van het album hier zijn vrij gegronde meningen, mooie recensies die echt ingaan op het album.

Jij vindt het album matig of in ieder geval niet zo goed als Bruce eerdere werk, en iedereen die het wel een goed album vindt kijkt niet kritisch genoeg. Tenminste, zo komen veel van je berichten hier een beetje op mij over.

Beste Frankieman, ik weet zelf toch echt het beste wat ik zeg en bedoel. Ook uit mijn eigen werk: "dit is geen pure rock" , inderdaad meer poppy country of country rock dus, of zoiets.
Het moet niet gekker worden, ik ga mezelf citeren.
Overigens heeft dit natuurlijk een soms vette country inslag (mooi gevonden toch?).

Wat zijn dan die heel matige tracks:

Working on a dream (la, la, la, la, la)
Queen Of The Supermarket (zie Down By Law hierboven)
This Life (with you I have been blessed, what more can I expect, la la la la)
Kingdom of Days (tja...)
Surprise, Suprise, Surprise, Surprise, Surprise (zijn dit misschien the Cats?)

Even voor alle duidelijkheid: ik ben een grote Bruce Springsteen fan en zijn tours rond de albums the Rising en Magic vond ik geweldig. Daarom ook nog eens de sterke tracks:

Outlaw Pete
My Lucky Day
Life Itself

Jij geeft aan dat je niet hebt gezegd dat dit een country album is, ik citeer drie zinnen uit je bericht waarin je dat wel degelijk zegt. Dat je het niet zo bedoeld kan best, maar dan had je het anders moeten formuleren.

Ik wil voor niemand het luisterplezier verpesten, en ik wil ook niet overkomen alsof ik beter naar dit album luister dan de anderen.

Dit gaat me toch echt te ver zeg! Kom op, je hebt gewoon je gezonde mening geventileerd. Dat Frankieman zegt dat jij 't brengt als dat men niet kritisch genoeg kijkt is zijn interpretatie. En als dat zo zou zijn, so what?

Als ik er nu over nadenk vind ik dat men hier op Musicmeter inderdaad wel eens wat kritischer naar sommige tracks op dit album mag kijken. Zodra een paar mensen dat wel doen, krijgen ze gelijk de wind van voren. Misschien hebben ze een punt?

Leuk om te lezen, hoe verschillend er naar dit album geluisterd kan worden m.n t.a.v een aantal nummers zoals: Working on a dream, Queen of the Supermarkt en natuurlijk Suprise Surprise. Grappig daarbij is ook dat het vooral ook Springsteen liefhebbers zijn die daar verschillend over denken.
Prima lijkt mij zo.
Wat mij betreft, ook ik ben een Springsteen liefhebber, sterker nog hij is mijn muziekheld. Al 25 jaar lang en dit album vind ik zelf een van zijn betere. Natuurlijk de naieve romantiek van Sandy, Thunder Road en vertrekken naar een ondergaande zon, is niet meer aanwezig. Wat ik wel hoor is een man op leeftijd, die in optima forma is. Plezier heeft in het maken van songs en de vriendschap van zijn E Street makkers meer dan ooit waardeert. Als je kijkt dat hij de afgelopen jaren productiever is geweest, dan in heel zijn carriere ervoor en er telkens ook een wereldtournee aan heeft vastgekoppeld. Heeft deze man nog inspiratie genoeg. Zo bijtend als Darkness on the Edge of Town, nee....Naief als Born to Run, ook niet...zoekend zoals bij Greetings of Ashbury Park..nope..maar wel het plezier van The River...de vakmanschap van goede pop zoals bij Born in the USA en de traditie invloed vanuit The Seeger Sessions, dat hoor ik hier wel allemaal op terug. Dus maakt dit voor mij een album dat prima in balans is.
Maar zoals gezegt zo ervaar ik het en dat is voor eenieder weer anders. Ik hoop dat ik hem nog 1 keer live kan gaan zien met de hele club. Want echt, als je tegen de zestig aan loopt en die passie nog hebt en mensen om je heen waarmee je dat kan delen en met sommigen al 30 jaar doet, dan ben je werkelijk een gezegend mens...en ik heb het gevoel dat hij dat ook vind.
Dus nee, ik ben niet geheel objectief als ik naar zijn muziek luister, dat laat ik dan maar aan anderen over.
Maar bij iemand die al 25 jaar deel uit maakt van mijn muzikale leven, herinneringen heeft gegeven, ben ik geneigd om the bigger picture te zien, waarin nummers als Surpise Surprise bijv. niet per definitie met een achterstand beginnen.

Prachtig gezegd Maddog!

Bij mij werkte het een beetje andersom, ik verwacht zoveel van deze man dat een nummer als Surprise Surprise rouw op mijn dak valt.
En als ik eerlijk ben was er ook de teleurstelling na het wel degelijk sterke begin van dit album met Outlaw Pete en My Lucky Day. Toen ik daarna Working On A Dream en Queen Of The Supermarket hoorde, zakte ik door mijn stoel. Het gaat me aan mijn hart: ik had zo uitgekeken naar dit album! Op zo'n manier doet Bruce ook veel bij mij.

Veel plezier met het album!

Ok, tot slot om te lachen (moet ook gebeuren!) een theorie over dit album vanaf een andere muzieksite:

My theory; Springsteen has a soft spot for Human Touch. He released this record so that Human Touch can no longer be slagged off as his worst release.

Jullie zien, we vallen nog wel mee!

Ik vind dit niet om te lachen. Ik heb alles van Springsteen en ik vind Human Touch helemaal zo slecht nog niet en ik heb die CD toen hij uitkwam veel gedraaid en die muziek van toen beviel mij veel beter dan deze plaat.

Ik vond The Rising een zeer sterke plaat en vergeleken hiermee vond ik Magic al helemaal niks en deze plaat bevalt mij tot op heden ook helemaal niet.

Er staan wel een paar goeie Springsteen rockers op, maar er staat ook teveel vulsel op.

Ik vind dat je als fan best kritisch mag zijn ,ook al heb je Springsteen enorm hoog zitten.En als je het probeert objectief te benaderen dan is het over het algemeen genomen een degelijk album van The Boss.Ik stak eerder de loftrompet uit,maar nadere beluistering heeft mij doen concluderen dat er toch wel aardig wat zwakkere broeders op dit album terrecht zijn gekomen.Meer dan Springsteen zich in het verleden permiteerde op welk album dan ook.Ik krijg een beetje het nare idee dat er een album op de markt moest komen om alsnog een keer een tournee te kunnen doen en dan kan je beter de boer op met wat nieuw materiaal.Het klinkt vrij oneerbiedig vanuit de mond van een Springsteen fan ,maar Springsteen kan gewoon beter dan hij hier laat zien.Nummers als Working On A Dream,Kingdom Of Days en Surprise Surprise klinken wel heel gemakzuchtig en hierin klinkt ook niet de finesse van zijn songwriterschap's kwaliteiten door.Op het moment dat hij dat makkelijke pad verlaat en zich iets meer toelegt op iets afwijkends dan veer ik weer iets op.Ik doel hiermee op Outlaw Pete,Life Itself en Tomorrow Never Knows.De ode aan Danny Federici is mooi ,maar op het eind een beetje geforceerd en The Wrestler is een prachtig liedje met een thema dat je met een gerust hart aan Springsteen kunt overlaten.Hij verzorgt de beelden terwijl jij je ogen sluit en luistert naar de tekst.De rest van de nummers zijn ok,maar niet meer dan dat.Ongetwijfeld zullen de stadions weer vollopen dit zomerseizoen en ik zal er ook bij zijn,al ben ik bang dat niet zo heel veel nummers van deze plaat live zullen overtuigen.Ach misschien zijn wij in het verleden wel verwend geweest met al het moois wat Bruce ons al had geschonken.

Het gaat er mij niet om dat men kritisch is, het gaat er mij om dat ik(omdat ik het album hartstikke goed vind) nu al een aantal keer het verwijt heb gekregen dat ik mischien wel niet kritisch genoeg luister. Zoals ik al zeg is dat in mijn geval onzin en ik denk(andere postieve reacties/recensies lezende) dat het over het algemeen onzin is.

We verschil van mening over hoe goed het album is, dat is de normaalste zaak van de wereld. Het staat mij alleen maar tegen dat er door een aantal mensen word gedaan alsof iedereen die wel vindt dat het bijvoorbeeld beter is dan Magic niet kritisch luistert of in ieder geval niet kritisch genoeg. Waarop word er gebaseerd dat wij niet kritisch genoeg luisteren?

Ik vind het een beetje raar dat er hier word gedaan alsof kritisch luisteren gelijk staat aan het een matig of in ieder geval minder Springsteen album vinden.

Bedankt voor je reactie Frankieman. Ik volg je betoog, maar het gaat wat mij betreft even mis bij 'dat het over het algemeen onzin is'. Jij hebt jouw mening, andere zijn terecht kritischer. Terecht: omdat zij dat onderbouwd vinden. Dat is hun pakkie an. Je schrijft het daarna zelf: we verschillen gewoon van mening.

Een algemener argument: dit album staat bijvoorbeeld op 3,10 na 175 (!) reviews op Rate Your Music. Niets is in het algemeen onzin of waar....

Ik heb 'm nu ook een paar keer beluisterd en vind het zelf een degelijk album van The Boss, maar ook niet meer. Hij hoeft voor mij zich ook niet meer te bewijzen en ik snap dat veel liefhebbers het wel smaakt. Hierboven is ook al het één een ander gezegd over de andere kant, maar niets gaat natuurlijk boven persoonlijke muziekbeleving; zodoende 'draai' ik maar weer eens Tunnel Of Love.....

Ja idd, '"A Night With The Jersey Devil" lijkt verduiveld veel op Tom Waits, maar we weten al langer dat Bruce veel respect heeft voor zijn collega Tom Waits, dus denk ik wel dat dat de bedoeling was.

Geweldig verrassend Springsteen album!
Met de name de kamerbrede Wall of Sound productie, sterk songmateriaal en Bruce's stem zijn voor mij de pluspunten van de plaat.

Enne... ik kan er niks aan doen, maar in Outlaw Pete zit wel een heel bekend loopje...:

'... I was made for loving you... you were made for loving me...'

En dat Ennio Morricone mondharmonica-geluid erbij!

Hé Wowter, dat schreef ik ook al (op p.6): I was made for loving you baby....
Als je het eenmaal meezingt met Outlaw Pete hou je niet meer op: I was made for loving you baby...

Het loopje zit niet alleen in de viool en het orgel, maar ook in gezongen stukjes.
Als ik Kiss was....

Mijn ouders hebben deze plaat alweer in huis gehaald als verstokte Bruce Springsteen fans, maar wederom kon het mij niet de broek bollen. Het gaat maar door in 1 dralerige tendens, niks geen opmerkelijke momenten, niets interessant.

Deze man heeft mij nooit kunnen boeien, maar dat fans dit soort albums nog willen hebben verbaast; het lijk namelijk weer meer van het zelfde kunstje, alleen dan ongeïnspireerd op de automatische piloot.

Overigens stond de drum soms zwaar naar de voorgrond gemixt.